Samadhirajasutra 11.6

11.6

དག་ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཅིང་ལྷའི་འོད་མིའི་ལས་འདས་པས་སྣང་བར་བྱས་པ་མཐོང་ནས་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་དང་། དད་པ་དང་གུས་པ་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ། རི་མོར་བཅས་ཤིང་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོས་བརྟན་པས་བཙུན་མོའི་འཁོར་བརྒྱད་ཅུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁང་པའི་སྟེང་དེ་ནས་བདག་ཉིད་མཆོངས་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་བལྟ་བ་དང་རབ་ཏུ་དགའ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མཆོངས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེ་གུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བའི་རྩ་བས་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་འཁོར་དང་བཅས་པ། ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྷ་དང་། ཀླུ་དང་། གནོད་སྦྱིན་དང་། དྲི་ཟ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་དང་། མིའམ་ཅི་དང་། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ཀྱང་འཁོར་དང་བཅས་པ་ཁྲུ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱར་ཚང་བའི་ཁང་པའི་སྟེང་ནས་མཆོངས་ན་དེའི་ལུས་ལ་གནོད་པའམ། སེམས་ལ་གནོད་པའམ། སེམས་ཞུམ་པར་གྱུར་པ་མེད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་ལག་པ་གཉིས་བསྒྲེང་སྟེ། སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་གྱི་ལག་པ་བསྲེགས་ཤིང་རབ་ཏུ་འབར་བ་མཐོང་ནས་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་སྟེ་ཆོ་ངེས་བཏབ་བོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་ལྷན་ཅིག་ངུ་ཞིང་མཆི་མ་ཕྱུང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་གྱི་མདུན་དུ་འདུག་གོ། །གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་བདེ་བས་བྱིན་གྱིས་རྒྱལ་པོ་དཔལ་དབྱངས་མཐོང་སྟེ། མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཅིའི་སླད་དུ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་འདི་དག་དང་བདག་གི་མདུན་ན་བཞུགས་ཤིང་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་སྟེ། ཆོ་ངེས་བཏབ་ནས་བཤུམས་ཤིང་མཆི་མ་འབྱིན་པ་མཛད། དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་

creating a brightness that transcended the lights of devas and the lights of humans.

“He thought, ‘This bodhisattva mahāsattva has attained great higher cognition,’ and felt intense joy, faith, veneration, and reverence for the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta. Supported by his great accumulation of merit and roots of merit he leapt from the roof of the palace, together with his harem of eighty queens. He leapt because of his joy on having seen the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta.

“Because of the roots of merit that were produced by his veneration, he and his retinue were caught by devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas. After they had been caught by devas, nāgas, yakṣas, gandharvas, asuras, garuḍas, kinnaras, and mahoragas, King Śrīghoṣa and his retinue, even though they had jumped from a building that was a hundred thousand cubits high, were physically unharmed, mentally unharmed, and were not unnerved.

“King Śrīghoṣa extended both his hands, and together with the great assembly of people saw the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta’s hand on fire and burning brightly. All of them cried out loudly and wailed. Then the king, together with the great assembly of people, weeping and shedding tears, came before the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta.

“Young man, the bodhisattva mahāsattva Kṣemadatta saw King Śrīghoṣa, and having seen him asked, ‘Great king, why are you and this great assembly of people here before me crying out loudly, wailing, sorrowful, and weeping?’