The Awakening of Mahāvairocana 3: Bam po 3

3.1

ནཱཾ། ཛྭཱ་ལ་མཱ་ལིན་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ར་ཙི་སྭཱ་ཧཱ། ཀུན་ཏུ་འབར་བའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མ་ཧཱ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཛི་ཧྭ་སྱ་དྷརྨྨ་པྲ་ཏིཥྛི་ཏ་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྗགས་ཀྱིའོ། །དཀྱིལ་འཁོར་དུ་དགོད་པའི་སྔགས་ཀྱི་མཛོད་དོ།། །།བམ་པོ་གསུམ་པ། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་ཞུས་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལྟར་ན། དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བའི་ཚེ་ན་ནི། །བགེགས་རྣམས་ཞི་བར་འགྱུར་བ་ལགས། །གསང་སྔགས་སྒྲུབ་པའི་ཚེ་ན་ཡང་། །ལོག་འདྲེན་རྣམས་ནི་མ་མཆིས་འགྱུར། །གསང་སྔགས་རྣམས་ཀྱང་ཅི་ལྟར་བསྒྲུབ། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཅི་འདྲར་འགྱུར། །དེ་སྐད་གསོལ་ནས་དེ་ཡི་ཚེ། །བཅོམ་ལྡན་རྣམ་སྣང་མཛད་ཆེན་གྱིས། །འདི་སྐད་ཅེས་ནི་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ལེགས་སོ་ལེགས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དྲིས་པ་གང་། །ཐམས་ཅད་ཁྱོད་ལ་བསྟན་པར་བྱ། །སྔོན་ཅད་སེར་སྣ་བསྟེན་པའི་ཕྱིར། །བགེགས་ནི་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང་། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ནི་གཞིག་པའི་ཕྱིར། །གང་དུ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་བའི། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བ་དང་། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའི། །སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་འགག་འགྱུར་བའི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །སྔགས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དྲན་ཞིང་། །མི་གཡོ་བ་ནི་ཡིད་ལ་བཟླས། །དེ་ཡི་ཕྱག་རྒྱ་བཅིངས་ན་ནི། །བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་འགྱུར། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ་དེ་ལ་རླུང་བཅིང་བ་འདི་ཉོན་ཅིག །ཨ་ཞེས་བྱ་བར་བདག་བསྒྱུར་ཏེ། །ཧ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བཟླས། །རླུང་གི་ཕྱོགས་སུ་གནས་ནས་ནི། །ས་ལ་སྤོས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་དག །བདུན་ཉིད་ལེགས་པར་བྱས་ནས་སུ། །ཁམ་ཕོར་གྱིས་ནི་དགབ་པར་བྱ། །ཁམ་ཕོར་རི་རབ་ཆེན་པོ་རུ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བསམ་པར་བྱ། །དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཨ་ཞེས་པ། །ཀླད་ཀོར་བཅས་པ་རྒྱས་པར་བསམ། །རླུང་བཅིང་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བུ། །སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཆུ་ཡི་ཡང་། །ཡིད་གཅིག་བསྡུས་ཏེ་མཉན་པར་གྱིས། །སྔགས་པས་ར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །ཐམས་ཅད་དམར་པོ་

Translated by the Great Tang Tripiṭaka Master Śubhakarasiṃha of India together with the Śramaṇa Yixing

nāṃ | jvālamālintathāgataraci svāhā || (All-blazing)
namaḥ samantabuddhānāṃ | mahātathāgatajihvasyadharmapratiṣṭhita svāhā || (Tathāgata tongue)
This is the treasury of mantras to be set forth in the maṇḍala.

[Bampo 3]

Then Vajrapāṇi questioned the Bhagavān Vairocana: "Bhagavān, how is it that / when a maṇḍala is drawn, / vighnas are pacified, / and when practicing secret mantras, / misleading guides will not be present? / How also are secret mantras accomplished? / What will their result be like?"

Having thus asked, at that time / the Bhagavān Mahāvairocana / spoke these words: / "Great being, excellent, excellent! / Whatever you have asked, / I shall explain all to you. / Because stinginess was cultivated in the past, / vighnas arise from one's own mind. / In order to destroy their cause: / where all discursive thoughts / of the mind and mental factors are abandoned, / and all proliferations arising / from conceptual thoughts cease— / that is explained as the mind of awakening (bodhicitta). / When a mantrin recollects the mind of awakening, / mentally recites Acala, / and binds his mudrā, / all vighnas will be destroyed.

Lord of Secrets, listen to this binding of the wind: / transforming oneself into A, / mentally recite HA. / Abiding in the direction of the wind, / neatly make seven marks / of perfume upon the ground, / and cover them with an earthen bowl. / Meditate on the earthen bowl / again and again as the great Mount Meru. / Above that, fully visualize A / accompanied by the bindu (anusvāra). / Such a great binding of the wind / was taught by the previous Victors. / Great being, also concerning water, / listen with a focused mind! / The mantrin should visualize the syllable RA, / all red,

3.2

སྟོབས་ཆེན་བསམ། །འབར་བའི་ཕྲེང་ཅན་མི་བཟད་པ། །ཁྲོ་བོ་ལག་ན་རལ་གྲི་ཐོགས། །ས་ལ་སྤྲིན་གྱི་གཟུགས་བྲིས་ནས། །རལ་གྲིའི་ཕྱག་རྒྱས་གདབ་པར་བྱ། །ཕྱོགས་ཀུན་ནས་ནི་ལངས་པའི་སྤྲིན། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པར་འགྱུར། །ཡང་ན་སྔགས་པ་མི་གཡེང་བས། །དེ་དག་ཕུར་བུས་གདབ་བྱ་སྟེ། །མཁས་པ་རྡོ་རྗེར་གྱུར་ནས་སུ། །ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེ་ཕུར་བུས་བཏབ། །ཡང་ན་བགེགས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི། །ཞི་བར་བྱ་བ་ཡང་བཤད་དེ། །སྔགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་དབུས་གནས་ནས། །མི་གཡོ་སྟོབས་ཆེན་གསང་སྔགས་ནི། །ཤིན་ཏུ་མི་བཟད་གསང་སྔགས་ཀྱི། །དཀྱིལ་འཁོར་དག་ལ་གནས་པར་བསམ། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་ནི། །རྐང་པ་གཡོན་པས་སྤྱི་བོར་གཟེར། །འོན་ཏང་དེ་ནི་ཞིར་འགྱུར་བའམ། །དོགས་པ་མེད་པར་འཆི་བར་འགྱུར། །དེ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་བྱས་ནས་སུ། །སྐེ་ཙེ་དུག་ཁྲག་བསྲེས་པ་ཡིས། །བྱུགས་ནས་སྔགས་པས་བསྐམས་ནས་ནི། །གདོན་དེ་མྱུར་དུ་འཚིག་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་མེ་ལ་བསྐམས་པ་དང་། །དུག་གིས་བསྐུས་ན་ངེས་པར་ནི། །ཚངས་པའམ་འོན་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་ཡང་། །དེ་ཡི་མོད་ལ་མྱུར་དུ་འཚིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དོན་བདག་གིས་འཚལ་བ་ལྟར་ན་བདག་གིས་འདི་ལྟར་མཇལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གནས་ལ་གནས་ན་ལྷ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཉིད་དུ་གནས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ལས་ཀྱང་འགལ་བར་མི་བགྱིད་དོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་རང་གི་རིགས་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་ལགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་གི་གནས་ལ་གནས་ནས་ཀྱང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པར་བགྱིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གསང་བ་པའི་བདག་པོ་དེ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཅི་སྐད་སྨྲས་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ། གཞན་ཡང་གང་གིས་ཁ་དོག་གང་གསུངས་

Chapter 5: Mundane Siddhis

and of great strength; / crowned with a blazing garland, terrible, / a wrathful deity holding a sword in his hand. / Having drawn the form of a cloud on the ground, / strike it with the sword mudrā; / the clouds that have arisen from all directions / will be destroyed immediately. / Or else, the undistracted mantrin / should pin them with a kīla (stake): / having become a vajra, the wise one / pins all of them with a vajra stake. / Or again, the pacification / of all vighnas is also explained: / the mantrin stands in the center of the maṇḍala / and should meditate on the secret mantra of Acala, the Greatly Powerful One, / as residing in the maṇḍala / of this utterly terrible secret mantra. / Having made an effigy of it, / press upon its crown with the left foot; / thereupon it will either become pacified / or undoubtedly die. / Having made an effigy of it, / smear it with mustard seed mixed with poison and blood; / when the mantrin dries it, / that harmful spirit will quickly burn. / When it is dried in fire / and smeared with poison, / surely even Brahmā or Śakra / will quickly burn in an instant."

