Udanavarga 38

38

བོ་ཕལ་བ་ཡིན། །ཁྲོ་བའི་ཚོམས་ཏེ་ཉི་ཤུ་པའོ། །སྡོམ་ལ། དགེ་སྦྱོང་ལམ་དང་བཀུར་སྟི་དང་། །འཁུ་དང་ལྔ་པ་དྲན་པ་སྟེ། །སིལ་བུ་ཆུ་དང་མེ་ཏོག་དང་། །རྟ་དང་ཁྲོ་བ་བཅུ་པའོ།། །།འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཀུན་རིག་ཀུན་ཟིལ་གནོན། །འདི་ན་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱིས་མ་གོས་ཤིང་། །ཀུན་སྤངས་སྲེད་ཟད་རབ་ཏུ་རྣམ་གྲོལ་བ། །ཉིད་ཀྱིས་མངོན་མཁྱེན་པ་ལ་སུ་ཡིས་བསྟན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྷ་མིའི་སྟོན་པ་སྟེ། །སྟོབས་རྣམས་ཀུན་ལྡན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ང་། །བྱང་ཆུབ་བརྙེས་ནས་ཉིད་ཀྱིས་རབ་སྟོན་པ། །མཚུངས་མེད་མཉམ་མེད་ང་ལ་སུ་ཡིས་བསྟན། །ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དགྲ་བཅོམ་སྟེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་བླ་མེད་ང་། །ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། །བདུད་རྣམས་ཟིལ་གནོན་རྒྱལ་བ་ང་། །ང་དང་འདྲ་བ་མེད་པས་ན། །ང་ལ་སློབ་དཔོན་སུ་ཡང་མེད། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་གཅིག་པུ་ཡིས། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བླ་མེད་བརྙེས། །གང་ཞིག་ཟག་པ་ཟད་བརྙེས་པ། །རྒྱལ་བ་ང་འདྲར་ཤེས་པར་གྱིས། །སྡིག་པའི་ཆོས་ལས་ང་རྒྱལ་བས། །དེ་བས་ཉི་འགྲོ་ང་རྒྱལ་བ། །འཇིག་རྟེན་ཡུལ་སྲེད་རྒལ་བ་ཡི། །ཀུན་མཁྱེན་སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་འདས། །འཇིག་རྟེན་པ་ལ་མ་བསྟན་པར། །ཀུན་ནས་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་པས། །བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་སོང་ནས་སུ། །ངས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྔ་བརྡུང་ཞིང་། །འཇིག་རྟེན་སུས་ཀྱང་མ་བསྐོར་བའི། །ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་བྱས། །དཔའ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས། །འདི་ན་ཆོས་ཀྱིས་འདུལ་བར་མཛད། །དེ་དག་ཆོས་ཀྱིས་བཏུལ་བ་ལ། །མཁས་པ་སུ་ཡང་སྨོད་མི་བྱེད། །བརྟན་གང་ཏིང་འཛིན་ལ་ཞུགས་ཤིང་། །ངེས་འབྱུང་ཞི་ལ་དགའ་བ་དང་། །སྐུ་ཡི་ཐ་མ་འཛིན་པ་ཡི། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གྲགས་ལྡན་པ། །ཤེས་རབ་མྱུར་བ་དེ་དག་ལ། །ལྷ་དང་མི་རྣམས་དགའ་བར་བྱེད། །གང་དག་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་། །གང་དག་མ་བྱོན་སངས་རྒྱས་དང་། །གང་དག་ད་ལྟར་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །མང་པོའི་མྱ་ངན་སེལ་མཛད་པ། །བཞུགས་པར་གྱུར་ཅིང་བཞུགས་པ་དང་། །དེ་བཞིན་བཞུགས་

[…] ordinary speech. / The Chapter on Anger, the twentieth.
Summary verse: / The Śramaṇa, the Path, Honor, / Malice, and the fifth is Mindfulness; / Miscellaneous, Water, Flowers, / The Horse, and Anger is the tenth.
Who could instruct the one in this world who knows all and surpasses all, / Who is untainted by any dharma in this world, / Who has abandoned all, whose craving is extinguished, who is utterly liberated, / And who has directly realized [the truth] by himself? / A Tathāgata, the teacher of devas and humans, / Endowed with all the powers, I am the sarvajña. / Having attained awakening, teaching purely by myself, / Peerless and without equal—who could instruct me? / I am the arhat in this world; / I am supreme in the worlds. / In this world with its devas, / I am the victorious Jina who vanquishes the Māras. / Because there is no one equal to me, / I have no teacher whatsoever. / Alone in this world, / I attained supreme, complete awakening. / Whosoever has attained the exhaustion of āsravas, / Know them to be Jinas like me. / Because I have conquered unwholesome qualities, / Therefore, Upaka, I am a conqueror. / Having crossed beyond the worldly thirst for sensory objects, / The omniscient Buddha entered nirvāṇa. / Because worldly beings, unless taught, / Do not understand the arising [of suffering], / Having gone to Vārāṇasī, / I shall beat the drum of Dharma, / And turn the Wheel of Dharma / That no one in the world has turned. / The heroic Tathāgatas / Tame [beings] in this world through the Dharma. / When they are tamed by the Dharma, / No wise person speaks disparagingly. / Those steadfast ones who engage in meditative concentration, / Who delight in peaceful renunciation, / And who bear their final body— / Those renowned, fully awakened Buddhas / Of swift prajñā— / Are rejoiced in by devas and humans. / Those Buddhas of the past, / And those Buddhas yet to come, / And those fully awakened Buddhas of the present / Who dispel the grief of many beings, / All those who have lived, who live, / And who likewise will live