Karmashataka 37.7

37.7

ཟེ་རྣམས་ཀྱིས་གདུལ་བར་ནུས་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དེ་ཉིད་ན་གདོལ་པའི་ཁྱེའུ་བྱམས་པའི་རང་བཞིན་ཅན། སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་ཞིག་གནས་པ་དེས། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དེ་དག་ཅི་བྱ་གཏོལ་མེད་པར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས། མཐོང་མ་ཐག་ཏུ་དེ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས་དེས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཅི་བྱ་གཏོལ་མེད་པར་བྱ་མི་དགོས་ཀྱིས། བདག་གིས་ཀླུ་གདུག་པ་དེ་གདུལ་བར་བྱའོ་ཞེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་ཕ་མ་གཉིས་ན་རེ། དེ་ནི་དབུགས་གདུག་པ་ཡིན་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་གདུལ་མི་ནུས་སོ། །:ཁྱེའུ་དེས་སྨྲས་པ། བྱམས་པའི་གོ་ཆ་གྱོན་པ་ལ་དེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པར་བྱེད་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བྱས་ནས། ཁྱེའུ་དེས་ཕྱོགས་གང་ན་ཀླུ་གདུག་པ་འདུག་པའི་ཕྱོགས་དེར་སོང་ནས་ཀླུ་གདུག་པ་དེས་ཐག་རིང་པོ་ཞིག་ནས་ཁྱེའུ་དེ་མཐོང་ངོ་། །མཐོང་ནས་ཀྱང་ཁྲོས་ནས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་དབུགས་བཏང་ངོ་། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེས་བྱམས་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བྱམས་པའི་ལྟ་བས་ཀླུ་གདུག་པ་དེ་ལ་བལྟས་ཏེ། :དེས་བལྟས་མ་ཐག་ཏུ་དུག་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཁྱེའུ་དེས་ཀླུ་སྦྲུལ་དེ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱིས་བླངས་ནས་མི་མི་གནས་པའི་:ས་ཕྱོགས་སུ་བཞག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་དང་། སྐྱེ་བོ་མང་པོ་གཞན་དག་གིས་གདོལ་པའི་ཁྱེའུ་ཆེ་གེ་མོ་ཞིག་གིས་ཀླུ་གདུག་པ་བཏུལ་ལོ་ཞེས་ཐོས་ནས་ཐོས་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་པོ་དེ་རང་ཉིད་གདོལ་པའི་ཁྱེའུ་དེའི་ཐད་དུ་སོང་ནས་དེས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་དམ་པ་སྣ་:གཅིག་འདམ་དུ་བཅུག་སྟེ། ཁྱེའུ་ཁྱོད་ལ་དམ་པ་སྣ་གཅིག་བྱིན་ནོ་ཞེས་བྱས་སོ། །ཁྱེའུས་སྨྲས་པ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ། གནས་པར་མཛོད་ཅིག །ཡུལ་ན་གནས་པའི་མི་རྣམས་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་:གཟུད་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་བྱས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་པས་བྱིན་གྱིས་ཁྱེའུ་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་བྱིངས་ཆེན་པོ་བྱིན་ནས། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ཡང་དག་པར་བླངས་ཏེ་འདུག་གོ། །ཡུལ་ན་གནས་པའི་མི་རྣམས་ཀྱང་དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་ལ་བཀོད་དོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་གདོལ་

could tame it with their virtuous ways?’

“Now at that time there lived in Vārāṇasī a certain young untouchable with a loving nature, great compassion, and a love for beings. As he saw that the people were confused about what to do, he felt immense compassion for them, and assured them, ‘There is no need for such desperate uncertainty, for I shall tame this poisonous nāga.’

“To this his parents replied, ‘Its very breath is poisonous—you will not be able to tame it.’

“ ‘If I don the armor of love,’ the child said, ‘it cannot harm me in the least.’ With that the child set out in the direction the poisonous nāga had gone. As the child approached, the wicked snake saw him from a distance, and blew its poisonous breath at him in anger.

“The child centered himself in love, and looked up at the poisonous nāga with love. No sooner had he cast this gaze than the poison disappeared. Then the boy picked up the nāga-snake in his two hands and set it down in a region where no people lived.

“King Brahmadatta and the others heard that young untouchable so-and-so had tamed the poisonous nāga. As soon as they heard this, the king himself approached the young untouchable and bid the child request some type of boon as his reward, saying, ‘I will grant you some type of boon.’

“The child replied, ‘Take the path of the ten virtuous actions and there remain. Then set the people of your country on the path of the ten virtuous actions.’

“At that, King Brahmadatta heaped material comforts upon him, adopted the path of the ten virtuous actions, and there remained while also setting the people of his country on the path of the ten virtuous actions.

“O monks, what do you think?