Karmashataka 30.2

30.2

བའི་རྣམ་པ་དེ་དག་ལ་དེའི་སེམས་མགུ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་གནས་པའི་དགེ་བསྙེན་རྣམས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དེའི་མདུན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྔགས་པ་བརྗོད་དོ། །དེ་ནས་དེ་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་བྲམ་ཟེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བལྟ་འདོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕྱི་ཞིག་ན་དེའི་བློ་སྐྱེས་པ། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དག་གིས་མཆོད་སྦྱིན་ལ་འོངས་ནས་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཽ་ཏ་མ་དེ་ནི་མི་འོང་བ་ན། ཀྱེ་མ་དེ་ཡང་བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་ལ་འོང་སྟེ། ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་ཀྱང་ཅི་མ་རུང་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དེའི་སེམས་ཐུགས་ཀྱིས་མཁྱེན་ནས་དགོངས་པ། བྲམ་ཟེ་དེ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་སེམས་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་ཁོ་ན་ལ་བརྟེན་ཏེ། བདག་གིས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ལ་ཕན་གདགས་སོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། དགེ་སློང་མང་པོས་ཞབས་འབྲིང་བྱས་ཏེ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་མདུན་དུ་བདར་ནས། བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། རི་བྲགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་དེར་གཤེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེར་གཤེགས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། མ་ལ་བདག་གིས་ཅི་ནས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་དེར་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་བདག་པོ་དང་། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་གཞན་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གཅིག་པུ་མཐོང་ལ། དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་སུས་ཀྱང་མི་མཐོང་བ་དེ་ལྟ་བུར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་བོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ཏེ། དེ་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་སུ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གཤེགས་པ་ལེགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཚུར་གཤེགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་གི་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་སུ་མཆོད་པ་རྣམས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མཛད་དུ་གསོལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གང་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ངའི་ལྷུང་བཟེད་འདི་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་དག་གིས་མ་བཀང་གི་བར་དུ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་བྱའོ། །བྲམ་ཟེ་དེས་སྨྲས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཽ་ཏ་མ་ཇི་ལྟར་དགོངས་པ་དེ་བཞིན་

he found his mind was ill at ease with different aspects of their views.

One day the lay vow holders of Rājagṛha extolled the virtues of the Buddha in the brahmin’s presence. Now as soon as the brahmin heard them, he wished to see the Blessed One. Soon after that the thought came to him, “Though thousands upon thousands of ascetics and brahmins come and partake of the sacrifice, the Blessed Gautama still has not come. Wouldn’t it be nice if he came and partook of my sacrifice!”

The Blessed One directly apprehended what was in his mind and thought, “This brahmin will pursue unexcelled, total, and complete enlightenment with single-minded resolve. He will be instrumental in my acting for the benefit of many.”

So out of compassion for that brahmin, he set out for the remote mountain village, surrounded and escorted by an assembly of monks. As the Blessed One was traveling, he thought, “It should appear to the sacrifice master and the others at the sacrifice site as if I am alone,” and he performed a miracle that caused them not to see the rest of the saṅgha of monks. Having performed this miracle, he proceded to the site of the sacrifice.

The brahmin saw the Blessed One from a distance, and when he saw the Blessed One, he called to him, “Blessed One, welcome! This way, Blessed One—if you please. Blessed One, please partake of the sacrifice I have made here at the sacrifice site.”

“Pūrṇa,” the Blessed One replied, “I shall not partake of it until you have filled up my alms bowl with food.”

“As you wish, Blessed Gautama,” said the brahmin.