Udanavarga 2.11

2.11

སྨིག་རྒྱུ་འདྲར་ཤེས་ནས། །བདུད་ཀྱི་མེ་ཏོག་མཆོག་ནི་འདིར་གཅོད་པ། །འཆི་བདག་རྒྱལ་པོས་བལྟར་ཡང་མེད་པར་འགྲོ། །སྲིད་པ་ཨུ་དུམ་བ་ར་འི་མེ་ཏོག་ལྟར། །སྙིང་པོ་མེད་པར་སེམས་པའི་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའི། །འདོད་ཆགས་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའི། །ཞེ་སྡང་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའི། །གཏི་མུག་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའ། །ང་རྒྱལ་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའི། །ཆགས་པ་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤོང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །ཆུ་སྐྱེས་རྩ་བའི་མེ་ཏོག་ཆུ་གནས་ལྟའི། །སྲེད་པ་མ་ལུས་གཅོད་བྱེད་དགེ་སློང་གང་། །དེ་ནི་ཕ་རོལ་མིན་པའི་ཕ་རོལ་པོ། །སྤང་སྟེ་སྦྲུལ་རྒས་པགས་རྙིང་རྗེ་བ་བཞིན། །མེ་ཏོག་གི་ཚོམས་ཏེ་བཅྭ་བརྒྱད་པའོ།། །།ཇི་ལྟར་རྟ་བཟངས་ལྕག་གིས་གཞུས་པ་ན། །སྐྲག་ཅིང་ཤུགས་དྲག་འགྲོ་བྱེད་ཇི་བཞིན་དུ། །དད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏིང་འཛིན་ལྡན་པ་དང་། །ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ལྡན་ཞིང་། །དབང་པོ་མཉམ་བཞག་བཟོད་ལྡན་འགྲོགས་བདེ་བ། །སྐྱོབ་པ་དེ་རྣམས་སྲེད་པ་མ་ལུས་སྤོང་། །ཇི་ལྟར་རྟ་བཟངས་ལྕག་གིས་གཞུས་པ་ན། །སྐྲག་ཅིང་ཤུགས་དྲག་འགྲོ་བྱེད་ཇི་བཞིན་དུ། །དད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏིང་འཛིན་ལྡན་པ་དང་། །ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ལྡན་

to be like a mirage, / cutting here the supreme flower-arrows of Māra, / one goes unseen even by the King of Death. / Whichsoever monk contemplates existence / to be without essence like the flower of the udumbara, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off passion / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off hatred / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off delusion / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off pride / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off attachment / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / Whichsoever monk completely cuts off craving / like a lotus root submerged in water, / abandons the beyond and what is not the beyond, / as a shedding snake sheds its old skin. / The Chapter of the Flower, the eighteenth. // Just as a thoroughbred horse when struck by a whip / is startled and runs swiftly, / so one endowed with faith, moral discipline, and absorption, / who properly discerns the teachings, / whose faculties are composed, patient, and pleasant in companionship, / those protectors abandon craving entirely. / Just as a thoroughbred horse when struck by a whip / is startled and runs swiftly, / so one endowed with faith, moral discipline, and absorption, / who properly discerns the teachings,