Karandavyuhasutra 3.6

3.6

གྱིས་རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧ་ག་ལ་བ་དེར་ཕྱིན་ནས། རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧ་སྨན་སྦེད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་མྱངས་སོ། །སྨན་མྱངས་ནས་གསེར་གྱི་བྱེ་མའི་ཐང་བུ་ལ་ཕར་འགྲེ་ཚུར་འགྲེ་བར་བྱེད་དོ། །བྱས་ནས་ལུས་སྤྲུག་གོ། །གང་གི་ཚེ་ན་ལུས་སྤྲུགས་པ་དེའི་ཚེ་སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ཡང་འགུལ་ལོ། །དས་ཕ་རོལ་དུ་སུ་འགྲོ། ཕ་རོལ་དུ་སུ་འགྲོ་ཞེས་ཚིག་ལན་གསུམ་སྨྲས་པ་དང་། དེ་ནས་སྐྱེས་བུ་ཚོང་པ་དེ་དག་གིས་བདག་ཅག་ཕ་རོལ་ཏུ་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ནས་རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧ་དེས་ཁྱོད་ལས་སུས་ཀྱང་སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ལ་མི་བལྟ་བར་བྱའོ། །སུས་ཀྱང་མིག་གིས་མི་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲས་ཏེ་དེ་འདྲ་བའི་དམ་བཅས་ནས་དེའི་ཚེ་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བཞོན་ནོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཚོང་པ་ལྔ་བརྒྱ་ཞོན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་ཞོན་པ་དེའི་ཚེ་སིང་གྷ་ལའི་གླིང་ན་གནས་པའི་སྲིན་མོ་དག་སྒྲ་ཅ་ཅོ་ཟེར་ཞིང་ཕྱི་བཞིན་དུ་སྙེག་གོ། །ངུ་ཞིང་སྙིང་རྗེ་རྗེ་ལྟར་སྨྲ་བ་དང་། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་ངོ་སླར་ལོག་སྟེ་བལྟས་སོ། །གང་གི་ཚེ་དེ་དག་གིས་བལྟས་པ་དེའི་ཚེ་དེ་དག་ཁ་བུབ་ཏུ་ལྷུང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་ན་དེ་དག་ཆུའི་ནང་དུ་ལྷུང་བ་དེའི་ཚེ་སྲིན་མོ་དག་གིས་དྲངས་ཤིང་དྲངས་ཤིང་ཟོས་སོ། །དེའི་ཚེ་ང་གཅིག་པུས་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་ཕྱིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་འགྲམ་དུ་ཉེ་བ་དང་རྟའི་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་ཧས་ང་ལ་ལན་གསུམ་བསྐོར་ཏེ། ཕྱག་བྱས་ནས་དེ་ཉིད་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ང་ཡང་སོང་ནས་རིམ་གྱིས་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཕ་དང་མས་ངའི་མགུལ་ནས་འཇུས་ནས་ངུས་པ་དང་། རླངས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་མིག་རུ་གས་ནས་མཐོང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཕ་མ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ངལ་བསོས་ནས་དེས་དེ་དག་ལ་སྔོན་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་བཟླས་པ་དང་། ཕ་མས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱོད་གསོན་བཞིན་དུ་རྙེད་དེ། ངེད་ལ་ནོར་ནི་མི་དགོས་སོ། །རྒས་པའི་ཚེ་ཁར་བར་གྱུར་པའོ། །རྒས་པའི་ཚེ་ལམ་སྟོན་པའོ། །འཆི་བའི་ཚེ་ཟས་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །ཤི་ནས་མགོན་ཡོད་པར་བྱེད་པའོ། །བུ་ནི་རླུང་བསིལ་བར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་ཕ་དང་མས་སྨྲས་ཏེ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་ང་དེད་དཔོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་འདི་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་

“Bālāha, the king of horses, was enjoying the sarvaśetāna herb. When he had finished enjoying it, he rolled back and forth on the golden sand and shook his body. When he shook his body, the island of Siṃhala shook.

“He asked three times, ‘Who is going to cross over to the far shore? Who is going to cross over to the far shore? Who is going to cross over to the far shore?’¹⁹⁶

“The merchants said, ‘We are going to cross over to the far shore.’

“Bālāha, the king of horses, said to us, ‘None of you must look back at Siṃhala Island. None of you must turn your eyes toward Siṃhala Island.’

“We agreed to do as he said. Then first I alone mounted him, and then the five hundred merchants mounted him. When we were all mounted, the rākṣasīs who lived on Siṃhala Island came running after us, making a great clamor, weeping and wailing pitifully. Hearing the noise, the merchants turned round and looked back at them, and when they did so they fell headlong into the water. When they had fallen into the water, the rākṣasīs pulled them out and ate them.

“I arrived in Jambudvīpa alone. When we reached the shore, I circumambulated Bālāha, the king of horses, three times, bowed to him, and departed. I journeyed toward my home and eventually arrived there. My father and mother embraced me and wept, and their tears dissolved their cataracts so they regained their sight.

“Then I sat with my parents and told them everything that had happened. My parents said, ‘Son, we have got you back alive. We do not need wealth. We only need a walking stick for when we are old, someone to guide us on the path when we are blind, someone to make food offerings to us when we have died, and someone to be our protector when we are dead. Son, you have brought us delight like a cooling breeze.’ That is what my parents said to me.

“Sarva­nīvaraṇa­viṣkambhin, those are the sufferings I experienced when I was a head merchant.