The Exemplary Tale of Puṇyabala 1.9

1.9

ཏེ། དེའི་ངག་ཉན་ཅིང་སེམས་བཏུད་ནས་མདུན་དུ་འཁོད་དོ། །རྒྱལ་པོ་གསལ་སྟོབས་ཀྱང་བསོད་ནམས་ཀྱི་རླབས་ཤིན་ཏུ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དེ་མཐོང་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། འཁོར་དང་བཅས་པར་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་འཁོད་དོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྤ་བས་དེའི་ཚེ་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བསོད་ནམས་བསགས་ན་བདེ་བར་འགྱུར། །དེའི་ཕྱིར་མིས་ནི་བསོད་ནམས་བྱ། །དེ་ཡང་ཡང་དང་ཡང་དུ་བྱ། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་འདུན་པར་བྱ། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་བར་སྣང་ལས་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ། །མཆོག་ཏུ་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ་ཞེས་སྒྲ་བྱུང་ངོ་། །ལྷའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་དག་ཀྱང་སྒྲོགས་སོ། །ལྷའི་གོས་ཤིན་ཏུ་སྤ་བའི་ཆར་ཆེན་པོ་ཡང་བབ་བོ། །དེ་ནས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་གསལ་སྟོབས་དང་། སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དེ་དག་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །ནམ་མཁའ་ལ་འཁོད་པའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་རང་གི་ལུས་ལས་བླ་གོས་དང་རྒྱན་རྣམས་ཕུད་ནས་བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྤ་བ་དང་། སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་བཀབ་སྟེ། ཚིག་འཐུན་པར་ལེགས་པར་སྨྲས་སོ། །ལེགས་པར་སྨྲས་སོ་ཞེས་སྒྲ་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེ་སེང་གེའི་ཁྲི་དེ་ལས་དལ་གྱིས་བབས་ཏེ་ས་ལ་འདུག་ནས་ལྷའི་རོལ་མོའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་ཞི་བར་གྱུར། མི་རྣམས་ཀྱི་རོལ་མོའི་སྒྲ་ནི་སྒྲོགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་དང་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། བཀུར་སྟི་ཆེན་པོས་མཆོད་ཅིང་བཙུན་མོའི་འཁོར་དུ་བསྐྱལ་ཏེ། བཙུན་མོ་ནང་དུ་སོང་ནས་སེང་གེའི་ཁྲི་དེ་མི་སྣང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་སྐྱེ་བོ་ཕལ་པོ་ཆེ་དག་གིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡོ་བ་དེ་མཐོང་སྟེ། སེམས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་གྱུར་ནས། ཀྱེ་མ་བསོད་ནམས་དག་གི་ཆེ་བ་ཉིད། ཀྱེ་མ་བསོད་ནམས་དག་གི་འབྲས་བུ་དངར་བ་ཞེས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་དེའི་ཡིད་ལ་འདོད་པ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་མེད་པར་གྱུར་ནས། ཕྱིས་རེ་ཞིག་ན་ཟླ་བ་དགུ་ཚང་ནས། བཙུན་མོ་རྣམ་པར་སྤ་བ་ཉི་མ་ཤར་བའི་དུས་ཀྱི་སྐབས་སུ་བུ་བཙས་ཏེ།

sat in front of her and listened to her words with humbled minds. When King Bright Power likewise saw the astonishing power of merit, he was overjoyed, and together with his retinue, he sat down with folded hands. Then Queen Vibhūṣitā recited a verse that had never before been heard:

“ ‘If beings accumulate merit, they will be happy.
Therefore, people should perform meritorious deeds.
Moreover, they should perform them again and again.
They should aspire for this alone.’

“As soon as she uttered these verses, a voice came from the sky, ‘Very well said!’ The sound of divine music could be heard, and a great shower of highly ornate divine garments rained down. Upon hearing this verse, King Bright Power and the crowd of people were filled with joy. The gods present in the sky removed the robes and ornaments from their bodies without hesitation and draped them over Queen Vibhūṣitā and her lion throne. In unison they uttered the words, ‘Well said! Well said!’

“After the queen had slowly descended from the lion throne and was seated on the ground, the sounds of divine music faded, but the sounds of human music continued to resound. The king and the crowd of people jubilantly paid great honor to the queen and escorted her back to her chambers. Once the queen had gone inside, the lion throne disappeared. The crowd saw the efficacy of merit, and their minds were filled with pure joy. They said in unison, ‘Ah! This is the greatness of merit! Ah! This is the sweet fruit of merit!’

“Thereafter, nothing that the queen had wished for was left unfulfilled. Sometime later, after nine months had elapsed, Queen Vibhūṣitā gave birth to a son at daybreak.