Samadhirajasutra 11.7

11.7

དཔལ་དབྱངས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་སྨྲས་པ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན། །ཆོས་སྨྲ་བ་ནི་མཁས་པ་ཡི། །ཡན་ལག་མ་ཚང་རིག་ནས་ནི། །སྐྱེ་བོ་འདི་དག་དེ་ཕྱིར་དུ། །གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོས་འཕགས་པ་ཡི། །འདི་ལྟ་བུ་ཡི་གཟུགས་འདི་ཡང་། །ལག་པ་ཉམས་པར་ཤེས་ནས་ནི། །བདག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཁྱོད་ཀྱི་ལག་པ་འབར་བྱས་པ། །དེ་ཡི་འོད་ནི་ཕྱོགས་བཅུར་བཏང་། །ཁྱོད་ལས་བྱུང་བའི་ལྷ་རྫས་ཀྱིས། །མར་མེ་འདི་དག་མི་གསལ་བྱས། །ས་འདི་རབ་ཏུ་གཡོས་གྱུར་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་ནི་ཞུམ་པ་མེད། །དེ་ནས་བདག་གི་སེམས་སྐྱེས་པ། །མཁས་པ་ཐ་མལ་མ་ཡིན་སྙམ། །བདག་ནི་བཙུན་མོའི་འཁོར་བཅས་པ། །ཁྲུ་ནི་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ཡི། །ཁང་པའི་སྟེང་ནས་མཆོངས་གྱུར་ན། །བདག་གི་ལུས་ལ་གནོད་པ་མེད། །ལེགས་སོ་ཡེ་ཤེས་ངོ་མཚར་ཁྱོད། །ལེགས་སོ་སེམས་ཀྱང་བླ་ན་མེད། །བརྩོན་འགྲུས་རབ་བརྩམས་ལེགས་པ་སྟེ། །བསམ་པ་ཆེ་བ་ལེགས་པ་ཡིན། །གང་གི་ལག་པ་འབར་བྱས་ཀྱང་། །ཁྱོད་ལ་ནམ་ཡང་གཡོ་བ་མེད། །དགའ་ཞིང་རངས་པ་སྐྱེས་ནས་སུ། །ཕྱིར་ཡང་ཆོས་ནི་རབ་ཏུ་འཆད། །ཇི་ལྟར་ཟླ་བ་ཉ་བ་དང་། །ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ན་ཉི་མ་བཞིན། །རི་རབ་རི་ཡི་རྒྱལ་པོ་ལྟར། །གྲོགས་པོ་དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་མཛེས། །བདག་ཀྱང་དེ་བཞིན་མཁས་པ་ཡི། །སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱི། །ལུས་ལ་ཕངས་པ་རབ་སྤངས་ཏེ། །བདག་གིས་སྲོག་ཆགས་དོན་རྣམས་བགྱིད། །ཆོས་ཀྱི་དགའ་བས་རངས་གྱུར་ཏེ། །བདག་གི་དགའ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ། །འདི་ལྟར་ཡན་ལག་མ་ཚང་བ། །དེས་ནི་རབ་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ལྷ་དང་ཀླུ་ཡི་མཆོད་པ་ཡིས། །བདེ་བས་བྱིན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ། །མཐའ་ཡས་པ་ཡི་སྤོབས་པ་ཡིས། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་དག་སྨྲས། །གང་ལ་ལག་པ་མེད་པ་ཡང་། །དེ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་མིན། །སུ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་མེད་པ་དག །དེ་ནི་ཡན་ལག་མ་ཚང་ཡིན། །རུས་པ་ཡི་ནི་ལུས་འདི་ཡིས། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྦྱིན་པའི་གནས། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་གྱི་མཆོད་པའི་རྟེན། །དེ་བཞིན་

“King Śrīghoṣa spoke these verses to the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta:

“ ‘These beings have cried out¹¹⁶¹
Because they have seen that Kṣemadatta,
The one with great wisdom, the learned one,
The dharmabhāṇaka, has lost a limb. {1}

“ ‘Seeing that this body
That emits this brilliant light
Has had a hand destroyed,
I also feel great suffering. {2}

“ ‘The light from your burning hand
Has shone into the ten directions.
The divine light you have emitted
Has obscured the light of these lamps. {3}

“ ‘This earth has been shaken
And you are not disheartened.
There arose in me the thought,
“That is no ordinary wise man.” {4}

“ ‘I leapt a hundred thousand cubits
From the roof of my palace,
Together with my harem of queens,
But my body was not harmed. {5}

“ ‘How excellent your wonderful wisdom!
How excellent your unsurpassable mind!
How excellent your dedicated diligence!
How excellent your great aspiration! {6}

“ ‘Your hand¹¹⁶² is burning
But you are not disturbed.
You are happy and joyous
And again teach the Dharma. {7}

“ ‘Worthy friend, you are as beautiful
As the moon that is full,
Or the sun high in the sky,
Or Sumeru, the king of mountains. {8}

“ ‘Wise one, may I also
Fulfill such a prayer!
Rejecting my care for the body
I will accomplish benefit for beings. {9}

“ ‘I delight in joy for the Dharma;
My happiness in that is inconceivable.
That you have lost a limb
Causes me the highest suffering.’ {10}

“Kṣemadatta, through devas and nāgas,
Made offerings to the king
And he spoke these verses
With infinite confidence: {11}

“ ‘Someone who has no hand
Is not the one who lacks a limb;
Someone who has no correct conduct
Is the one who is lacking a limb. {12}

“ ‘This putrid¹¹⁶³ body of mine
I have offered to the tathāgatas,
The inconceivable recipients of offerings,
The ones to whom offerings should be made by all the world. {13}