سندبادنامه 395.1

395.1

رفتم کی مباذ بی تو خوش یک نفسم وز گردش روز گار این داغ بسم گر مرگ نخیزذ ویایذ سپسم آخر روزی بخدمتت باز رسم زاهد ر مفارقت او تأسفها موذ ، وگفت : آری عادت روز گار غدار ، وطبیعت ایام مکار همین است ؛ دوستان مخلص را از هم جذا کنذ، ویاران مشفق را در مهامه اشتیاق درد فراق چشانذ :

‘I depart: may not a single breath be pleasant without you, / and from the turning of time this scar is enough for me.
If death does not rise up and follow behind me, / at last one day I will return to your service.’
The ascetic expressed deep regrets over parting from him, and said: ‘Yes, such is the habit of treacherous time
and the nature of deceitful days: it separates sincere friends from one another,
and makes compassionate companions taste the pain of separation in the wildernesses of longing: