Pramanavarttika 74

74

ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་དབང་པོ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་མེད། །འདི་འདི་ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས། །འདིས་ནི་ལྷག་མ་བཤད་པ་ཡིན། ༈ །དེ་དངོས་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི། །བློ་ཡང་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བློ་གཞན་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། ༈ །བྱ་བ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། །ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་དོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་འགྱུར་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞག ༈ །བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འབྲེལ་ན་ཡང་། །ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་རྟོགས་འགྱུར་བའི། །ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། ༈ །དེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་གང་ལས། །ཐ་དད་དེ་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད། ༈ །འདུས་བྱས་ལས་ནི་མིན་དེའི་དངོས། །མེད་ན་དེ་ཡང་གཞག་མེད་ཕྱིར། ༈ །གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པར། ༈ །འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་ཏེ། །ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །དངོས་སུ་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་དག །ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། ༈ །ཐ་དད་འདོད་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་གང་ཡིན་སོ་སོར་རིག །མངོན་སུམ་གང་ཡིན་འདི་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་གང་གིས་དོན་རིག་ཡིན། །དེ་འདྲ་ལས་ཡིན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། ༈ །འོན་ཏེ་འདི་མྱོང་དེ་གང་ལས། །འདི་ནི་དེ་ཉིད་རྣམ་དཔྱོད་ཡིན། །རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་གང་གིས་ན། །རགས་པར་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དངོས་མིན། ༈ །ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པས། །དེ་མྱོང་བ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་འདྲ་བ་དང་དེ་ལས་བྱུང་། །གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དོན་མཚུངས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མྱོང་འགྱུར། ༈ །འདི་མཐོང་འདི་ཐོས་ཞེས་བྱ་བར། །གང་ལ་བློ་ནི་ངེས་པ་དེ། །དེས་མྱོང་ཡིན་ན་གང་གིས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་འདོད་པ། །སྣང་དང་མཐོང་བ་དེ་དག་གི །ཉེ་བ་དེ་ཉིད་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །དེ་དག་

/ Because it is a common cause of all, / such a thing does not exist in the sensory faculty; / even if it differs, it is not different; / from what does 'this is this' come? / By this, the remainder has been explained. / If that entity does not exist, the distinct / cognition would also be non-different, / and other cognitions would be likewise. / It is not accepted that the action and the instrument / have different objects either. / If it is a single object, two objects do not exist; / they would not arise sequentially. / If cognition arose simultaneously, / the object of establishment and the instrument of establishment would not exist; / depending on that convention, / the aspects are posited as the object of establishment and the instrument of establishment. / Even if connected by all natures, / there would be no certainty / that some property is comprehended, / because the relation is without distinction. / Even if it is non-different, that from which it is different / is the pramāṇa of this. / It is not from a conditioned entity; if the entity of that / does not exist, that also cannot be posited. / If [it is asked], 'Is it not contradictory / that the action and the agent are one?'— / that is not true, / because different properties are accepted; / in reality, they are accepted as non-different. / All linguistic conventions of action and agent / abide in that way, / because they operate by superimposing / upon entities accepted as different. / Whatever is awareness of an object is self-awareness; / whatever is direct perception is this alone. / That by which it is awareness of an object / would become erroneous by such a [factor]. / But from what does this experience come? / This is an examination of reality. / By what do those minute particles / make such a coarse appearance? / Therefore, that is not the real object. / Even if it were, because it is erroneous, / it could not establish / the nature of the experience of that. / If being similar to that and arising from that / were the definition of experience, / then a cognition having a similar object / would immediately experience that which is similar. / 'This was seen, this was heard'— / that with respect to which the mind is certain, / if it is experienced by that, that by which / it is accepted to be its instrument— / the proximity of that appearance and seeing / must be examined. / Those