Samadhirajasutra 7.2

7.2

བཅོས་མཁས་ཤིང་རྫོགས་པ་སྟེ། །བར་སྣང་གི་ནི་རྗེས་དང་ས་ཡང་རིག །དེ་དག་ནམ་མཁའ་ལ་ཡང་ཐོགས་མེད་འགྲོ། །དེ་དག་ནགས་ཁྲོད་སྟུག་པོ་བསིལ་བ་དེར། །མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཡིད་དུ་འོང་བས་གང་། །བྱ་ཡང་སྣ་ཚོགས་མང་པོས་བསྙེན་པ་དེར། །ཕན་ཚུན་དུ་ནི་གཏམ་དག་རབ་ཏུ་སྨྲ། །རྒྱལ་པོ་རི་དགས་འཆོར་ཞིང་སོང་སོང་ན། །སྒྲ་གྲགས་ནས་ནི་ནགས་ཚལ་དེར་འོངས་ཏེ། །རྒྱལ་པོས་ཆོས་སྨྲ་དེ་གཉིས་མཐོང་ནས་ནི། །དེ་ལ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་ཉེ་བར་བཞག །དེ་དང་རྗེས་སུ་འཐུན་པའི་གཏམ་བྱས་ནས། །དེ་དག་རྒྱལ་པོའི་མདུན་དུ་འདུག་པ་དང་། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡི་དམག་མང་མཐའ་ཡས་པ། །བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་དྲུག་ཅུ་ཉེ་བར་ལྷགས། །དེ་ནས་ཆོས་སྨྲ་དེ་དག་སོ་སོ་ནས། །རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་སྨྲས་པ་རྒྱལ་རིགས་ཉོན། །སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མཆོག་ཏུ་རྙེད་པར་དཀའ། །ས་ཡི་བདག་པོ་རྟག་ཏུ་བག་ཡོད་གྱིས། །ཚེ་ནི་རྟག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་མི་གནས་ཏེ། །རི་ཡི་ཆུ་བོ་བཞིན་དུ་མྱུར་དུ་འགྲོ། །ནད་དང་མྱ་ངན་རྒ་བས་གཟིར་བ་ལ། །ཁྱོད་ལ་དགེ་བའི་ལམ་འདྲ་སྐྱབས་གཞན་མེད། །རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་རྣམས་བསྐྱང་བར་གྱིས། །སྟོབས་བཅུ་ལྡན་པའི་བསྟན་པ་འདི་ཡང་སྲུངས། །ཟད་པའི་དུས་ལ་ཤིན་ཏུ་འཇིག་པའི་ཚེ། །རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་ཀྱི་ཕྱོགས་གནས་གྱིས། །དེ་ལྟར་དེ་ཚེ་མཁས་པ་དེ་དག་གིས། །རྣམ་པ་དུ་མར་མི་དབང་གདམས་པ་བྱས། །རྒྱལ་པོ་ཁྲག་ཁྲིག་དྲུག་ཅུར་བཅས་པ་ཡིས། །དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ཚེ་རྒྱལ་པོའི་གླང་པོ་ཆོས་ཐོས་ནས། །དེས་ཤིང་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་སྨྲ་བ་ལ། །རངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་དགའ་བ་རབ་སྐྱེས་ནས། །རྐང་པ་ལ་ཡང་ཕྱག་འཚལ་དེ་ནས་སོང་། །རྒྱལ་པོ་དེ་ཡི་དགེ་སློང་མང་པོ་དག །རྙེད་པ་འདོད་ཅིང་དེ་ཡི་ཁྱིམ་དུ་འཇུག །དེ་དག་དེ་མི་འདྲ་བའི་སྤྱོད་མཐོང་ནས། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལྟར་རི་མོ་མེད། །བསྟན་པ་དེ་ཡང་སྟོན་པ་འདས་པ་ཡི། །དེ་ཚེ་ལོ་ཡི་ཐ་མར་གྱུར་པ་སྟེ། །འཛམ་བུའི་གླིང་ན་སྣོད་གྱུར་རབ་ཏུ་ཉུང་། །མ་བསྡམས་པ་དག་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་བྱུང་། །དེ་ནས་དགེ་སློང་མང་པོ་བརྐམ་ཞིང་ཆགས། །

They had mastered levitating up into the air,
And they could travel freely through the sky. {2}

“They were engaged in conversation
In that cool grove of trees
That was filled with a variety of beautiful flowers
And attended by flocks of varieties of birds. {3}

“A king who was pursuing a deer
Heard their voices and entered that grove.
The monarch saw the two dharmabhāṇakas
And with the greatest joy he approached them. {4}

“They addressed each other agreeably
And the king sat down before them.
The king’s multitudinous army
Of sixty quintillion soldiers approached. {5}

“Then both of those dharmabhāṇakas
Said to the king, ‘Listen, Kṣatriya!⁷⁶⁰
It is very difficult to reach supreme buddhahood.
Monarch, always be careful! {6}

“ ‘Life is always passing and never stays.
It passes as quickly as a mountain stream.
From the torment of illness, misery, and aging
You have no other refuge than good actions.⁷⁶¹ {7}

“ ‘Supreme king,⁷⁶² be a protector of the Dharma.
Guard the teaching of the one with ten strengths
In this utterly terrible time of degeneration.
Remain on the side of Dharma, supreme king!’ {8}

“Thus the wise ones at that time
Gave much advice to that sovereign,
Following which the monarch, with the other six quintillions,⁷⁶³
Developed the aspiration to enlightenment. {9}

“When the supreme king had heard the Dharma,
He was joyful, very happy, and enraptured
With those who had spoken it so gently and pleasantly,
And bowed down to their feet before departing. {10}

“Under that king there were many other bhikṣus
Who desired gain and who entered homes.
When he saw how dissimilar was their conduct
The king did not show them respect. {11}

“The teacher of the teaching had passed away
And this was the time of the latter years.
There were very few worthy recipients in Jambudvīpa,
And there were present many who were without self-control. {12}

“The many bhikṣus, who were desirous and greedy,
Yearned for acquisitions, held the view of objective reality,