The Lotus Sūtra 11.18

11.18

བུ་དང་གཉེན་འདབ་དང་འཁོར་དང་བཅས་པ་དང་། རྒྱལ་པོའི་ཆུང་མ་དྲི་མ་མེད་པས་བྱིན་པ་དེ་ཡང་། བུད་མེད་ཀྱི་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་འཁོར་དང་ཁྱེའུ་དེ་གཉིས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། སྲོག་ཆགས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དང་ལྷན་ཅིག་འགྲོགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པ་དེའི་གསུང་རབ་ལ་དད་པས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་འཁོར་དང་བཅས་པས། ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དུ་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་ལ་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་དང་ཀུན་ཆུབ་པར་བྱ་བ་ལ་བརྩོན་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་འདས་ནས། ཡོན་ཏན་གྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་སྟེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཐོབ་མ་ཐག་ཏུ་དེའི་ཚེ་ནམ་མཁའ་ལ་ཏ་ལ་བདུན་ཙམ་དུ་འཕགས་སོ། །དེ་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དུ་འདུག་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་གི་བུ་འདི་གཉིས་སྟོན་པ་ལགས་ཏེ། གང་འདི་དག་གིས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་ལྟ་བར་གྱུར་པ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བཞག་གོ། །ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བགྱིས། ཞུགས་པར་བགྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟ་བ་དང་། ཕྱག་བགྱི་བའི་སླད་དུ་ཡང་བསྐུལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་བདག་གི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཏེ། སྔོན་གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དྲན་པར་བགྱི་བའི་སླད་དུ། བུའི་གཟུགས་ཀྱིས་བདག་གི་ཁྱིམ་དུ་སྐྱེས་སོ། །དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་

Then together with his court, Queen Vimaladattā, the entire retinue of a crowd of women,⁶³¹ and the two boys, accompanied by eighty-four thousand other beings, they became renunciants, leaving home for homelessness within the teaching of the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­.

After becoming renunciants, King Śubhavyūha and his followers diligently contemplated, meditated on, and studied the Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma for eighty-four thousand years.

“Then, noble ones, after eighty-four thousand years had passed, King Śubhavyūha attained the samādhi called the array of all adorning good qualities. As soon as he attained that samādhi, King Śubhavyūha rose in the air up to the height of seven palm trees.

“Then, noble ones, in the middle of the sky King Śubhavyūha said these words to the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­: ‘Bhagavān, my two sons are teachers. Through their miracles they turned me away from severe false doctrines and brought me into the Tathāgata’s teaching. They ripened me and caused me to practice. They inspired me to come see and pay homage to the Bhagavān. Bhagavān, these two boys are my kalyāṇamitras, who in order to make me remember my past roots of merit were born in my family in the form of boys.’

“The bhagavān tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­