Pramanavarttika 75

75

འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །ལྟ་བ་པོ་ཡི་དེས་དེ་ཡིན། ༈ །དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་ཡང་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོ་རིག་བྱ་ཡིན། །དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། ༈ །དེས་ན་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ལའང་མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན། །དེར་ཡང་བརྩད་པ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་དངོས་དེ་སྔོ་སོགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་དེ། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྣང་བ་ཡིན། ༈ །ཇི་ལྟར་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །གསལ་བྱེད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་འདོད། །དེ་ལྟར་བློ་བདག་རིག་ཅན་ཡིན། །དེ་ཡི་རིག་བྱ་དོན་གཞན་ན། །ཚོར་བྱ་ཚོར་བྱེད་འཐད་པར་དཀའ། ༈ །རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ཐ་དད་བཞིན། །གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལྟར་འདི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་བྱ་མིན། ༈ །དེས་ན་གཞན་རིག་མེད་པའི་ཕྱིར། །རང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འདོད། ༈ །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མྱོང་གྱུར་ན། །ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅི་ཡང་མེད། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་མྱོང་གྱུར་བ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཅི་བརྗོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །རྣམ་པ་རྗེས་ཞུགས་ཅན་དེ་ཡོད། །དེ་ནི་ཕྱིའམ་གཞན་ལས་ཞེས། །འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན། ༈ །མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ། །མི་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་འཛིན་ཕྱིར། །སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་དོན་ཡོད་མིན། ༈ །འདིར་འགའ་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི །བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་། །དྲན་པས་འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས། །མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན། ༈ །གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །གཞན་འདོད་པའམ་མི་

Based on that relation, / it is due to that [property] of the seer.
Its experience is the very self [of cognition]; / and that does not belong to anything else.
Direct perception is individually experienced; / its [cognition] is of its own nature.
Therefore, there is no other object of experience, / nor is there another experience of that [experience];
for the objection would apply equally there as well: / it is self-luminous.
Because its entity is blue and so forth, / its nature too is experienced as such.
Even though it experiences its own intrinsic nature, / it appears as an experience of blue and so forth.
Just as, being of that nature, / when an illuminator illuminates,
it is held to illuminate its own intrinsic nature, / so too the mind possesses self-awareness.
If its object of cognition were an external object, / the distinction between experienced and experiencer would be difficult to establish.
There is no form of object of cognition and cogniser, / just as in the distinct cognitions of hairs and so forth.
When, distorted by the characteristics / of divided object and subject,
it is established in the manner / seen through error,
at that time there is no dispute / regarding the characteristics of grasped and grasper.
Therefore, because there is no cognition of something else, / it is held to be its own result.
If an external [object] is experienced, / what flaw is there? None at all.
What indeed is meant / by this, that 'an external object is experienced'?
If the mind possesses that aspect, / that which conforms to that aspect exists.
Whether that [arises] from an external [thing] or from something else: / this is what ought to be investigated.
Without the distinctive feature of seeing, / it is not apprehended; for if that is apprehended, it is apprehended:
what appears as blue is the seeing; / there is no separate external object.
Here, some [cognitions] / awaken latent predispositions for certain [appearances];
therefore, cognition is determinate in aspect, / not dependent on external objects.
Therefore, a single [cognition] has two modes. / Because it is experienced in that way and
because of memory, its two aspects / are experienced, which is the result.
When the object, the cause of consciousness, / is desired by another, or not desired,