Karmashataka 30.3

30.3

དུ་བགྱིའོ་ཞེས་གསོལ་ནས། བྲམ་ཟེ་དེས་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པ་དེར་བཟའ་བ་དང་། བཅའ་བ་གཙང་མ་བཟང་པོ་མང་པོ་བཤམས་པ་དེ་དག་བླངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་དགང་བར་བྱས་ན། དགང་མ་ནུས་ནས་དེས་ང་རྒྱལ་བསྐྱེད་དེ། བདག་གིས་ལྷུང་བཟེད་འདི་མ་བཀང་བར་མི་གཏང་ངོ་སྙམ་ནས། གཡོག་འཁོར་དང་བཅས་པས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་བཟའ་བ་དང་བཅའ་བས་དགང་བ་ལ་བརྩོན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ད་ནི་ཁ་ཟས་འདིས་དགེ་སློང་སྟོང་གི་ཟན་ཆོག་གོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། ལྷུང་བཟེད་དེ་གང་བར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་གང་བར་མཐོང་ནས་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལྷུང་བཟེད་གཏམས་ལགས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཽ་ཏ་མས་ཅི་བདེར་གསོལ་ཤིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གནས་དེ་ཉིད་དུ་དགེ་སློང་སྟོང་གི་སྟན་སྤྲུལ་ཏེ། ཆུ་ར་རྣམས་བཀང་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གྲལ་གྱི་གཙོ་བོ་ལ་བཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་གཞན་རྣམས་ཀྱང་རྒན་རིམ་བཞིན་བཀོད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་བདེ་བར་བཞུགས་ནས། འདྲི་མ་མཁན་རྣམས་ཀྱིས་བྲིམས་སོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་ཀྱང་དེ་དག་ཐམས་ཅད་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ཏོ། །དགེ་སྦྱོང་གཽ་ཏ་མ་འདི་ནི་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་ཞིང་མཐུ་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་སྟེ། དེ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། གསོལ་པ། ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་བར་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་གཽ་ཏ་མ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་དང་བཅས་པའི་ན་བཟའ་དང་། ཞལ་ཟས་དང་། གཟིམས་ཆ་དང་། གདན་དང་། སྙུན་གྱི་གསོས་སྨན་དང་། སྨན་ཟོང་རྣམས་སྦྱར་བར་འཚལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ལ་གནང་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་ངོ་། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅང་མི་གསུང་བས་གནང་བར་རིག་ནས། རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ཡོ་བྱད་ཐམས་

The brahmin took the many good wholesome foods that he had prepared, and began to fill the Blessed One’s alms bowl, but he was unable to fill it completely. In his hubris he thought, “I won’t give back this alms bowl until it is full.” He and his servants continued trying to fill up the Blessed One’s alms bowl with food.

The Blessed One thought, “This is food enough now for a thousand monks,” so he declared that his alms bowl was full. The brahmin was delighted to see that the Blessed One’s alms bowl had been filled and said, “Now that the Blessed One’s alms bowl has been filled, may the Blessed Gautama partake of it happily.”

Out of compassion for the brahmin the Blessed One emanated a thousand monks right there at the sacrifice site. After the water vessels had been filled, the Blessed One took his place at the head of the row and the other monks seated themselves according to their ages. Once the saṅgha of monks was comfortably seated, the servers made their rounds. The brahmin saw all this, and seeing it he felt a surge of joy toward the Blessed One, and said, “The ascetic Gautama is a person of great miracles and great power.”

In his joy he touched his head to the Blessed One’s feet and beseeched him, “Blessed Gautama, please permit me to provide the Blessed One and the rest of the saṅgha of monks with provisions of clothing, food, bedding, seats, and medicines for the sick for three months.” The Blessed One assented to him by his silence.

Understanding that by his silence the Blessed One had given his assent, the brahmin then provided all their necessities there in the garden of Prince Jeta.