Udanavarga 10

10

བསོད་ནམས་མ་ཐོབ་སྡིག་པའི་འགྲོ་བ་དང་། །འཇིགས་དང་བག་ཚ་ལྷན་ཅིག་བདེ་བ་ཆུང་། །རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་ཆེན་པོས་གཅོད་འགྱུར་ཞིང་། །ལུས་ཞིག་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་སུ་འཚེད། །གང་ཞིག་བདག་བདེ་ལྟ་འདོད་པ། །དེས་ནི་གོང་མ་བཞིན་དུ་བྱ། །བྱིས་པའི་ཤིང་རྟ་བཞིན་འགྱུར་བས། །བརྟན་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཞན་མི་བྱ། །དཔེར་ན་བྱིས་པའི་ཤིང་རྟ་དག །ལམ་ཆེན་བཟང་པོ་བོར་ནས་སུ། །ལམ་ངན་དག་ཏུ་འགྲོ་བྱེད་པས། །མིག་ཆགས་སེམས་ཁོང་ཆུད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་ནི་སྤངས་ནས་ཀྱང་། །ཆོས་མིན་རྗེས་སུ་འཇུག་བྱེད་པའི། །བྱིས་པ་འཆི་བདག་དབང་འགྲོ་ཞིང་། །མིག་ཆགས་བཞིན་དུ་བཅོམ་པ་འཐོབ། །གང་ཞིག་བྱ་བ་རྣམས་སྤངས་ནས། །མི་བྱ་བ་དག་བྱེད་པ་དང་། །བག་མེད་པ་ཡིས་རློམ་བྱེད་པ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཟག་པ་འཕེལ། །གང་གིས་ཟག་པ་འཕེལ་འགྱུར་བ། །དེ་ཡི་ཟག་མེད་རྒྱང་མ་ན། །གང་ཞིག་ལུས་གཏོགས་དྲན་པ་དག །རྟག་ཏུ་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་དང་། །བྱ་བ་མ་ཡིན་མི་བྱེད་ཅིང་། །རྒྱུན་དུ་བྱ་བ་བྱེད་པ་དང་། །དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པ་དེའི། །ཟག་པ་རྣམས་ནི་ཟད་པར་འགྱུར། །གང་གི་ཟག་པ་ཟད་གྱུར་པ། །དེས་ནི་ཟག་མེད་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ཙམ་མང་དུ་སྨྲ་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་མ་ཡིན། །གང་དག་འདི་ན་ཐོས་ཉུང་ཡང་། །ལུས་ཀྱིས་ཆོས་དག་མངོན་སུམ་བྱས། །གང་དག་ཆོས་ལ་བག་བྱེད་པ། །དེ་དག་དམ་ཆོས་འཛིན་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་མང་དུ་སྨྲས་ཀྱང་ནི། །བག་མེད་མི་དག་དེ་ལྟར་བྱེད་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཕྱུགས་རྫིས་གཞན་གྱི་ཕྱུགས་བགྲངས་ལྟར། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རིགས་བཅས་ཉུང་དུ་སྨྲ་བྱེད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པ་དང་། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་སྤོང་བྱེད་པ། །དེ་དག་དགེ་སྦྱོང་སྐལ་བ་ཐོབ་པ་ཡིན། །བག་ཡོད་བསྔགས་པ་རྗོད་བྱེད་ཅིང་། །རྟག་ཏུ་བག་མེད་ལ་སྨོད་པས། །བག་ཡོད་མཆོད་སྦྱིན་བརྒྱ་པ་ཡང་། །ལྷ་རྣམས་ནང་ན་གཙོ་བོར་གྱུར། །བྱ་བ་བྱས་རུང་མ་བྱས་རུང་། །མཁས་པ་བག་ཡོད་བསྔགས་པ་

No merit gained, a destiny of evil, / Fear and anxiety together, little happiness; / One is cut short by the great punishment of the king, / And upon the body's dissolution, cooks in the hells. / Whoever wishes to see their own happiness / Should act according to what is higher. / Since one would become like a childish chariot-driver, / The steadfast should not let their diligence grow weak. / Just as childish chariot-drivers, / Having abandoned the great, good road, / Travel along a bad road, / And, attached to what meets the eye, enter inner anguish; / So too, having abandoned the dharma, / The childish who follow after what is not dharma / Fall under the power of Mṛtyupati, / And like the eye-attached, meet destruction. / Whoever neglects what should be done / And does what should not be done, / Presuming upon heedlessness, / The āsravas of such people increase. / For whoever the āsravas increase, / Anāsrava remains far away from them. / But whoever undertakes well / Mindfulness belonging to the body at all times, / Refraining from what should not be done, / Continuously doing what should be done, / Endowed with mindfulness and awareness, / Their āsravas are brought to an end. / Whoever has their āsravas ended, / Attains the anāsrava state. / No matter how much one speaks, / That does not make one an upholder of the saddharma. / Those who, though hearing little here, / Directly realize the dharma through their body, / Those who are heedful toward the dharma, / Are upholders of the saddharma. / Though one may recite many verses, / If heedless, a person will not practice accordingly. / Just as a cowherd counts the cattle of others, / They do not share in the fortune of a recluse. / Though one may speak few verses, / If one lives in accordance with the dharma, / Abandoning attachment, aversion, and delusion, / Such people share in the fortune of a recluse. / Praising heedfulness / And constantly disparaging heedlessness, / Through heedfulness, even the performer of a hundred sacrifices / Became chief among the gods. / Whether an action is done or not, / The wise praise heedfulness.