Samadhirajasutra 2.13

2.13

བསྔལ་མཐའ་ཡས་དང་། །ཆོས་ལ་སྒྲུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་མཆོད་ཡིན་ཞེས། །མི་མཆོག་དེས་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གསུངས། །ས་བདག་རྒྱལ་པོས་ཚིགས་བཅད་དེ་ཐོས་ནས། །མི་དབང་གཅིག་པུ་དབེན་སོང་བསམས་པ་ནི། །ཁྱིམ་ན་གནས་བཞིན་དུ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཆོས་ཀྱི་མཆོད་མཆོག་བྱ་བར་མི་ནུས་སྙམ། །མཆིལ་མ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་སྲིད་དེས་བཏང་སྟེ། །སྲོག་ཆགས་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་ཅུར་བཅས་པ་དག །རྒྱལ་བ་དེ་ཡི་དྲུང་དུ་ཉེར་འོངས་ཏེ། །ཞབས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་སྤྱན་སྔར་འདུག །རྒྱལ་བས་དེ་དག་གི་ཡང་བསམ་མཁྱེན་ནས། །ཏིང་འཛིན་ཞི་བ་བལྟ་དཀའ་འདི་བཤད་དེ། །དེ་དག་དགའ་ཞིང་རབ་མོས་བདེ་བས་ཚིམ། །མགུ་ཞིང་རངས་པས་དེ་ཚེ་རབ་ཏུ་བྱུང་། །དེ་དག་རབ་བྱུང་ཏིང་འཛིན་འདི་བཟུང་སྟེ། །བཅངས་ཤིང་བཀླགས་ཏེ་ཡོངས་སུ་ཆུབ་བྱས་ནས། །བསྐལ་པ་བྱེ་བ་ཉི་ཤུ་ཚང་བར་ནི། །ནམ་ཡང་ངན་འགྲོ་ལོག་ལྟུང་སོང་མ་གྱུར། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་དགེ་བའི་རྩ་བ་དེས། །སངས་རྒྱས་བྱེ་བ་ཕྲག་སྟོང་ལེགས་པར་མཐོང་། །རྒྱལ་བ་དེ་དག་ཀུན་གྱི་བསྟན་པ་ལ། །དེ་དག་རབ་བྱུང་ཏིང་འཛིན་འདི་ལ་བསྒོམ། །དེ་དག་ཕྱི་མའི་དུས་ལ་སངས་རྒྱས་གྱུར། །མཐའ་ཡས་བརྩོན་པ་མིང་ནི་དཔའ་བརྟན་ཡིན། །སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་མང་པོའི་དོན་བྱས་ཏེ། །ཕྱི་མའི་དུས་ལ་མེ་བཞིན་མྱ་ངན་འདས། །སྔོན་ཚེ་རྒྱལ་པོ་སྟོབས་ཆེན་བྱུང་བ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་དཔའ་བ་འཇིག་རྟེན་བྱུང་། །དེ་ཚེ་སྲོག་ཆགས་བྱེ་སྟོང་མང་པོ་རྣམས། །བྱང་ཆུབ་བཀོད་ནས་ཕྱི་དུས་མྱ་ངན་འདས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་དག་གིས་བརྗོད་པ་ཡི། །མདོ་འདི་ཕྱི་དུས་ཐོས་ནས་གཟུང་བར་གྱིས། །འདི་ལྟ་བུ་ཡི་ཆོས་མཛོད་འདི་བཟུང་ན། །མི་ཡི་གཙོ་བོར་མྱུར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དབྱངས་བྱིན་གྱི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཟླ་འོད་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། གཞོན་ནུ་དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་འདོད་ཅིང་། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འདོད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བར་བྱའོ། །གཞོན་ནུ་དེ་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བ་གང་

The endless suffering and harm of living in a home,
And that practicing the Dharma is offering to the Dharma. {20}

“When the king, the sovereign, had heard those verses,
That ruler of men contemplated entering solitude.
He thought that all who dwell at home
Are unable to make the supreme offering to the Dharma. {21}

“He cast away the kingdom like a lump of phlegm
And together with eighty thousand persons
He came into the presence of the Jina,
Bowed to his feet, and sat before him. {22}

“The Jina, knowing what they intended,
Taught this samādhi of peace that is difficult to see.
Happy, inspired, and joyful, they were satisfied.
Pleased and delighted, they entered homelessness. {23}

“Homeless, they possessed this samādhi.
They kept it, read it, and understood it.
For two hundred million eons
They did not fall into the lower existences. {24}

“Because of those roots of merit,²⁹⁷
They all saw ten thousand million buddhas
And in the teaching of those jinas
They entered homelessness and meditated on this samādhi. {25}

“In later times they became buddhas
With infinite diligence, all named Dṛḍhaśūra.
They benefited many millions of beings
And after, like an extinguished flame, attained nirvāṇa. {26}

“The one who previously had been King Mahābala
Appeared in the world as Buddha Jñānaśūra.
He brought many billions of beings
To enlightenment, and then attained nirvāṇa. {27}

“Therefore you who, in later times, hear and possess
This sūtra that has been taught by the buddhas:
If you possess this treasure of the Dharma
You will quickly become a supreme human.” {28}

Chapter 6

Cultivating the Samādhi

The Bhagavān now said to the youth Candraprabha,²⁹⁸ “Therefore, young man, bodhisattva mahāsattvas who wish for this samādhi, and wish to attain quickly the highest, complete enlightenment of perfect buddhahood, should cultivate this samādhi.

“Young man, what is the cultivation of this samādhi?