سندبادنامه 384.1

384.1

شبی چون شه روی شسته تقیرنه بهرام پیذا نه کیوان نه تیر نه آوای مرغ ونه هرای دذ زمانه زبان بسته از نیک وبد وقصد آن کرد کی در میان کاروان روذ وچیزی بیرون آرذ . پاسبان دیذ کی گرد کاروان می گشت ، ودر تیقظ وتحفظ شرط حراست وبیذاری می بموذ ؛ صعلوک هر چند حیله کرد تا فرجه کنذ ، وبر طرفی زنذ ، ممکن نگشت . با خوذ اندیشیذ کی اگر از تگ اندر مانم ، پا زی مراغه بکنم ، اگر از صامت نصیب می شوذ ، از ناطق چیزی بچنک آرم ؛ مصلحت آن

A night like a negro with his face washed in pitch; / neither Bahrām visible, nor Kayvān, nor Tīr;
Neither the call of a bird nor the cry of a beast; / the tongue of Time locked against good and evil.
He resolved to go into the midst of the caravan and bring something out. He saw the watchman
circling about the caravan, fulfilling the condition of guard and vigilance in alertness and caution.
However much the rogue contrived to find an opening and strike at some quarter, it was not
possible. He thought to himself: "If I fall short in running, I shall roll on the ground; [proverb]
if no share comes to me of inanimate wealth, I will seize something of the animate." Expediency lay