Then Vajrapāṇi addressed the Bhagavān: "Bhagavān, as I understand the meaning spoken by the Bhagavān, I comprehend it thus: Bhagavān, if one resides in the place of one's own maṇḍala, the deities bestow empowerment. If one abides in that itself, one also does not transgress the Tathāgata's command. Why is that? Bhagavān, because abiding in one's own family is the samaya of all secret mantras. Bodhisattvas who practice the bodhisattva conduct by means of secret mantra must also accomplish all purposes by abiding in their own place." Bhagavān said: "Lord of Secrets, it is so; it is just as you have spoken! Lord of Secrets, furthermore, whatever color was spoken

3.3

པ། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། །ལྷ་ཡི་གཟུགས་ནི་དེ་ལྟ་བུར། །སྔོན་གྱི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན། །དེ་ལ་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་བློ་ཞན་པ་མ་དད་པ་གང་དག་བསྟན་པ་འདི་ལ་དད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཡིད་གཉིས་དང་སོམ་ཉི་མང་བ། ཐོས་པ་ཙམ་སྙིང་པོར་འཛིན་པ། སྒྲུབ་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ་དག་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མ་རུང་ལ་གཞན་ཡང་ཕུང་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་སྐད་དུ་འདི་ནི་ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་འགྱུར་གྱི། མི་བླུན་པོ་དེ་དག་གིས་འདི་ལྟར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བརྙེས་པ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་རྟོགས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་དེས། སྔོན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་པར་བཞེད་ནས། འདི་དག་ཐམས་ཅད་བཤད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་ཤེས་སོ། །ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཀྱི་མཚན། །བླུན་པོ་དེས་ནི་དེ་མི་ཤེས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་གསུངས། །སྔགས་པ་རྟག་ཏུ་དེར་གནས་ནས། །རབ་ཏུ་ངེས་པར་ལས་བྱའོ། །བགེགས་ཞི་བར་བྱ་བའི་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་རྒྱས་པའོ།། །།དེ་ནས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་དེ་དག་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་འདིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྒོ་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་རང་རང་གི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཚིག་གིས་གསང་སྔགས་རྣམས་སྨྲ་བར་འདོད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་བོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་དང་། རྡོ་རྗེ་འཛིན་དེ་དག་ལ་མི་ཉམས་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྣམ་པར་སྦྱོང་བའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་སྨྲོས་ཤིག །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱན་གྱི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་

Then the Lord addressed Vajradhara Guhyakādhipati again and spoke in verse:

is itself that maṇḍala; / the forms of the deities were taught / in such a manner by the previous buddhas. / Furthermore, Lord of Secrets, in the future there will appear sentient beings of weak intellect and without faith, who will not have faith in this teaching, will have many doubts and misgivings, who hold mere learning to be the essence, and do not turn toward practice; they will ruin themselves and destroy others as well. They will say: 'This exists among the outsiders; it was not spoken by the buddhas.' But those foolish people will not know that in this way the Bhagavān—omniscient, sovereign over all dharmas, who thoroughly understands the aims of sentient beings—explained all these in the past out of a desire to benefit sentient beings.

The character of dharmas, / that foolish person does not know. / The characteristic of all dharmas / has been correctly taught to be emptiness. / The mantrin, always abiding in that, / must perform the activities with complete certainty.

This is the detailed chapter on the pacification of vighnas.

Then Vajrapāṇi and the other Vajradharas, and Samantabhadra and the other bodhisattvas, bowed down to Bhagavān Vairocana, and in this great maṇḍala of the arising of great compassion, wishing to speak the secret mantras in their own individual spoken words according to their realization of the gateway of the pure dharmadhātu, petitioned the Bhagavān. Then Bhagavān Vairocana empowered those bodhisattvas and Vajradharas with the unfailing dharmatā and declared: "Sons of noble family, speak the words of the secret mantras that purify the realm of sentient beings according to your realization of the dharmadhātu!"

Then at that time, Bodhisattva Samantabhadra entered into the samādhi called "The Sphere of the Buddha's Ornament," and

3.4

སྟོབས་ཐོགས་པ་མེད་པའི་གསང་སྔགས་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ས་མནྟཱ་ནུ་ག་ཏི་བ་ར་ཛ་དྷརྨྨ་ནིར་ཛཱ་ཏ་མ་ཧཱ་མ་ཧཱ་སྭཱ་ཧཱ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའིའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པས་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ་ཛ་ཏན་ཛ་ཡཱ་སརྦྦ་སཏྭ་ཨཱ་ཤ་ཡཱ་ནུ་ག་ཏ་སྭཱ་ཧཱ། བྱམས་པའི་འོ། །དེ་ནས་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གསང་སྔགས་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨཱ་ཀཱ་ཤ་ས་མ་ཏཱ་ནུ་ག་ཏ་བི་ཙི་ཏྲྃ་བ་ར་དྷ་ར་སྭཱ་ཧཱ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའིའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྙིང་སྟོབས་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གསང་སྔགས་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨཱ་ས་ཏཱ་ཧྲྀ་ཏ་ཨངྦྷུད་ག་ཏ་ཏྲཱྃ་ཏྲཱྃ་རཱྃ་རཱྃ་སྭཱ་ཧཱ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའི་འོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ཀུན་ཏུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་བ་ལོ་ཀི་ཏ་ཀཱ་རུ་ཎཱ་མཱ་ཡཱ་ར་ར་ར་ཧཱུྃ་ཛཿསྭཱ་ཧཱ། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཛཾ་ཛཾ་ས་སྭཱ་ཧཱ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཀཱ་རུ་ཎོངྦྷ་བེ་ཏཱ་རེ་ཏཱ་རི་ཎི་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦྦ་བྷ་ཡ་ཏྲཱ་ས་ནི་ཧཱུྃསྥོ་ཊ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་བི་ཤ་ཡ་སཾ་བྷ་བེ། པདྨ་མཱ་ལི་ནི་སྭཱ་ཧཱ། གོས་དཀར་ཅན་མའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱུྃ་ཁ་ད་བནྡྷ་སྥོ་ཊ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། རྟ་མགྲིན་གྱིའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེ་མི་ཤིགས་པ་རྟོག་པའི་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་གསང་སྔགས་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧ་ཧ་ཧ་སུ་ཏ་ནུ་སྭཱ་ཧཱ། སའི་སྙིང་པོའིའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་

