The Lotus Sūtra 11.19

11.19

མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པས་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་བཞིན་ནོ། །དགེ་བའི་རྩ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་རྣམས་ནི་སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་དང་འཆི་འཕོའི་གནས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་། གང་དག་སྟོན་པའི་བྱེད་པས་ཉེ་བར་གནས་པ་དང་། གང་དག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པ་དང་། འཛུད་པ་དང་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམས་རྙེད་པར་སླ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་སྟེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྟར་འཛུད་པ་གནས་འདི་ནི་རྒྱ་ཆེ་བའོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་མཐོང་ངམ། གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཐོང་ལགས་སོ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཐོང་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱེའུ་འདི་གཉིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་གཱའི་ཀླུང་དྲུག་ཅུ་རྩ་ལྔའི་བྱེ་མ་སྙེད་ལ་མཆོད་པ་བྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའི་ཕྱིར། ལོག་པར་ལྟ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དམ་པའི་ཆོས་པད་མ་དཀར་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དགེ་བ་བཀོད་པ་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་དེ་ནས་བབས་ཏེ། སོར་མོ་བཅུའི་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་སྙན་སྐར་མའི་རྒྱལ་པོ་མེ་ཏོག་ཀུན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཇི་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་གི་སླད་དུ། དབུའི་གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་མཛེས་སྤྱན་དྲི་མ་མ་མཆིས་པ་ལགས། སྨིན་མཚམས་ཀྱི་མཛོད་སྤུ་མཛེས་ཤིང་། ཟླ་བ་དང་དུང་ལྟར་དཀར་ལ་མཛེས། མཉམ་ཞིང་ཐགས་

said to King Śubhavyūha, ‘Great King, it is so. It is as you have said. The noble men or noble women who have planted roots of merit, even though they are born in all the states where they come into existence and die and pass away, they will easily find a kalyāṇamitra, they will be near someone who will act as a teacher, and they will be given a prophecy of the highest, complete enlightenment, be guided toward it and ripened for it. In that way, Great King, it is a great occasion for someone to be cared for by a kalyāṇamitra and guided to see a tathāgata. Great King, do you see these two boys?’

“ ‘I see them, Bhagavān,’ the king replied. ‘I see them, Tathāgata.’

“ ‘Great King,’ said the Bhagavān, ‘these two boys have made offerings to as many tathāgatas, arhats, perfectly enlightened buddhas as there are grains of sand in sixty-five Ganges Rivers. Because of their compassion for beings, and in order to cause beings who have wrong views to be dedicated to the true view, they will be holders of this Dharma teaching of The White Lotus of the Good Dharma.’

“Then, noble ones, King Śubhavyūha descended from the sky, and with his ten fingers and palms placed together in homage, he said to the bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened buddha Jala­dhara­garjita­ghoṣa­susvarana­kṣatra­rāja­saṃkusumitābhi­jña­, ‘Bhagavān, what kind of wisdom does the Tathāgata possess, by which the Bhagavān, the Tathāgata, the Arhat, the perfectly enlightened Buddha has a beautiful uṣṇīṣa, stainless eyes, a beautiful ūrṇā hair between the eyebrows that is as white and beautiful as the moon or a conch, the beautiful rows of teeth in his mouth that are even and perfectly aligned,