The Lotus Sūtra 3.11

3.11

པ་ཁྱམས་རྣམས་ཀྱང་འགྲུམས་པ་ཀ་བའི་རྩ་བ་རུལ་བ། རྩིག་པ་དང་སྒོའི་སྐྱང་ནུལ་གོགས་པར་གྱུར་པའི་ཁང་པ་དེ་ལ་གློ་བུར་དུ་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ངོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་རབ་ཏུ་འབར་བར་གྱུར་ལ། སྐྱེས་བུ་དེ་ལ་ཡང་ཁྱེའུ་ལྔ་འམ་བཅུ་འམ་ཉི་ཤུ་འམ་མང་ཞིག་ཡོད་དེ། སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་ཁང་པ་དེ་ནས་བྱུང་བར་གྱུར་ལ། ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་ནས་སྐྱེས་བུ་དེས། བདག་གི་ཁང་པ་ལ་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་ཀུན་ནས་འབར་བ་མཐོང་སྟེ། སྔངས་སྐྲག་ནས་སེམས་མི་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ནི་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས་མ་རེག་མ་ཚིག་ཅིང་བདེ་བར་མྱུར་དུ་ཁྱིམ་འབར་བ་འདིའི་སྒོར་བྱུང་སྟེ་འགྲོ་ནུས་མོད་ཀྱི། བདག་གི་བུ་བྱིས་པ་གཞོན་ནུ་འདི་དག་ཁྱིམ་འབར་བ་འདི་ན་རྩེད་མོ་དག་གིས་རྩེ་དགའ་ཞིང་དགའ་མགུར་སྤྱོད་དེ། ཁྱིམ་འདི་ཚིག་པར་མ་ཚོར་མི་ཤེས་མ་རིག་མ་རྟོགས་ནས་འདི་ལྟར་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོས་ཤིན་ཏུ་གདུངས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོས་རེག་ཀྱང་མི་དགར་མི་བྱེད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དུ་ཡང་ཡིད་ལ་མི་འཛིན། ཕྱིར་འབྱུང་བར་ཡང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མི་སྐྱེད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སྐྱེས་བུ་དེ་ཡང་སྟོབས་དང་ལྡན་ཞིང་ལག་སྟོབས་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདི་ལྟར་བདག་སྟོབས་དང་ལྡན་ཞིང་ལག་སྟོབས་ཡོད་ན། བདག་གིས་ཁྱེའུ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ལ། པང་པར་བླངས་ཏེ་ཁྱེར་ལ་ཁྱིམ་འདི་ནས་བྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་བསམས་པ་དང་། དེས་ཀྱང་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། ཁང་པ་འདི་སྒོ་གཅིག་པུ་ཡོད་ལ། སྒོ་དེ་ཡང་དོག་གཞོན་ནུ་འདི་དག་ནི་གཡོ་ཞིང་རྒོད་དེ་བྱིས་པར་གྱུར་པས། འཐེན་པར་འགྱུར་དུ་འོང་སྟེ། དེ་དག་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས་ཚུལ་མ་ཡིན་པར་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་གྱིས། འདི་དག་ལ་སྦྲན་ཏོ་སྙམ་དུ་དེ་ལྟར་བསམས་ནས། གཞོན་ནུ་དེ་དག་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱིམ་འདི་ལ་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འབར་ཏེ། འདིར་ཐམས་ཅད་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས་ཚིག་ནས། ཚུལ་མ་ཡིན་པར་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་གིས། གཞོན་ནུ་ཁྱེད་ཚུར་ཤོག །ཕྱིར་བྱུང་ཞེས་བྱས་པ་དང་། དེ་ལྟར་ཕན་པར་འདོད་པའི་སྐྱེས་བུ་དེས་དེ་སྐད་དུ་བསྒོ་བ། གཞོན་ནུ་དེ་དག་གིས་མེ་འབར་བ་འདི་ལྟ་གོ་ཅི་ཞིག་ཅེས་མི་ཤེས་ནས་མི་དགར་མི་བྱེད། མི་འཇིགས་མི་སྐྲག །འཇིགས་པར་མ་གྱུར་ཏེ་མི་སེམས་ཕྱིར་འབྱུང་དུ་

The bases of its pillars were rotten. The walls and doors were disintegrating. A great fire started suddenly throughout the house from all sides. The man had many sons—five, ten, or twenty—and the man came out from the house. Śāriputra, the man then saw the great fire burning everywhere throughout his house. He was frightened and dismayed. He thought, ‘I have not been touched, I have not been burned by this great fire. I was able to quickly escape from the burning house through the door. But my sons, who are young, who are children, are engaged in enjoying themselves playing games inside the burning house. They are not aware that the house is burning, they have not understood it, do not know it, have not realized it, and so they will be burned in this great fire, and will experience great suffering. But they are not dismayed at the thought of being touched by that great fire, they do not think of that suffering, and do not think of escaping from the house.’

“Śāriputra, the man was very strong and had very strong arms. He thought, ‘I am strong and I have strong arms. I shall gather all the children together and carry them on my hips out from the house.’ Then he thought, ‘The house has only one door and that door is narrow. These young ones don’t stay still, are always running around, so I won’t be able to bring them out, and there will be the disaster of their agony in the great fire. So I should call out to them.’

“Then he called out to the children, ‘There is a massive fire burning the house! Everything inside is going to be burned in this great fire! You will suffer disastrously! Children, come here! Come out!’

“The man gave that command wishing to help them, but the children, not knowing what ‘burning’ meant were not dismayed, not frightened, and not terrified.