"In accordance with the ritual method of the mantras, to accomplish that fruit,
One should correspond syllable by syllable, and phrase by phrase likewise;
Visualizing in mind, one recites, well abiding for one hundred thousand [times].
The first syllable is the bodhicitta; the second is called sound;
Visualizing the phrase as the iṣṭadevatā, one produces it in its own place.
The second phrase, you should know, is the supreme phrase of all Buddhas;
The practitioner contemplates and abides therein, in the extremely round and pure moon disk.
Within it, sincerely visualizing the syllables according to their order,
One places the syllables and phrases therein, and contemplates purifying their life [breath];
'Life' refers to the wind: one mindfully follows the exhalation and inhalation of breath.
Having purified these, one performs the preliminary recitation rite;
One who abides well in the mantra next recites for one month.
The practitioner's preliminary upāya penetrates phrase by phrase;
The Buddhas of great renown spoke of this preliminary reception and holding.
Next, one should, according to what one has, offer smeared incense, flowers, and the like,
And for the sake of attaining perfect awakening, dedicate them to one's own bodhi.
In this way, for two months, the mantra will be fearless.
Next, having completed this month, the practitioner enters recitation
On a mountain peak or in a cow-pen, on river sandbars, and the like,
At a crossroads, in a solitary chamber, a deity chamber, or a Mahādeva chamber.
That maṇḍala place is entirely like a vajra palace;
In that place, having bound and protected [the site], the practitioner accomplishes the siddhi.
Then at the midnight watch, or at the time of sunrise,
The wise one should know that such signs will appear:
The sound of hūṃ, or the sound of drums, or if the earth quakes,
And one hears in the sky delightful words—
One should know that with such signs, the siddhi will be entirely as desired.
The Buddhas, the supreme among two-legged beings, taught concerning that fruit;
Abiding in this mantra practice, one will surely attain Buddhahood.
According with all kinds, always mindfully uphold the mantras;
They were spoken by the ancient Buddhas and Great Seers, and so one should remember them."

spoke the secret mantra of unhindered strength:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / samantānugativarajadharmanirjāta mahāmahā svāhā
This is Samantabhadra's. Then, the bodhisattva Maitreya entered into the samādhi called Arising of Great Loving-kindness and spoke his own essence mantra:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / ajatañjayā sarvasatva āśayānugata svāhā
This is Maitreya's. Then, the bodhisattva Ākāśagarbha entered into the samādhi called Sphere of Pure Space and spoke the secret mantra:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / ākāśasamatānugata vicitravaradhāra svāhā
This is Ākāśagarbha's. Then, the bodhisattva Sarvanīvaraṇaviṣkambhin entered into the samādhi called Strength of Great Compassion and spoke the secret mantra:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / āsatāhṛta adbhudgata trāṃ trāṃ rāṃ rāṃ svāhā
This is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin's. Then, the bodhisattva Avalokiteśvara entered into the samādhi called Universal Avalokiteśvara and spoke his own essence mantra along with his retinue:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvatathāgatāvalokita kāruṇāmāyā ra ra ra hūṃ jaḥ svāhā
This is Avalokiteśvara's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / jaṃ jaṃ sa svāhā
This is Mahāsthāmaprāpta's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / kāruṇodbhave tāre tāriṇi svāhā
This is Goddess Tārā's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvabhayatrāsani hūṃ sphoṭaya svāhā
This is Bhṛkuṭī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / tathāgataviṣayasaṃbhave padmamālini svāhā
This is Pāṇḍaravāsinī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / hūṃ khadabandhasphoṭaya svāhā
This is Hayagrīva's. Then, the bodhisattva Kṣitigarbha entered into the samādhi called Sphere of Contemplating the Indestructible Vajra and spoke the secret mantra:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / ha ha ha sutanu svāhā
This is Kṣitigarbha's. Then, the bodhisattva Mañjuśrīkumārabhūta [entered into the samādhi called] Miraculous Manifestation of the Buddha's

3.5

བྱིན་གྱི་རླབས་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧེ་ཧེ་ཧེ། ཀུ་མཱ་ར་ཀ །བི་མུཀྟི། ས་ཐ་སྠི་ཏི། སྨ་ར་སྨ་ར། པྲ་ཏི་ཏ་ན་སྭཱ་ཧཱ། འཇམ་དཔལ་གྱིའོ། །དེ་ནས་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་མི་ཕམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་རང་གི་སྙིང་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྨྲས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཧཱུྃ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཏྲི་ཊ་ཏྲི་ཊ། ཛ་ཡནྟི་སྭཱ་ཧཱ། མཱ་མ་ཀཱིའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱུྃ་བནྡྷ་ཡ་བནྡྷ་ཡ། མོ་ཊ་ཡ་མོ་ཊ་ཡ། བཛྲོངྦྷ་བེ་སརྦྦ་ཏྲ་ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་ལུ་གུ་རྒྱུད་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧྲཱིཿཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། ཁྲོ་ཟླ་གཙོ་བོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། སརྦྦ་དྷ་རྨྨ་ནི་རྦྷེད་ནི་བཛྲ་སུ་ཙི་བ་ར་དེ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་ཕཊ། ཛཾ་ཛཾ་སྭཱ་ཧཱ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཀུན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧེ་ཧེ་ཀིཉྩི་རཱ་ཡ་སི་གྲྀཧྞ་གྲྀཧྞ་ཁཱ་ད་ཁཱ་ད་པ་རི་པཱུ་ར་ཡ་ས་པྲ་ཏི་ཛྙཱ་ན་སྭཱ་ཧཱ། ཕྱག་བརྙན་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །དེ་ནས་དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་རིན་པོ་ཆེའི་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ཉིད་ཀྱི་སྙིང་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་དག་གསུངས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦྦ་ཀླེ་ཤ་ནི་ཤུད་དྷཱ་ན་སརྦྦ་དྷརྨྨ་བ་ཤི་ཏ་པྲཱ་པྟ་ག་ག་ན། ས་མ་ས་མ་སྭཱ་ཧཱ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བ་ར་དེ་བ་ར་པྲཱཔྟེ་ཧཱུཾ། མཛོད་སྤུའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བྃ་བྃ་ཧཱུྃ་ཧཱུྃ་ཕཊ་སྭཱ་ཧཱ། གཙུག་ཏོར་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱྃ། །དྷྲིཾ་དྷྲིཾ་རིཾ་རིཾ་ཛྲི་ཛྲི་སྭཱ་ཧཱ། ཁྲོ་བོ་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ་ཞེས་བྱ་བའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཛཱ་ལ་ན་ཏི་ཛྷ་ཊི་ཏ་སྭཱ་ཧཱ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། པྲི་ཐི་བྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། སའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བིཥྞ་བེ་སྭཱ་ཧཱ། ཁྱབ་འཇུག་གིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། རུ་དྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། དྲག་པོའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བཱ་ཡ་བེ་སྭཱ་ཧཱ། རླུང་ལྷའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ས་ར་སྭ་ཏྱཻ་སྭཱ་ཧཱ། དབྱངས་ཅན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། རཱཀྵ་སཱ་དྷི་པ་

The well-abiding mantrin next recites for one month,

And in [this] preliminary expedient means the practitioner masters

each base. The buddhas of great renown have taught that this is the preliminary

recitation. Next, in accordance with what he has, he should offer up unguent,

flowers, and so on, And for the sake of accomplishing perfect awakening he redirects

[the merit thereof] to his own bodhi. In this manner within two months the mantra[-practitioner] will

become fearless. Then, having completed this [second] month, the practitioner

engages in recitation [proper]. A mountain peak or a cow pen, river sandbars, Crossroads, a chamber, a hallowed chamber, or the chamber of a

great god: The maṇḍala site is [made] completely like an adamantine palace, And having bound and protected the site, the practitioner performs

[rites of] accomplishment. In the middle of the night or when the sun rises The wise person should know that there may appear signs such as

these: A voice [saying] “Hūṃ,” or the sound of a drum, or again the shaking

of the earth, And he may hear words pleasing to the mind in empty space. He should know that with signs such as these siddhi will be all

as he wishes. The buddhas, honored among two-legged beings, have proclaimed

the result: If one dwells in this mantra practice, one will most certainly become

a buddha. One should in every way always keep the mantra in mind: Buddhas of yore, great seers, have taught [thus], and therefore one

should recollect it.

Chapter VI

The Manifestation of Siddhi

Thereupon the World-honored One again gazed upon the entire great assembly and, wishing to fulfill all wishes, again expounded Dharma-phrases for the consummation of knowledge determined by immeasurable gateways throughout the three ages.

Empty space is unsullied, without own-nature,

and bestows various kinds of skillful knowledge;

Because its own-nature is originally always empty,

it is dependently arisen, most profound, and difficult to see,

And in special progress over a long period of time

it grants the unsurpassed result as desired.

