Udanavarga 2.13

2.13

སྲི་སྲིད། །འདུལ་སྦྱོང་བྱེད་པས་རྟ་བཟངས་ལྟར། །བདག་ཉིད་ཁོ་ན་གདུལ་བར་བྱ། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་འདུལ་བ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ཀྱི་ཕ་མཐར་ཕྱིན། །བདག་ཉིད་ཁོ་ན་བདག་གི་མགོན། །བདག་ཉིད་བདག་གི་སྐྱབས་ཡིན་པས། །འདུལ་སྦྱོང་བྱེད་པས་རྟ་བཟངས་ལྟར། །དེ་བས་བདག་ཉིད་གདུལ་བར་བྱ། །རྟ་ཡི་ཚོམས་ཏེ་བཅུ་དགུ་པའོ།། །།ཁྲོ་བ་སྤངས་ཤིང་ང་རྒྱལ་རྣམ་སྤངས་ན། །ཀུན་སྦྱོར་ཀུན་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ་འགྱུར་ཞིང་། །མིང་དང་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་མེད་དེ་དག །ཅི་ཡང་མེད་པས་ཆགས་པའི་རྗེས་མི་ལྷུང་། །སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་ཁྲོ་བ་སྤོངས། །སྐྱེས་ནས་འདོད་ཆགས་སྤང་བར་གྱིས། །བརྟན་པས་མ་རིག་རབ་ཏུ་སྤང་། །བདེན་པ་མཐོང་ན་བདེ་བར་འགྱུར། །ཁྲོ་བ་སྤངས་ན་བདེ་བར་ཉལ། །ཁྲོ་བ་སྤངས་ན་གདུང་མི་འགྱུར། །དགེ་སློང་ཁྲོ་བ་བདེ་འཇོམས་པའི། །དུག་གི་རྩ་བ་ཆོམ་ཤིག་དང་། །འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྔགས་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་བཅོམ་པ་ཡིས་མྱ་ངན་མེད། །གང་ཁྲོས་བདག་གིས་ལེགས་བྱས་ཀྱི། །མ་ལེགས་མིན་ཞེས་རབ་སྨྲ་བ། །དེ་ནི་ཁྲོ་བ་ཞི་འོག་ཏུ། །མེ་ཡིས་བསྲེགས་བཞིན་གདུང་བར་འགྱུར། །ངོ་ཚ་མེད་ཅིང་ཁྲེལ་མེད་པ། །ཁྲོ་བ་ཅན་ལ་བརྟུལ་ཞུགས་མེད། །ཁྲོ་བས་མངོན་པར་ཟིལ་གནོན་པ། །དེ་ལ་སུ་ཡང་རྟེན་མི་བྱེད། །གང་ཞིག་བྱིས་པའི་མཐུ་སྟོབས་ཅན། །དེ་ཡི་སྟོབས་ནི་སྟོབས་མེད་ཡིན། །བྱིས་པ་ཆོས་དང་བྲལ་བ་ལ། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡོད་རེ་སྐན། །གང་ཞིག་སྟོབས་དང་ལྡན་གྱུར་ཡང་། །སྟོབས་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བཟོད་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །ཉམ་ཆུང་བ་ལྟ་རྟག་ཏུ་སྒུར། །གང་ཞིག་གཞན་གྱི་དཔོན་གྱུར་ཀྱང་། །སྟོབས་ཆུང་རྣམས་ཀྱི་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བཟོད་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །ཉམ་ཆུང་བ་ལྟ་རྟག་ཏུ་སྒུར། །གཞན་གྱིས་ལྷག་པར་བརྒྱད་བཀག་ཀྱང་། །སྟོབས་ལྡན་གང་ཞིག་བཟོད་བྱེད་པ། །དེ་ནི་བཟོད་པའི་མཆོག་ཅེས་གསུངས། །ཉམ་ཆུང་བ་ལྟ་རྟག་ཏུ་སྒུར། །གཞན་གྱིས་ལྷག་པར་སྨད་བྱས་ཀྱང་། །

be reached. / Just as a trainer tames a thoroughbred horse, / one must tame only oneself. / By properly taming oneself, / one reaches the far limit of sufferings. / Oneself alone is one's own protector, / oneself is one's own refuge; / therefore, like a trainer with a thoroughbred horse, / one should tame oneself. / The Chapter of the Horse, the nineteenth. // If anger is abandoned and pride eliminated, / one will completely transcend all fetters; / without attachment to name and form, / possessing nothing, one does not fall behind attachment. / Abandon anger the moment it arises; / once arisen, eliminate desire. / The steadfast one thoroughly abandons ignorance; / seeing the truth, one will be happy. / If anger is abandoned, one sleeps happily; / if anger is abandoned, one will not grieve. / Monk, cut the poisonous root of anger / which destroys happiness; / you will be praised by the noble ones, / and by having destroyed it, you will be free of sorrow. / Whoever is angry and loudly claims: 'I did well, / I did nothing wrong,' / after their anger has subsided, / will grieve as though burned by fire. / Shameless and devoid of conscience, / an angry person has no ascetic practice; / overpowered by anger, / no one will rely upon them. / Whoever has only the strength of a fool, / that strength is non-strength. / For a fool bereft of Dharma, / there is hardly anything to be accomplished. / Whoever, although possessing power, / is forbearing towards the weak, / they are called the supreme in patience; / the weak always submits. / Whoever, although being the master of others, / is forbearing towards the weak, / they are called the supreme in patience; / the weak always submits. / Whoever is powerful, yet is forbearing / even when harshly censured by others, / they are called the supreme in patience; / the weak always submits. / Even when excessively reviled by others,