The Awakening of Mahāvairocana 3.10

3.10

ཕྲག་གཅིག་བྱའོ། །ཡི་གེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཏེ། །གཉིས་པ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། །གཞི་ནི་རང་གི་ལྷ་གཞག་པ། །རང་གི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལ་བྱ། །གཞི་གཉིས་པ་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །རྐང་གཉིས་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་དག་པ། །སྔགས་པས་དེ་ལ་གནས་པར་བསམ། །ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན། །དེ་ཡི་དབུས་སུ་ལེགས་པར་དགོད། །སླར་སྡུད་པ་ཡི་ཚིག་གིས་ནོན། །སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རྣམ་པར་སྦྱངས། །སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་རླུང་དུ་བཤད། །རྩོལ་བ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །དེ་གཉིས་བསྡམས་པ་བྱས་ནས་སུ། །སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ལེགས་པར་བྱ། །དེ་ནས་སྔགས་པས་ཟླ་གཅིག་ཏུ། །ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། །གསང་སྔགས་སྔོན་དུ་སྤྱད་པ་ནི། །གཞི་གཅིག་ནས་ནི་གཅིག་ཏུ་འཇུག །གྲགས་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །སྔར་སྤྱད་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིན་ཅད་ནི་གང་ཅུང་ཟད། །མེ་ཏོག་སྤོས་ལ་སོགས་དབུལ་ཞིང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་བསྔོ། །སྔགས་པས་འཇིགས་མེད་དེ་ལྟ་བུ། །ཟླ་གཉིས་པ་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། །དེ་ནས་ཟླ་བ་ཉ་བའི་ཚེ། །མི་དེ་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །རི་རྩེ་དང་ནི་བ་ལང་ལྷས། །དེ་བཞིན་འབབ་ཆུའི་མདོ་དག་དང་། །ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་མཚན་གཅིག་དང་། །མ་མོའི་གནས་སམ་ཞི་གནས་སུ། །དཀྱིལ་འཁོར་ནན་ཏན་བྲི་བྱ་བ། །ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཁང་པར་བྱས། །དེས་ནི་དེར་གནས་བསྲུང་བྱས་ནས། །སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ནན་ཏན་བྱ། །དེར་ནི་མཚན་མོ་ནམ་ཕྱེད་དམ། །ཡང་ན་ཉི་མ་འཆར་བའི་ཚེ། །འདི་ལྟའི་ལྟས་རྣམས་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །བློ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཤེས་བྱ། །ཧཱུྃ་ཞེས་པ་དང་རྔ་སྒྲ་དང་། །དེ་བཞིན་ས་ནི་གཡོ་བ་དང་། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་ཀྱང་རུང་། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལས་གྲག་ན། །མཚན་མ་དག་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས། །ཡིད་བཞིན་རྗེས་གྲུབ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྐང་གཉིས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུར་ཡང་དག་བཤད། །དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གནས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་སངས་

The syllable is the mind of awakening; / The second is termed ‘sound’. / The base is the placement of one’s deity, / To be performed on the locus of one’s body. / The second base is the fully enlightened Buddha, / Understood as the supreme of bipeds. / The mantrin should meditate on abiding / Upon a completely pure lunar disc. / In the middle of that, / Properly arrange the syllables in their sequence. / Controlled by words of retraction, / Thoroughly purify prāṇa and exertion. / Prāṇa is explained as the wind; / Exertion is termed mindfulness. / Having restrained those two, / One should perform the preliminary approach well. / Then, for one month, the mantrin / Should perform the recitation highly restrained. / The prior practice of the secret mantra / Proceeds from one base to another; / All Buddhas of great renown / Have explained it as ‘prior practice’. / Thereafter, whatever offering [one makes], / Offering flowers, incense, and so forth, / In order to become a Buddha, / At that time one should also dedicate it to awakening. / Such an intrepid mantrin / Should recite during the second month. / Then, when the moon is full, / That person should engage in accomplishment. / On a mountain peak, in a cow-pen, / Likewise at a confluence of rivers, / At a crossroads, in a solitary cemetery, / In an abode of mātṛkās, or in a peaceful place, / Drawing the maṇḍala with diligence, / Everything is turned into a vajra hall. / Having established the protection of the site there, / One should apply oneself with diligence to the accomplishment. / There, either at midnight / Or when the sun rises, / Signs such as these will appear, / Which the wise should recognize: / The sound of ‘Hūṃ’, the sound of a drum, / Likewise the shaking of the earth, / Or even a pleasing voice— / If such resound from the sky, / By those signs / One should understand that the accomplishment according with one’s wishes is achieved; / The Buddhas, supreme of bipeds, / Have taught that as its result. / One who abides in the mantra system in that manner / Will certainly become a Buddha; / Therefore in every way / One should constantly be mindful of the mantra itself.