For example, just as dwellings in all destinies,

although dependent on empty space, are not attached to it,

So too is this pure Dharma like that,

and the three existences without exception are born pure.

Because the excellent-born, the imposing one, of yore cultivated this,

he acquired the conduct of all Tathāgatas.

Chapter 6: Manifestation of Siddhis

Blessing and spoke his own essence mantra:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / he he he kumāraka vimukti sathasthiti smara smara pratītana svāhā
This is Mañjuśrī's. Then, the Lord of Secrets Vajrapāṇi entered into the samādhi called Invincible and spoke his own essence mantra along with his retinue:
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / caṇḍamahāroṣaṇa hūṃ
This is Vajrapāṇi's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / triṭa triṭa jayanti svāhā
This is Māmakī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / hūṃ bandhaya bandhaya moṭaya moṭaya vajrodbhave sarvatra apratihate svāhā
This is Vajraśṛṅkhalā's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / hrīḥ hūṃ phaṭ svāhā
This is Krodhacandratilaka's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / sarvadharmanirbhedani vajrasūcivarade svāhā
This is Vajrasūcī's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / hūṃ hūṃ hūṃ phaṭ phaṭ jaṃ jaṃ svāhā
This is for all the Vajradharas.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / he he kiñcirāyasi gṛhṇa gṛhṇa khāda khāda paripūraya sapratijñāna svāhā
This is for all the attendants. Then, at that time, the Bhagavān Śākyamuni entered into the samādhi called Source of Jewels and spoke his own essence mantra along with his retinue:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvakleśaniśuddhāna sarvadharmavaśitāprāptagagana samasama svāhā
This is Śākyamuni's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / varade varaprāpte hūṃ
This is the ūrṇā's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / vaṃ vaṃ hūṃ hūṃ phaṭ svāhā
This is for all the uṣṇīṣas.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / dhriṃ dhriṃ riṃ riṃ jri jri svāhā
This is of the wrathful one called Aparājita.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / aparājitajvālanatijhatiṭa svāhā
This is of Aparājitā.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / pṛthivyai svāhā
This is of the Earth.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / viṣṇave svāhā
This is of Viṣṇu.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / rudrāya svāhā
This is of Rudra.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / vāyave svāhā
This is of Vāyu.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarasvatyai svāhā
This is of Sarasvatī.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / rākṣasādhipa-

3.6

ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། བདེན་བྲལ་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བཻ་བ་སཏྭཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། གཤིན་རྗེའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མྲྀ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། འཆི་བདག་གིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཀཱ་ལ་རཱ་ཏྲི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དུས་མཚན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མཏྲི་བྷྱཿསྭཱ་ཧཱ། མ་མོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཤ་ཀྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། བརྒྱ་བྱིན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ་པཱཾ་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཆུ་ལྷའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨཱ་དི་ཏྱཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཉི་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། པྲ་ཛ་པ་ཏ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཚངས་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཙནྡྲཱ་ཡ་སྭཱ་ཧཱ། ཟླ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མེ་བྷ་ཤ་ནི་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། དགའ་བོ་དང་བསྙེན་དགའ་བོའིའོ། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྟན་པ་དོན་ཡོད་པར་གྲུབ་པར་བཞེད་ནས། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུམ་རིག་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་མོ་གསུངས་པ། ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ག་ག་ན་བ་ར་ལཀྵ་ཎེ་ག་ག་ན་ས་མ་སརྦྦོ་ད་ག་ཏ་ཏི་ས་ར་སཾ་བྷ་བེ་ཛྭ་ལ་ན་མོ་ཨ་མོ་གྷཱ་ནཱན་སྭཱ་ཧཱ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུམ་ནམ་མཁའི་སྤྱན་གྱིའོ། །དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བགེགས་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གཟི་བརྗིད་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བགེགས་ཆེན་པོ་འཇོམས་པའི་གསང་སྔགས་འདི་གསུངས་སོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཙཎྜ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་སྥོ་ཊ་ཡ་ཧཱུྃ། ཏྲག་ཧ་མཱ། འཕགས་པ་མི་གཡོ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧ་ཧ་ཧ། བིསྨ་ཡེ། སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ན་བི་ཥ་ཡ་སཾ་བྷ་ཡ་ཏྲཻ་ལོཀྱ་བི་ཛ་ཡ་ཧཱུྃ་ཛ་སྭཱ་ཧཱ། ཁམས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧེ་ཏུ་པྲ་ཏྱ་ཡ་བི་ག་ཏེ་དྷརྨྨ་ནི་རཱ་ཛ་ཏ་ཧཱུྃ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཐ། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦྦ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་སཏྭ་ཧྲྀ་ད་ཡཾ་ནི་བེ་ཤ་ནི་ན་མཿསརྦྦ་བིདྱཱ་སྭཱ་ཧཱ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་སྙིང་པོའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ལོ་ཀ་ལོ་

Then the Lord again observed the great assembly, and in order to fulfill all vows, spoke further Dharma-phrases of definitive wisdom and perfection belonging to the immeasurable gates of the three times:

-taye svāhā
This is of Nairṛti.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / vaivasvatāya svāhā
This is of Yama.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / mṛtyave svāhā
This is of Mṛtyu.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / kālarātriye svāhā
This is of Kālarātri.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / mātṛbhyaḥ svāhā
This is of the Mātṛkās.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / śakrāya svāhā
This is of Śakra.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / apāṃpataye svāhā
This is of Varuṇa.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / ādityāya svāhā
This is of Āditya.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / prajāpataye svāhā
This is of Prajāpati Brahmā.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / candrāya svāhā
This is of Candra.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / mebhaśaniye svāhā
This is of Nanda and Upananda. Then again, the Bhagavān Vairocana, wishing to bring the teaching to meaningful accomplishment, spoke the Queen of Vidyā-mantras, the Mother of all Buddhas and Bodhisattvas:
Namaḥ samantabuddhānāṃ / gaganavaralakṣaṇe gaganasama sarvodgatatisarasaṃbhave jvālanamo amoghānān svāhā
This is of Gaganalocanā, the Mother of all Buddhas and Bodhisattvas. Then again, the Bhagavān Vairocana, in order to pacify all vighnas, entered into the samādhi called Arising of Splendor and spoke this secret mantra that subdues great vighnas:
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / caṇḍamahāroṣaṇa sphoṭaya hūṃ traṭ hāmāṃ
This is the noble Acala's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / ha ha ha vismaye sarvatathāgataviṣayasaṃbhava trailokyavijaya hūṃ jaḥ svāhā
This is Trailokyavijaya's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / hetupratyayavigate dharmanirjāta hūṃ
This is of the śrāvakas.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / dha
This is of the pratyekabuddhas.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvabuddhabodhisattvahṛdayaṃniveśani namaḥ sarvavidyā svāhā
This is the general essence mantra of all buddhas and bodhisattvas.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / lokaloka-

