Pramanavarttika 7

7

སྒྲོ་འདོགས་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ནི། །འཇུག་ཕྱིར་གཞན་ཡང་ངོ་བོ་གང་། །ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་པ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ཡུལ་ཡིན། ༈ །ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་རྣམ་སྤངས་པ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཟུང་བ་ལའང་། །ཁྱད་པར་གང་ལ་རྟོགས་པ་ཡི། །རྐྱེན་ཡོད་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལའང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། །གཞན་ལས་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི། ༈ །སྒྲ་དང་ངེས་པ་ཉིད་དག་ནི། །བརྡ་ཡི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན། ༈ །གཉིས་ཀས་གཅིག་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །བརྗོད་བྱའི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྣམ་དབྱེ་ཐ་དད་འབྱེད་པ་ཡིས། །ཐ་དད་དོན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ༈ །ཁྱད་པར་གཞན་ནི་སྤོང་བ་དང་། །མི་སྤོང་བ་དག་དེ་གཉིས་ཀྱི། །བརྡ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི། །འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི། ༈ །ཀུན་ལ་རྫས་དང་དངོས་བརྗོད་པའི། །སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་བྱ་ལ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། ༈ །དོན་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ལ་ཕན་པའམ་བྱེད་ལྡན་ནམ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རུང་། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་མེད་དོ། ༈ །དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ལ་ནི། །དེ་ལྡན་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པ་བསལ། །རིགས་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག །ཐ་དད་ཉིད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར། །གང་དག་གི་ཚིག་དངོས་པོའི་དབང་། །ལྷུར་བརྗོད་བརྗོད་འདོད་མི་བརྟེན་པ། །དེ་དག་ལ་ནི་དྲུག་པ་དང་། །ཚིག་དབྱེ་ལ་སོགས་ཀླན་ཀ་རིགས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པའི། །ཚིག་གང་སྨྲ་པོས་ཇི་ལྟ་བུར། །རྗོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་བྱེད་པ། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྗོད་བྱེད་ཡིན། ༈ །བཙུན་མོ་རྣམས་གྲོང་དྲུག་ལ་སོགས། །ཐ་དད་དངོས་མིན་བཞག་པ་འམ། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་མཁའ་ཉིད་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། ༈ །ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། །དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བའི་བློ། །གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་བྱེད་པ། །སྒྲིབ་བྱེད་དེས་བདག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྒྲིབས་པ་ཡིས། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས། །ཐ་དད་མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང༌། ༈ །དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །སྤྱི་ཡོད་

Because it operates upon an object free from superimposition, how could an essential nature that is not ascertained by ascertainments also be an object of that? / Even regarding what is apprehended by direct perception, stripped of particular components, / whatever particular there is a condition for cognising, that is cognised. / There too, the words and ascertainments themselves, / which are called "exclusion from the other" and "excluded from the other", / follow linguistic convention. / Although both express the same single thing, by the difference of other qualifiers of the expressible, / distinguishing separate divisions, / they establish it like distinct entities. / Abandoning and not abandoning other particulars are the basis / for conforming to the desire of the cogniser / regarding the distinction of the linguistic conventions of those two. / In all cases, this is merely the distinction of words expressing substance and functional entity. / Therefore, there is no distinction whatsoever in their expressible referent. / Because one wishes to make that object known, / whether it is beneficial, possesses an agent, / or is expressed by another, / there is no other distinction beyond that. / Therefore, regarding the domain of exclusion of others (anyāpoha), the expression regarding the position that possesses it has been eliminated. / If the universal class and that which possesses it were genuinely distinct, there would be a flaw. / For those who maintain that words strictly depend on the force of real entities / and do not rely on the speaker's intention to express, / for them the genitive case, / sentence analysis, and so forth, are properly censured. / Words that do not depend on external objects / are expressive in whatever manner the speaker / determines them to be expressive. / Otherwise, regarding expressions such as "the queen's six cities" / where non-distinct entities are posited, / or "the space-nature of space", / what cause would there be? / Relying on distinct entities, / the cognition appearing as a single object / conceals the nature of others by its own intrinsic nature; / by that concealing agent, although [entities] are distinct in themselves, / because distinctness is concealed, / entities appear as if not distinct by some nature. / There, by the power of conception, / a universal is proclaimed to exist.