The Exemplary Tale of Puṇyabala 1.8

1.8

དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་འཁོར་དང་གྲོང་ཁྱེར་རྒྱ་ཆེར་མཛེས་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ། །གྲོང་ཁྱེར་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གོས་གཙང་མ་དང་། རྒྱན་བགོས་ནས། སྤོས་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་ལག་ན་ཐོགས་ཏེ་འདུས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྤ་བ་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བཀླུབས་ཏེ། བུད་མེད་ཀྱི་འཁོར་གྱིས་བསྐོར་ནས་ལྷའི་བུ་མོ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བོ་དག་གི་མིག་དང་། ཡིད་འཕྲོག་ཅིང་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་གི་ནང་དུ་སོང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་བྱམས་པའི་སེམས་ཉེ་བར་བཞག་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་ལྟ་ཞིང་བདེན་པའི་བྱིན་གྱི་རླབས་བྱེད་དེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྨྲས་པ། མི་དབང་ལྷ་ཡི་རྣམ་པར་གྲུབ་པ་ཡི། །བསོད་ནམས་སྟོབས་འཕགས་ཇི་སྟེ་བདག་ལ་ཡོད། །བདེན་པ་དེས་ན་དེང་དུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས། །མྱུར་དུ་བདག་གི་སེང་གེའི་ཁྲི་ཤོམས་ཤིག །དེ་ནས་ཚིག་དེ་སྐད་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་བསོད་ནམས་དག་གི་མཐུ་སྟོན་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་གློ་བུར་དུ་སེང་གེའི་ཁྲི་ཕུལ་ཏེ། ལྷའི་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཡང་ཕབ་བོ། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་གིས་ལྷ་དང་མི་མངོན་པར་དགའ་བར་བྱེད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་ཤིན་ཏུ་ཡ་མཚན་དུ་གྱུར་ཏེ། ཀྱེ་མ་བསོད་ནམས་དག་གི་མཐུ་ཆེ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོད་པའི་གནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བཀུག་སྟེ། མི་རྣམས་ཀྱི་ངག་ཉན་པ་ནི་ངོ་མཚར་ཏོ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྤ་བ་ཡིད་རབ་ཏུ་དགའ་སྟེ། ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འཛེགས་ནས་འདུག་གོ། །བཙུན་མོ་དེ་འདུག་མ་ཐག་ཏུ་ས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་ཏེ། སེང་གེའི་ཁྲི་ཡངས་ལས་མི་བདུན་གྱི་སྲིད་ཙམ་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕགས་ཏེ་འདུག་གོ། །དེ་ནས་སེང་གེའི་ཁྲི་དེའི་སྟེང་དུ་ལྷའི་བླ་རེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྤྲས་པ་ཞིག་བྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་བསོད་ནམས་ཀྱི་མཐུ་མཐོང་བས་སེམས་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། སྤོས་དང་། ཕྲེང་བ་དང་། བྱུག་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཙུན་མོ་ལ་ཡང་ལེགས་པར་མཆོད་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་

“The king then ordered that the queen’s chamber and the wider city be beautified. All the city’s many residents gathered, attired themselves in clean apparel, adorned themselves with ornaments, and held incense, garlands, and perfume in their hands. Goddess-like, Queen Vibhūṣitā entered the crowd, wearing an assortment of ornaments, surrounded by her female retinue, and captivating people’s eyes and hearts. Placing her mind in a state of love that encompassed all sentient beings, she gazed at the sky and spoke this verse, whose truth was a spiritual blessing:

“ ‘If the child residing inside me like a divine emanation
Is a superior one, a lord of humans, Puṇyabala,
Then by this truth may the gods
Quickly arrange my lion throne.’

“As soon as she uttered those words, the gods who displayed the power of merit instantaneously offered her a magical lion throne, and divine flowers began to rain down. When they saw this amazing magical display, which aroused joy in gods and humans, the crowds of people were astonished. ‘Ah! How powerful is this merit!’ they said in unison. ‘Even the gods who are worshiped in all worlds are summoned by the power of merit and must listen to the humans’ commands! How marvelous it is!’

“At this point, Queen Vibhūṣitā was overjoyed. She ascended the throne without hesitation and took her seat. As soon as the queen sat on the throne, the earth shook in six different ways, and the lion throne rose from the ground and ascended into the sky, reaching the height of seven humans. Next, a divine canopy decorated with various precious jewels appeared over the lion throne. Because the crowd of people saw the power of merit, their minds were delighted, and they liberally offered incense, garlands, and perfume to the queen. They folded their hands out of respect,