3.7

ཀ་ཀ་རཱ་ཡ། སརྦྦ་དེ་བ། ནཱ་ག །ཡཀྵ། གནྡྷར་བཱ། ཨ་སུ་ར། ག་རུ་ཌ། ཀིན་ར། མ་ཧོ་ར་ག་ཧྲྀ་ད་ཡན། ནྱ་ཀ་རི་ཥ་ཡ་བི་ཙི་ཏྲ་ག་ཏི་སྭཱ་ཧཱ། ལྷ་ལ་སོགས་པ་སྤྱིའི་སྙིང་པོའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦ་ཐཱ། བཱི་མ་ཏི། བི་ཀི་ར་ཎ། དྷརྨྨ་དྷཱ་ཏུ་ནིར་ཛཱ་ཏ་སཾ་སཾ་ཧ་སྭཱ་ཧཱ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། དུནྡཱནྟ་མ་ཧཱ་རོ་ཥ་ཎ་ཁཱ་ཊ་ཡ་སརྦྦཱན་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨཱ་ཛྙཱཾ་ཀུ་རུ་སྭཱ་ཧཱ། སྒོ་སྲུང་གདུལ་དཀའ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧེ་མ་ཧཱ་པྲ་ཙནྜ་ཨ་བྷི་མུ་ཁ་གྲིཧྞ་ཁཱ་ད་ཡ། ཀིཉྩི་རཱ་ཡ་སི་ས་མ་ཡ་མ་ནུ་སྨ་ར་སྭཱ་ཧཱ། སྒོ་སྲུང་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སརྦྦ་ཏྲ་ཨ་ནུ་ག་ཏེ། བནྡྷ་སཱི་མཱཾ། མ་ཧཱ་ས་མ་ཡ་ནིར་ཛཱ་ཏེ་སྨ་ར་ཎེ། ཨ་པྲ་ཏི་ཧ་ཏེ། དྷ་ཀ་དྷ་ཀ །ཙ་ར་ཙ་ར། བྷནྡྷ་བྷནྡྷ། ད་ཤ་དི་ཤན་སརྦྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ། ཨ་ནུ་ག་ཏེ། པྲ་བ་ར་དྷརྨྨ་ལབྔྷ་བི་ཛ་ཡེ་བྷ་ག་བ་ཏི་བི་ཀུ་རི་བི་ཀུ་ལེ་ལེ་ལུ་བུ་པྲི་སྭཱ་ཧཱ། མཚམས་ཆེན་མོ་གཅོད་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ། བྱང་ཆུབ་ཀྱིའོ། །ཨཱ་སྤྱོད་པའི་འོ། །ཨོཾ་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པའི་འོ། །ཨ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧཱ། འཇིག་རྟེན་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བཛྲཱ་ཎཱཾ། ཧཱཾ། འཕགས་པ་མི་གཡོ་མགོན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ། སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སེལ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ས། སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མཾ། འཇམ་དཔལ་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ག། ནམ་མཁའི་སྤྱན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། རཾ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཁཱཾ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཛཾ། ཆུའི་དབང་པོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཏཾ། ལྷ་མོ་སྒྲོལ་མའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧྲཱིཿ། ཁྲོ་གཉེར་ཅན་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། པཾ། གོས་དཀར་ཅན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སཾ། མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཾ།

"Space is unstained and devoid of intrinsic nature, able to bestow all kinds of skillful wisdom;
Because the original nature is eternally empty, dependent arising is profound and hard to see;
Through long-lasting and supreme exertion, it grants the unexcelled fruit according to recollection.
Just as the palaces of all destinies, though resting on space, proceed without attachment,
This pure Dharma is also like this: the three realms of existence arise purely without remainder.
Because in the past the supreme Adornment of Arising practiced this, he attained all practices of the Tathāgatas.
It is not found in other phrases and is hard to obtain; making widespread illumination in the world like the Lord,
He taught the practice of utmost purity, deep, vast, inexhaustible, and free from conceptualization."

-karāya sarvadeva nāga yakṣa gandharva asura garuḍa kinnara mahoragahṛdayan nyākāriṣaya vicitragati svāhā
This is the general essence mantra of the devas and so forth.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvathā vimati vikiraṇa dharmadhātunirjāta saṃ saṃ ha svāhā
This is of all the bodhisattvas.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / durdāntamahāroṣaṇa khāṭaya sarvān tathāgata ājñāṃ kuru svāhā
This is of the door guardian called Durdānta.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / he mahāpracaṇḍa abhimukha gṛhṇa khādaya kiñcirāyasi samayamanusmara svāhā
This is of the door guardian Abhimukha.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / sarvatrānugate bandhasīmāṃ mahāsamayanirjāte smaraṇe apratihate dhakadhaka caracara bandhabandha daśadiśan sarvatathāgata anugate pravaradharmalabdhavijaye bhagavati vikurivikulelelu bu pri svāhā
This is of the Great Boundary Marker.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / a
This is of awakening.
Ā / this is of conduct.
Oṃ / this is of full buddhahood.
Am / this is of nirvāṇa.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / hāḥ
This is Trailokyavijaya's.
Namaḥ samantavajrāṇāṃ / hāṃ
This is the noble lord Acala's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / aḥ
This is Sarvanīvaraṇaviṣkambhin's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / saḥ
This is Avalokiteśvara's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / vaḥ
This is Vajrapāṇi's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / maṃ
This is Mañjuśrī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / gaḥ
This is Gaganalocanā's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / raṃ
This is of the dharmadhātu.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / khāṃ
This is of Mahāvīra.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / jaṃ
This is of Varuṇa.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / taṃ
This is Goddess Tārā's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / hrīḥ
This is Bhṛkuṭī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / paṃ
This is Pāṇḍaravāsinī's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / saṃ
This is Mahāsthāmaprāpta's.
Namaḥ samantabuddhānāṃ / haṃ

3.8

རྟ་མགྲིན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཡཾ། གྲགས་འཛིན་མའིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སཾ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཛཱ། དྲ་བའི་འོད་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བྷ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱྃ་ནྱྃ་རུྃ། གཙུག་ཏོར་གསུམ་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ལཾ། གདུགས་དཀར་པོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཤཾ། གཙུག་ཏོར་རྒྱལ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། སཾ། གཙུག་ཏོར་རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཏྲིཾ། གཟི་བརྗིད་ཕུང་པོའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱུྃ། རྣམ་པར་འཐོར་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱུྃ། གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བཱི། སའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཀི་ལི། སྐྲ་ཅན་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། དི་ལི། ཉེ་སྐྲ་ཅན་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མི་ལི། སྣ་ཚོགས་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧི་ལི། ནོར་ལྡན་མའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧ་ས་ནཱཾ། ངོ་མཚར་ཅན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ར་ས་ནཱཾ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་འཇིགས་པ་སྦྱིན་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། དརྴ་ནཱཾ། ངན་སོང་ཐམས་ཅད་སྦྱོང་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། བི་ཧ་ས་ནཱཾ། ཡོངས་སུ་སྐྱོང་སེམས་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཋཾ། བྱམས་པ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་འབྱུང་བའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཡཾ། སྙིང་རྗེ་གདུངས་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨི། གདུང་བ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་བྱེད་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨཾ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བློ་གྲོས་ཅན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཏྲྃ། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཥཾ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཊཾ། ས་འཛིན་གྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨྃ། གཟུངས་ཐོབ་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཌྷཾ། ཕྱག་ན་རིན་ཆེན་ཕྱག་རྒྱའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ནཾ། བསམ་པ་བརྟན་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱཾ། ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་ཀྱིའོ།།

There is no other state that is as difficult to obtain,

and it completely illuminates the world just like the

World-honored One.

The method of most pure cultivation has been explained,

profound, vast, inexhaustible, and free from differentiation.

Then, when the World-honored One Vairocana had spoken these verses, he surveyed the entire great assembly of Vajrapāṇi and so on and addressed the vajradharas, saying, “Good sirs, you should each reveal phrases from which siddhi emanates through the supernatural power of the Dharma realm, such that beings, if thus seeing the Dharma, will dance for joy and attain a state of happiness.”

When he had finished speaking thus, the vajradharas made obeisance to the World-honored One Vairocana, [saying,] “So be it, O Dharma Lord, as you have commanded!” And they made a request of the Buddha, saying, “We beg you, World-honored One, to have pity on us and reveal the phrases from which siddhi emanates. Why? It would not be proper for us ourselves to proclaim in the presence of the Honored Bhagavān the Dharma as mastered by each of us. Verily, World-honored One, it is only because we wish for the weal and happiness of future beings.”

