Karunapundarikasutra 247

247

རྩ་བ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཁྲུན་ནི་མཐེ་བོའི་ཚད་ཙམ་མོ། །དེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སྐར་མ་ལ་དགའ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེའི་སྐུའི་ཁྲུན་ཡང་རྩོད་པའི་དུས་ཀྱི་ཚད་ཀྱི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཁྲུ་གང་དང་། མཐེ་བོ་ཙམ་གྱི་མི་རྣམས་ཀྱི་ཁྲུ་གང་དང་། སོར་བདུན་གྱི་ཚད་ཙམ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་ཡང་བཞུགས་ཏེ་འཚོ་ཞིང་གཞེས་ལ་འཁོར་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག་གིས་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་པའི་འཁོར་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་དང་། མི་དེ་དག་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་མཐོང་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་པོ་ཆེའི་སྙིང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐར་མ་ལ་དགའ་བ་དེས་ནི་བསྐལ་པ་དཔག་ཏུ་མེད་གྲངས་མེད་པ་འདས་པ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་མངོན་པར་འཕགས་པར་སྣང་བའི་སྤྱན་སྔར་དང་པོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་ཕྲག་མང་པོ་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཙུད་དེ་རབ་ཏུ་བཀོད་དོ། །སེམས་ཅན་དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་མངོན་པར་འཕགས་པར་སྣང་བའི་སྤྱན་སྔར་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། ཁ་ཅིག་གིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དག་ཡོངས་སུ་བཟུང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པ་དག་པ་ཡོངས་སུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ན་སེམས་ཅན་ཆེན་པོ་དེས་ང་ཡང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག་ཅིང་བཞག་སྟེ་རབ་ཏུ་གནས་པར་བྱས་ནས། དེར་ངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་གདུགས་མངོན་པར་འཕགས་པར་སྣང་བའི་སྤྱན་སྔར་སྙིགས་མ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་

[F.252.b]³⁷² Those bodhisattvas do not seek enlightenment out of compassion for all beings. The bodhisattvas who have chosen pure realms have cast aside compassion. The bodhisattvas who wish for buddha realms that are bereft of followers of the Śrāvakayāna and of the Pratyekabuddhayāna are not excellent in wisdom and motivation. They pray to attain the complete enlightenment of perfect buddhahood in a buddha realm without śrāvakas, without pratyekabuddhas, where beings have planted good roots, where there are no women, where there are no hells, where there are no animals, and where there is no world of Yama. They pray to teach only the Mahāyāna to bodhisattvas who have entered the Mahāyāna, and for there to be no śrāvakas or pratyekabuddhas. They pray to live for a long time after enlightenment. They pray that they will teach the Dharma for a long time, for many eons, to those who have pure motivation, who have planted good roots, and who are easy to train. The bodhisattvas who pray in that way are not excellent in wisdom and motivation. Those bodhisattvas are not said to be mahāsattvas.’

“Then, noble son, the Tathāgata Ratnagarbha extended his hand, and his five fingers emitted light rays of various colors, of many colors—of many hundreds of thousands of colors. Those countless, innumerable light rays went into the ten directions and illuminated the buddha realms. There was a world realm called Aṅguṣṭhā. There, in the Aṅguṣṭhā world realm, the lifespan of the people was ten years, they had bad complexion, they were ugly,