Samadhirajasutra 2.12

2.12

ངན་ལས་འདའ་བས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གྱུར་ཏོ། །གཞོན་ནུ་དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་གྲངས་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གཅེས་སྤྲས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་སྡུད་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་སྔོན་བྱུང་བའི་ལེའུ་འདི་ཉིད་རྒྱས་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །ངས་དྲན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བསྐལ་པ་ན། །འདས་པའི་དུས་ན་མི་ཡི་གཙོ་བོ་ནི། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་དོན་མཛད་བྱུང་། །དེ་ཡི་མཚན་ནི་དབྱངས་ཀྱི་བྱིན་ཞེས་བྱ། །བྱེ་བྲག་བརྒྱད་ཅུར་ཡོངས་སུ་ཚང་བ་ཡི། །དེ་ཡི་ཉན་ཐོས་འཁོར་མང་དང་པོ་བྱུང་། །གཉིས་པ་བྱེ་བ་བདུན་ཅུར་ཚང་བ་བྱུང་། །གསུམ་པ་དགྲ་བཅོམ་བྱེ་བ་དྲུག་ཅུ་ཡོད། །ཀུན་ཀྱང་ཟག་པ་ཟད་ཅིང་ཉོན་མོངས་མེད། །ཐམས་ཅད་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོབས་ཀྱིས་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ཚེ་ཚད་ལོ་ནི་སྟོང་ཕྲག་བཞི་བཅུ་སྟེ། །ཞིང་ཡང་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་མཛེས་པར་གྱུར། །སྐྱོབ་པ་དེ་ཡི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་བྱུང་བ། །དཔག་མེད་དེ་དག་གཞན་ཕན་དབང་བསྐུར་ཐོབ། །དབང་དང་ས་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། །ཤིང་མཆོག་དྲུང་དུ་བྱང་ཆུབ་འཚང་རྒྱར་ཉེ། །འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་བྱུང་བ་ནི། །སྟོབས་བརྟན་དང་ནི་སྟོབས་ཆེན་ཞེས་བྱ་བ། །གཅིག་ནི་དེ་ཡི་ཕྱེད་དབང་རྒྱལ་པོ་བྱེད། །ཅིག་ཤོས་ཕྱེད་ལ་དབང་བའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར། །རྒྱལ་པོ་སྟོབས་ཆེན་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་སར། །ལྷ་དང་མིས་མཆོད་སངས་རྒྱས་བྱུང་བར་གྱུར། །བདེ་བར་གཤེགས་ལ་རྒྱལ་པོ་དད་རྙེད་ནས། །ལོ་གྲངས་སྟོང་དུ་ཚང་བར་བསྙེན་བཀུར་བྱས། །སེམས་ཅན་གཞན་མང་དེ་ཡི་རྗེས་སློབ་པས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཡང་བཀུར་སྟི་བྱེད། །འཇིག་རྟེན་ཟང་ཟིང་གིས་ཏེ་ཆོས་ཀྱིས་མིན། །ཉན་ཐོས་བཅས་པ་རྙེད་པ་མང་བར་གྱུར། །སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་སེམས་ནི་འདི་སྙམ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་ཀུན་འདོད་པ་རབ་སྤངས་ནས། །ང་ཡི་བསྟན་པ་འདི་ལ་རབ་འབྱུང་བར། །ཆོས་འདོད་འདི་དག་ལ་ནི་ཆོས་བསྟན་སྙམ། །བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྦྱངས་ཆོས་བསླབ་པ་དང་། །ཁྱིམ་གནས་ཉེས་པ་སྡུག་

“Therefore, young man, because of this teaching, the bodhisattva mahāsattvas cherish in this way this samādhi. They know that it is composed of the unsurpassable wisdom of omniscience.”

Then, at that time, the Bhagavān gave a detailed teaching by chanting the following extensive verses to the youth Candraprabha.

“I remember, countless eons ago
In the past, a supreme human, a great sage
Who benefited beings appeared in the world,
And he was known by the name Ghoṣadatta. {12}

“The first assembly of his students
Numbered eight hundred million.²⁹⁴
The second was seven hundred million.
The third was six hundred million arhats. {13}

“All had eliminated defilements and were without kleśas.
All had attained the perfection of miraculous powers.
The lifespan was forty thousand years
And the realm was perfectly pure and beautiful. {14}

“The bodhisattvas of that protector
Were consecrated to immeasurably benefit others.
They were well established through their powers and levels.
They were near to buddhahood beneath the sacred tree.²⁹⁵ {15}

“In this Jambudvīpa there were kings
Named Dṛḍhabala and Mahābala.
One king ruled half the world,
The other was king over the other half. {16}

“The Buddha, to whom humans and devas made offerings,
Had appeared within the domain of King Mahābala.
The king gained faith in the Sugata
And attended him for a thousand years. {17}

“Many other beings, following his example,
Also honored the Tathāgata
With worldly goods and not through the Dharma.²⁹⁶
They gave many things to the śrāvakas also. {18}

“The highest of beings had this thought:
‘I shall teach the Dharma to these who desire the Dharma
So that they will all give up desire
And enter into homelessness in my teaching.’ {19}

“The highest of humans taught in verses
The practice of following the Dharma of the sugatas,

He dedicated himself to the practice of keeping it, reading it, and meditating on it.

“Subsequently, through those roots of merit, after a hundred million eons had passed, and then another hundred thousand eons, he attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood. He became the Bhagavān, the tathāgata, the arhat, the perfectly enlightened Buddha named Jñānaśūra.²⁹³ He benefited countless beings, and afterward he passed away into perfect nirvāṇa.

“Young man, the eighty thousand people who with King Mahābala came into the presence of the Bhagavān, the Tathāgata Ghoṣadatta all heard this samādhi also and were delighted, rejoicing, and joyful. Happy and joyful, they cut off their hair and beards, wore the orange robes, and with genuine faith they left home for homelessness. Having entered homelessness they learned this samādhi, and having learned it they understood it. They dedicated themselves to the practice of keeping it, reading it, and meditating on it. Through that root of merit, they did not fall into the lower existences for a hundred million eons. During all those eons, they served ten million buddhas and heard this samādhi from all those tathāgatas. They maintained this samādhi and comprehended it. They dedicated themselves to the practice of keeping it, reading it, and meditating on it.

“Through their previous roots of merit, after two hundred million eons had passed and a further hundred thousand eons, they attained the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood. They all became bhagavāns, tathāgatas, arhats, perfectly enlightened buddhas named Dṛḍhaśūra. They benefited countless beings, and afterward they passed away into perfect nirvāṇa.