Thereupon the Bhagavān Vairocana addressed all the vajradharas, saying, “Excellent, excellent, good sirs! The Vinaya of the Dharma taught by the Tathāgata extols one dharma, namely, having modesty. If a man of good [family] or a woman of good [family] who has modesty thus sees the Dharma, two things will quickly occur: namely, they will not do what should not be done and they will be extolled by all. There are two further things [that will occur]: namely, they will attain what they have not yet attained and they will gain association with buddhas and bodhisattvas. There are two further things [that will occur]: namely, they will abide in śīla and they will be born among humans and gods. Now then, listen attentively and consider it carefully as I proclaim the phrases correspondent to the emanation of the accomplishment of mantras, phrases correspondent to emanation in which bodhisattvas cultivating bodhi via the gateway of mantras will quickly obtain mantra siddhi.

“If the practitioner sees a maṇḍala, is certified by a venerable [teacher], accomplishes mantras, generates the bodhi-mind, has deep faith and compassion, is without miserliness, dwells in the subjugation [of the passions], is well able to analyze how things arise from conditions, observes the prohibitory precepts, is well established in various disciplines, is possessed of skillful expedient means, is intrepid, knows the [proper] time and the wrong time [for doing something], readily makes gifts, has no fear in his mind, diligently cultivates mantra practices, has mastered the real meaning of mantras, always delights in sitting in meditation, and delights in performing [rites of] accomplishment[, he will indeed have success with mantras].

“Lord of Mysteries, in the realm of desire, for example, there is Īśvara’s vidyā ‘Delighting and Satisfying the Mind’: the gods in all the places of desire become intoxicated by it, producing many fine and sundry kinds of merriment as well as manifesting various sundry kinds of enjoyment and full

enjoyment, and they give what they have magically transformed to the Paranirmitavaśavartin gods and so on and also enjoy it themselves.

“Again, good sirs, the god Maheśvara, for example, has a vidyā ‘Born from the Excellent Mind’: he is able to do benefit for beings throughout the

At that time, after the Lord Vairocana had spoken these verses, he observed the great assembly of Vajrapāṇi and the others, and addressed the vajradharas, saying: "Good sons! Each of you should now manifest the phrase of the flowing forth of siddhi through the spiritual power of the dharmadhātu. If sentient beings see such Dharma, they will leap with joy and abide in peace." When this had been said, the vajradharas bowed in reverence to the Lord Vairocana: "So it is, Lord of Dharma! We shall comply with your instruction." Again they besought the Buddha, saying: "We only pray that the Lord will have pity on us and manifest the phrase of the flowing forth of siddhi. Why is that? To proclaim for ourselves before the venerable Bhagavat the Dharma we have realized is not fitting. Excellent, O Lord! We only pray that you will do so for the sake of the benefit and peace of future sentient beings." Then the Bhagavat Vairocana addressed all the vajradharas, saying: "Excellent, excellent! Good sons! The Dharma and Vinaya taught by the Tathāgatas praises one thing, namely, having a sense of shame. If a good son or good woman who has a sense of shame sees such a Dharma, two things will quickly arise: namely, not doing what should not be done, and being praised by the multitude. There are two further things: namely, reaching what has not yet been reached, and being able to dwell together with the Buddhas and Bodhisattvas. There are two further things: namely, abiding in śīla, and being born among humans and devas. Listen well and attentively, consider it well and bear it in mind; I shall now proclaim the corresponding phrase of the flowing forth of mantra accomplishments. Through these corresponding phrases of flowing forth, the Bodhisattvas who practice bodhi through the mantra-naya will quickly attain the siddhi of mantras therein. If a practitioner has seen the true words of accomplishment sealed and approved by the deities of the maṇḍala, arouses the bodhicitta, has deep faith, loving-kindness, and compassion, is devoid of stinginess, abides in self-control, is able to discern well what arises from conditions, upholds the precepts and abides well in all trainings, is endowed with skillful means and is valiant, knows the proper time and non-time, delights in practicing generosity with a heart free from fear, diligently cultivates the practice of mantras, penetrates the true meaning of mantras, constantly delights in seated meditation, and delights in achieving accomplishments—Guhyakādhipati! Just as in the desire realm there is the vidyā that freely satisfies and delights the mind, whereby all gods of the desire realm become intoxicated with it, bringing forth manifold wondrous play and laughter, and manifesting all kinds of varied objects of enjoyment and full enjoyment, bestowing them upon the Nirmāṇarati and Paranirmitavaśavartin gods while also enjoying them themselves; furthermore, good sons, just as in the Maheśvara heaven there is the vidyā born of the supreme mind, which can bring about the benefit of sentient beings of the trichiliocosm, magically creating all objects of enjoyment and full enjoyment, bestowing them upon the Śuddhāvāsa gods while also enjoying them itself; furthermore, just as mantras of illusory arts can manifest various gardens, groves, people, and things, or as asura mantras manifest illusory events; and just as worldly incantations gather poisons, cold, fever, and the like, or the mantras of the Mātṛ deities can cause epidemics and disasters to sentient beings, and worldly incantations remove all poisons, cold, fever, and the like, and can transform blazing fire into coolness—therefore, good sons, you should believe in the majesty of the mantras of such phrases of flowing forth. The majesty of these mantras does not emerge from the mantras, nor does it enter sentient beings, nor can it be found in the practitioner who recites them. Good sons! Due to the power of the adhiṣṭhāna of mantras, they arise naturally without deviation, because they do not deviate throughout the three times and because of the principle of profound, inconceivable dependent arising. Therefore, good sons, you should accord with and penetrate the inconceivable nature of phenomena, and never sever the path of mantras."

[This is the mantra] of Hayagrīva. Namaḥ samantabuddhānāṃ yaṃ. Of Yaśodharā. Namaḥ samantabuddhānāṃ saṃ. Of Ratnapāṇi. Namaḥ samantabuddhānāṃ jāḥ. Of Jālinīprabha. Namaḥ samantabuddhānāṃ bhaḥ. Of Śākyamuni. Namaḥ samantabuddhānāṃ hūṃ nyūṃ rūṃ. Of the three uṣṇīṣas. Namaḥ samantabuddhānāṃ laṃ. Of Sitātapatrā. Namaḥ samantabuddhānāṃ śaṃ. Of Jayoṣṇīṣa. Namaḥ samantabuddhānāṃ saṃ. Of Vijayoṣṇīṣa. Namaḥ samantabuddhānāṃ triṃ. Of Tejorāśi. Namaḥ samantabuddhānāṃ hūṃ. Of Vikiraṇa. Namaḥ samantabuddhānāṃ hūṃ. Of Aparājita. Namaḥ samantabuddhānāṃ bī. Of Pṛthivī. Namaḥ samantabuddhānāṃ kili. Of Keśinī. Namaḥ samantabuddhānāṃ dili. Of Upakeśinī. Namaḥ samantabuddhānāṃ mili. Of Citrā. Namaḥ samantabuddhānāṃ hili. Of Vasumatī. Namaḥ samantabuddhānāṃ hasanāṃ. Of Vismayin. Namaḥ samantabuddhānāṃ rasanāṃ. Of Sarvasattvābhayaprada. Namaḥ samantabuddhānāṃ darśanāṃ. Of Sarvadurgatipariśodhana. Namaḥ samantabuddhānāṃ vihasanāṃ. Of Paritrāṇāśayamati. Namaḥ samantabuddhānāṃ ṭhaṃ. Of Mahāmaitryabhyudgata. Namaḥ samantabuddhānāṃ yaṃ. Of Karuṇāmrdita. Namaḥ samantabuddhānāṃ i. Of Sarvadāhapraśamin. Namaḥ samantabuddhānāṃ aṃ. Of Acintyamati. Namaḥ samantabuddhānāṃ traṃ. Of Ratnākara. Namaḥ samantabuddhānāṃ ṣaṃ. Of Ratnapāṇi. Namaḥ samantabuddhānāṃ ṭaṃ. Of Dharaṇīṃdhara. Namaḥ samantabuddhānāṃ aṃ. Of Dhāraṇīprāpta. Namaḥ samantabuddhānāṃ ḍhaṃ. Of Ratnamudrāhasta. Namaḥ samantabuddhānāṃ naṃ. Of Dṛḍhādhyāśaya. Namaḥ samantabuddhānāṃ hāṃ. Of Gaganāmala.

