The Lotus Sūtra 3.12

3.12

མི་བཏུབ་ཅིང་མ་རིག་མི་ཤེས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་དང་དེ་དག་ཏུ་འཕྱན་ཞིང་ཕྱི་ཕྱིར་རྒྱུག་སྟེ་ཕ་དེ་ལ་ལྟའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་འདི་ལྟར་བྱིས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་ཡང་སྐྱེས་བུ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཁྱིམ་འདི་ལ་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འབར་ཏེ། འདིར་བདག་དང་གཞོན་ནུ་འདི་དག་ཚུལ་མ་ཡིན་པར་མེའི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འདིས་ཉོན་མོངས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་གིས། འདི་ལྟར་བདག་གིས་ཐབས་མཁས་པས་གཞོན་ནུ་འདི་དག་ཁྱིམ་འདི་ནས་གདོན་ཏོ་སྙམ་ནས། སྐྱེས་བུ་དེས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གི་བསམ་པ་ཤེས། མོས་པ་རིག་པར་གྱུར་ཏེ། གཞོན་ནུ་དེ་དག་གི་བརྩེན་པ་ནི་དུ་མ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་དུ་མ་ཞིག་ཡིན་ལ། དགའ་བར་འགྱུར་བ་ལ་འདོད་པ་དང་མཛེས་པ་དང་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམ་པ་དུ་མ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཀྱང་དཀོན་པར་གྱུར་ཏེ། དེ་ནས་སྐྱེས་བུ་དེས་གཞོན་ནུ་དེ་དག་གི་བསམ་པ་ཤེས་པས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་ཏེ། གཞོན་ནུ་དག་ཁྱེད་ཀྱི་རྩེད་མོར་བྱ་བ་དགའ་བར་འགྱུར་བ། ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ། གང་མ་རྙེད་པའི་ཕྱིར་མི་དགའ་བར་གྱུར་པ་དེ་དག་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་རྣམ་པ་མང་པོ་དེ་འདི་ལྟ་སྟེ། གླང་གི་ཤིང་རྟ་དང་། རའི་ཤིང་རྟ་དང་། རི་དགས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བསམས་པ། མཛེས་པ་དང་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཁྱེད་རྩེར་གཞུག་པའི་ཕྱིར། ངས་ཁང་པའི་ཕྱི་སྒོར་བཀོད་ཀྱིས་ཁང་པ་འདི་ནས་ཁྱེད་ཕྱིར་བྱུང་ལ་རྒྱུགས་ཏེ་ཤོག་ཤིག་དང་། ངས་ཁྱེད་ཅག་སུ་ཅི་འདོད་པ་དེ་ལ་དེ་སྦྱིན་གྱིས། དེ་དག་གིས་ཕྱིར་མྱུར་དུ་རྒྱུགས་ཏེ་ཤོག་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། གཞོན་ནུ་དེ་དག་འདོད་པ་དང་། མཛེས་པ་དང་སྡུག་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཇི་ལྟ་བུར་འདོད་པ་དང་ཇི་ལྟ་བུར་བསམས་པ་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཐོས་ནས་འབར་བར་གྱུར་པའི་ཁང་པ་ད་ནས་རྩེད་མོར་བྱ་བ་དང་། དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མྱུར་བ་ཁོ་ནར་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས། མཐུ་དང་ལྡན་པའི་བང་གིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྡོད་པ་མེད་པར་སུ་སྔ་དེ་བས་ཀྱང་། སུ་སྔ་ཞེས་ལུས་གཅིག་ལ་གཅིག་བསྔོས་ཤིང་རྒྱུགས་ཏེ། ཁྱིམ་འབར་བ་དེ་ནས་མྱུར་དུ་ཕྱིར་འཐོན་ཏོ། །དེ་ནས་སྐྱེས་བུ་དེས་བྱིས་པ་དེ་དག་བདེ་ཞིང་ལེགས་པར་འཐོན་པ་མཐོང་ནས། འཇིགས་པ་མེད་པར་གྱུར་པར་རིག་སྟེ། གྲོང་གི་དཔོང་ས་བླ་གབ་མེད་པར་འདུག་

They did not think about it and did not come out, but ran and scampered around here and there, repeatedly looking out at their father. Why was that? They were like that because they were children.

“Then the man thought, ‘A great fire is burning this house. My children and I are going to be afflicted disastrously by this great fire. But if I use a skillful method I will be able to bring the children out of the house.’

“The man knew what his children thought. He understood that they would wish for many different kinds of amusements, and many different kinds of things: a variety of delightful, desirable, pleasing, beautiful, and charming and pleasant things, which would be difficult to find.

“Then the man, knowing their thoughts, called to the children, ‘Those toys that you delight in and marvel at, and that you are unhappy not to have obtained, which have many different colors and shapes, such as an ox-drawn cart, a goat-drawn cart, and a deer-drawn cart, which you think are delightful, desirable, pleasing, beautiful, charming, and pleasant, those I have placed outside at the entrance door of the house outside so that you can play with them. So come, run outside, and I will give each of you whatever you want. So come quickly for that reason!’

“Those children, hearing that and the names of those things that they wished for, that they longed for, which they thought delightful, desirable, pleasing, beautiful, charming, and pleasant, in order to play with those things, quickly and zealously ran out from the burning house with great speed, calling out to each other, ‘Who will be first? Who will be first of all?’ And as one body they quickly came running out of the burning house.

“Then the man saw that they had come out safe and well, and were no longer in danger. Then they came to the village square, in the open air. He was delighted and joyful. He was free of sorrow, untroubled¹⁸⁷ and unafraid.