3.9

ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། རཱཾ། ནམ་མཁའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ག་ཏཾ། བློ་གྲོས་རྣམ་པར་དག་པའི་འོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ངྷཱིྃ། སྤྱོད་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧཱུྃ། བརྟན་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ངྷྲིྃ་ཤྲིྃ་ཧྃ་བྲྃ། ཕྱག་བརྙན་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཀྵ་ད་ཧ་ར་ཡྃ་ཀྃ །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མ་ནོ་མཱ་ཡེ་དྷརྨྨ་སཾ་བྷ་བེ་བི་བྷ་བེ་ཀ་ཋ་ནེ་སཾ་ས་ནེ། གནས་གཙང་མ་པ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཀྲྃ་ཀེ་རི། སྲིན་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧྲཱིཿཧ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཡཀྵ་བཱིརྱ་དྷ་རི། གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། མི་ཙི་མི་ཙི། ཤ་ཟ་མོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། གུྃ་གུྃ་ཨིྃ་ཨིྃ། འབྱུང་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ར་ཊྃ་ར་ཊྃ། བྲྃ་ཊྃ་བྲྃ་ཊྃ། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ག་ར་ལཾ་བི་ར་ལཾ། ལྟོ་འཕྱེ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཧ་ས་ནཱཾ། བཱི་ཨ་ས་ནཱཾ། མིའམ་ཅི་རྣམས་ཀྱིའོ། །ན་མཿས་མནྟ་བུད་དྷཱ་ནཱཾ། ཨ་ཏི་ཙ་ལཱ་ར་ན་མ་ནོ་མཻ། མི་རྣམས་ཀྱིའོ། །གསང་བ་པའི་བདག་པོ་ངས་དེ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསང་སྔགས་བཤད་དེ། དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །སྙིང་པོ་དེས་པས་མཉན་པར་གྱིས། །ཨ་ཞེས་བྱ་བ་སྔགས་ཀུན་གྱི། །སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཡང་དག་བཤད། །དེ་ལ་གསང་སྔགས་ཀུན་གནས་ཏེ། །དེ་ལྟར་སྔགས་རྣམས་རྣམ་པར་ངེས། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཆེན་པོ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པ་རྣམ་པར་སྤྲུལ་པ་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་ལས། སྤྱིའི་གསང་སྔགས་ཀྱི་མཛོད་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་རྒྱས་པའོ།། །།དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། གསང་བ་པའི་བདག་པོ་གསང་སྔགས་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་པ་དང་། བསྒྲུབས་པའི་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉོན་ཅིག །ཡི་གེ་དང་ནི་ཡི་གེར་སྦྱར། །དེ་བཞིན་གཞི་ལས་གཞིར་གྱུར་པ། །ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པས་ཡིད་ལ་ནི། །བཟླས་བརྗོད་འབུམ་

triple thousand great thousand world-system, creating every enjoyment and full enjoyment, and he gives them to the gods of Pure Abode (Śuddhāvāsa) and also enjoys them himself.

“Again, the mantras of an illusionist, for example, are able to manifest various gardens, woods, people, and things; the mantras of asuras, for example, produce illusory transformations; worldly magical arts, for example, counteract poison as well as fever and so on; the mantras of the Mātṛs (Mothers) are able to inflict epidemics and pestilences on beings; and mundane magical arts eliminate poisons as well as chills and fever and so on, and can transform a blazing fire, producing refreshing coolness [in its place].

“Therefore, good sirs, you should have faith in the potency of the mantras of these phrases of emanation. This potency of mantras does not come from within mantras, nor does it enter beings, nor can it be apprehended in the reciter himself. Good sirs, because of the mantras’ power of empowerment it arises naturally, and there is nothing that is passed over by it because it transcends the three ages and because of the most profound and inconceivable principle of dependent arising. Therefore, good sirs, you should follow and master Dharma-nature, which is inconceivable, and never discontinue the mantra path.”

Then the World-honored One dwelled in the samādhi “Treasury of the Purity of Adornments,” the support of power unimpeded throughout the three ages and the support of the inconceivable power of the Tathāgata’s empowerment, whereupon the World-honored One emitted from within samāpatti inexhaustible manifestations of speech in inexhaustible realms. On the basis of the power of the Dharma realm, unequaled power, and the faith-and-understanding of the Perfectly and Fully Awakened One, there flowed forth from a single sound the four stations [of the letter A], which pervaded the entire Dharma realm and were coextensive with empty space, and there was nowhere not reached by them. The mantra is: Namaḥ sarvatathāgatebhyo viśvamukhebhyaḥ, sarvathā a ā aṃ aḥ. (Homage to all Tathāgatas in all directions! In every way, a ā aṃ aḥ!) [140]

As soon as the heart[-mantra] of the Perfectly and Fully Awakened One

had spread everywhere from this [mantra], the vocal gateways of the entire

Dharma realm mutually sounded forth from the sound symbolic of the Per-

fectly and Fully Awakened One. When the bodhisattvas heard this, having

experienced something unprecedented, with wide-open eyes they uttered

sublime words and spoke these verses in front of the Omniscient One who

is free from torment:

“How marvelous is mantra practice, able to endow vast knowledge!

If pervaded by it, one becomes a buddha, honored among two-

legged beings.

Therefore one should strive energetically with regard to the essence

of the buddhas’ speech

And always perform uninterrupted practice, purifying the mind

and free from self.”

Then the Bhagavān further spoke these Dharma-phrases:

“He who would attain accomplishment in the heart[-mantras] of the

Perfectly and Fully Awakened One

Should, in a park, a monastery, or inside a cave,

Or anywhere delightful to the mind, observe the bodhi-mind

Until he reaches the first abode of repose, without engendering a

doubting mind.

He takes any one of the heart[-mantras A, Ā, Aṃ, or Aḥ], places that

heart[-mantra] on his heart,

And realizes the state of utter purity, unsullied, stable, unmoving,

Nondifferentiating like a mirror, and very subtle in its manifestation.

If he always meditates, practices, and intercorresponds [with the deity],

Then his own deity and the image of his own person will both

appear [as one].

As for the second base of the Perfectly Awakened One, in a

mirror[like] maṇḍala (circle),

On a seat of the great king of lotus flowers [the Buddha] dwells

deeply absorbed in samādhi,

Wearing a crown of hair done in a topknot and surrounded by

immeasurable light;

He is free from false attachment and [false] differentiation and is

originally quiescent, like empty space.

Meditating on this, [the practitioner] recites with his mind

concentrated,

And for one month he cultivates mental equipoise, reciting a full

one lakṣa [times].

These are the rules for reciting mantras during the first month.

Next, in the second month, he offers up unguent, flowers, and so on,

Thereby bringing benefit to various kinds of beings,

And then during another [third] month he renounces all profit,

At which time he is able to meditate freely in [a state of] yoga.

He wishes all to be without obstruction and [he wishes] to make

living beings happy;

He desires to accomplish the perfect result extolled by the Tathāgatas

And to fulfill the many wishes of all sentient beings.

In accord with reason and without any obscuration, he engenders

this notion:

‘May the sufferings of animals devouring each other be forever

removed!

May the realms of [hungry] ghosts be always all filled with food

and drink!

The experiences of suffering and the various torments of those in

hell—

I wish them to be quickly eliminated through my merit.’

And repeatedly thinking in his mind of other immeasurable gateways,

He generates vast compassion, and with the threefold statement

of empowerment

Then the Lord again abided in the unobstructed power of the three times, relied upon the inconceivable power of the Tathāgata's adhiṣṭhāna, and relied upon the samādhi of the pure treasury of ornaments; immediately the Lord, from within his samāpatti, emitted the inexhaustible verbal expressions of the inexhaustible realm. Relying on the power of the dharmadhātu, the unequaled power, and the adhimukti of perfect awakening, flowing forth into four places with a single voice, all-pervading throughout the dharmadhātu, equal to space, there was nowhere it did not reach. The mantra is:

Namaḥ samantabuddhānāṃ rāṃ. Of Gaganamati. Namaḥ samantabuddhānāṃ gataṃ. Of Viśuddhamati. Namaḥ samantabuddhānāṃ dhīṃ. Of Caritamati. Namaḥ samantabuddhānāṃ hūṃ. Of Sthiramati. Namaḥ samantabuddhānāṃ dhrīṃ śrīṃ haṃ braṃ. Of the attendants. Namaḥ samantabuddhānāṃ kṣa da ha ra yaṃ kaṃ. Of the aforementioned bodhisattvas. Namaḥ samantabuddhānāṃ manomāye dharmasaṃbhave vibhave kathane saṃsane. Of the Śuddhāvāsa [gods]. Namaḥ samantabuddhānāṃ kraṃ keri. Of the rākṣasas. Namaḥ samantabuddhānāṃ hrīḥ ha. Of the dākinīs. Namaḥ samantabuddhānāṃ yakṣavīryadhari. Of the yakṣas. Namaḥ samantabuddhānāṃ mici mici. Of the piśācīs. Namaḥ samantabuddhānāṃ guṃ guṃ iṃ iṃ. Of the bhūtas. Namaḥ samantabuddhānāṃ raṭaṃ raṭaṃ braṃṭaṃ braṃṭaṃ. Of the asuras. Namaḥ samantabuddhānāṃ garalaṃ viralaṃ. Of the mahoragas. Namaḥ samantabuddhānāṃ hasanāṃ vīasanāṃ. Of the kiṃnaras. Namaḥ samantabuddhānāṃ aticalāranamanomai. Of human beings. / Lord of Secrets, I have thus taught the secret mantras of all these and the rest. Listen, noble one, to the essence of all secret mantras among them: / The syllable A is accurately taught / To be the essence of all mantras; / Since all secret mantras abide in it, / In this manner the mantras are ascertained. / From the Empowerment of the Miraculous Manifestations of the Complete Enlightenment of Mahāvairocana, this is the extensive chapter on the treasury of general secret mantras. / Then again the Bhagavān addressed the Bodhisattva Vajrapāṇi: “Lord of Secrets, listen to this concerning how to accomplish secret mantras and what the results of their accomplishment are: / Combine syllable with syllable, / Likewise moving from base to base. / Highly restrained, in the mind / One should perform one hundred thousand / Recitations.

3.10

ཕྲག་གཅིག་བྱའོ། །ཡི་གེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཡིན་ཏེ། །གཉིས་པ་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། །གཞི་ནི་རང་གི་ལྷ་གཞག་པ། །རང་གི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལ་བྱ། །གཞི་གཉིས་པ་ནི་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །རྐང་གཉིས་མཆོག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་དག་པ། །སྔགས་པས་དེ་ལ་གནས་པར་བསམ། །ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གོ་རིམས་བཞིན། །དེ་ཡི་དབུས་སུ་ལེགས་པར་དགོད། །སླར་སྡུད་པ་ཡི་ཚིག་གིས་ནོན། །སྲོག་དང་རྩོལ་བ་རྣམ་པར་སྦྱངས། །སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་རླུང་དུ་བཤད། །རྩོལ་བ་དྲན་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །དེ་གཉིས་བསྡམས་པ་བྱས་ནས་སུ། །སྔོན་དུ་བསྙེན་པ་ལེགས་པར་བྱ། །དེ་ནས་སྔགས་པས་ཟླ་གཅིག་ཏུ། །ཤིན་ཏུ་བསྡམས་ཏེ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། །གསང་སྔགས་སྔོན་དུ་སྤྱད་པ་ནི། །གཞི་གཅིག་ནས་ནི་གཅིག་ཏུ་འཇུག །གྲགས་ཆེན་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །སྔར་སྤྱད་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིན་ཅད་ནི་གང་ཅུང་ཟད། །མེ་ཏོག་སྤོས་ལ་སོགས་དབུལ་ཞིང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་འགྱུར་བྱའི་ཕྱིར། །དེ་ཚེ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡང་བསྔོ། །སྔགས་པས་འཇིགས་མེད་དེ་ལྟ་བུ། །ཟླ་གཉིས་པ་ལ་བཟླས་བརྗོད་བྱ། །དེ་ནས་ཟླ་བ་ཉ་བའི་ཚེ། །མི་དེ་སྒྲུབ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །རི་རྩེ་དང་ནི་བ་ལང་ལྷས། །དེ་བཞིན་འབབ་ཆུའི་མདོ་དག་དང་། །ལམ་གྱི་བཞི་མདོ་མཚན་གཅིག་དང་། །མ་མོའི་གནས་སམ་ཞི་གནས་སུ། །དཀྱིལ་འཁོར་ནན་ཏན་བྲི་བྱ་བ། །ཐམས་ཅད་རྡོ་རྗེའི་ཁང་པར་བྱས། །དེས་ནི་དེར་གནས་བསྲུང་བྱས་ནས། །སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ནན་ཏན་བྱ། །དེར་ནི་མཚན་མོ་ནམ་ཕྱེད་དམ། །ཡང་ན་ཉི་མ་འཆར་བའི་ཚེ། །འདི་ལྟའི་ལྟས་རྣམས་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །བློ་དང་ལྡན་པས་དེ་ཤེས་བྱ། །ཧཱུྃ་ཞེས་པ་དང་རྔ་སྒྲ་དང་། །དེ་བཞིན་ས་ནི་གཡོ་བ་དང་། །ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་ཀྱང་རུང་། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལས་གྲག་ན། །མཚན་མ་དག་ནི་དེ་རྣམས་ཀྱིས། །ཡིད་བཞིན་རྗེས་གྲུབ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་རྐང་གཉིས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས། །དེ་ཡི་འབྲས་བུར་ཡང་དག་བཤད། །དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་གནས་པ། །དེ་ནི་ངེས་པར་སངས་

The syllable is the mind of awakening; / The second is termed ‘sound’. / The base is the placement of one’s deity, / To be performed on the locus of one’s body. / The second base is the fully enlightened Buddha, / Understood as the supreme of bipeds. / The mantrin should meditate on abiding / Upon a completely pure lunar disc. / In the middle of that, / Properly arrange the syllables in their sequence. / Controlled by words of retraction, / Thoroughly purify prāṇa and exertion. / Prāṇa is explained as the wind; / Exertion is termed mindfulness. / Having restrained those two, / One should perform the preliminary approach well. / Then, for one month, the mantrin / Should perform the recitation highly restrained. / The prior practice of the secret mantra / Proceeds from one base to another; / All Buddhas of great renown / Have explained it as ‘prior practice’. / Thereafter, whatever offering [one makes], / Offering flowers, incense, and so forth, / In order to become a Buddha, / At that time one should also dedicate it to awakening. / Such an intrepid mantrin / Should recite during the second month. / Then, when the moon is full, / That person should engage in accomplishment. / On a mountain peak, in a cow-pen, / Likewise at a confluence of rivers, / At a crossroads, in a solitary cemetery, / In an abode of mātṛkās, or in a peaceful place, / Drawing the maṇḍala with diligence, / Everything is turned into a vajra hall. / Having established the protection of the site there, / One should apply oneself with diligence to the accomplishment. / There, either at midnight / Or when the sun rises, / Signs such as these will appear, / Which the wise should recognize: / The sound of ‘Hūṃ’, the sound of a drum, / Likewise the shaking of the earth, / Or even a pleasing voice— / If such resound from the sky, / By those signs / One should understand that the accomplishment according with one’s wishes is achieved; / The Buddhas, supreme of bipeds, / Have taught that as its result. / One who abides in the mantra system in that manner / Will certainly become a Buddha; / Therefore in every way / One should constantly be mindful of the mantra itself.