འཕགས་པ་ཐར་པ་ཆན་པ་ཕྱགས་ས་རྒྱས་པ་འགྱད་ཚངས་ཀྱས་སྡག་སྦྱངས་ཏ་སངས་རྒྱས་ས་གྲབ་པར་རྣམ་པར་བཀད་པ་ཞས་བྱ་བ་ཐག་པ་ཆན་པའ་མད 104

104

སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་ལྷུང་ནས་སུ། །དྲན་པ་རྣམ་གསུམ་གཡོས་ནས་ཀྱང་། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་བྱས་སོ། །མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་དང་། །བྱང་ཆུབ་དགེ་འདུན་དད་བསྐྱེད་དེ། །དྲན་པ་རྣམ་གསུམ་བྱས་པས་ན། །མོད་ལ་དམྱལ་ནས་བྱུང་སྟེ་དོང་། །འཇིག་རྟེན་ཟིལ་མངར་རྔ་རུ་སྐྱེས། །ཚེ་ནི་བསྐལ་པ་ཆུང་བཅུ་ཐུབ། །དེ་ཡང་གུས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །ཕྱོགས་བཅུའི་རྒྱལ་ལ་ཕྱག་བྱའི་ཡོན། །བྲམ་ཟེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཐོག་མར་སྐུར་པས་དམྱལ་ལྟུང་ཡང་། །ཕྱིས་ནི་དད་པས་མོད་ལ་ཐར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁྱེད་རྣམས་ནི། །ཁྲེལ་དང་ལྡན་པ་སྨོས་ཅི་དགོས། །སྡིག་གི་རང་བཞིན་ཐོག་མ་ནས། །མེད་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། །རྩ་བ་བཞི་པོའི་སྡོམ་པ་དང་། །མཚམས་མེད་ལྔ་པོའི་སྡིག་རྣམས་དང་། །ལོག་སྤྱོད་བར་དུ་མཐོལ་བཤགས་སོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ལ་ཞིག །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སྡིག་བྱས་པ། །དེ་བཞིན་མཐོལ་ཚངས་བྱེད་ནུས་ན། །རྩ་བ་བཞི་དང་མཚམས་མེད་ལྔ། །ལོག་སྤྱོད་བར་དུ་སྡིག་འབྱང་སྟེ། །སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པའང་གདོན་མི་ཟ། །མ་དད་པ་ནི་དེར་མ་གཏོགས། །གང་ཞིག་དད་པའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་ཕྱག་བྱས་ན། །ཆོས་ལམ་མི་འགྲུབ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་མཐོང་དང་། །སུམ་སྟོང་པོ་ཡི་མི་རྣམས་ཀྱིས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚིག་འཐུན་པར། །འདི་སྐད་གསོལ་ཏེ་བདག་ཅག་རྣམས། །སངས་རྒྱས་གྲུབ་ནས་སྐྱེ་ཤི་ལས། །འཁོར་བའི་རྣམ་དག་བསྒྲལ་བར་སྨོན། །ལྷ་མིའི་ནང་ན་བཙུན་བཞུགས་པས། །བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་བཤད་དུ་གསོལ། །དེ་ལ་གཟུངས་སུ་བཟུང་བ་དང་། །ཡི་གེར་བྲིས་ཤིང་ཀློག་འཆང་བ། །དེ་ཡི་བསོད་ནམས་ཇི་ཙམ་མཆིས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། །བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་ངས་བཤད་ཀྱིས། །རྒྱལ་བུ་དགེ་མཐོང་ལེགས་པར་ཉོན། །གང་ཞིག་རིན་ཆེན་སྣ་བདུན་གྱིས། །སྟོང་ཁམས་གང་བའི་སེམས་ཅན་ལ། །སྦྱིན་པ་བྱས་ཤིང་ཡོན་ཕུལ་ནས། །དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཆོས་བཤད་ཅིང་། །དགྲ་བཅོམ་འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱས་པས། །

Having fallen into the hells of sentient beings, / the three kinds of mindfulness arose in them, / and they paid homage to the Victors of the three times. / Having generated faith in the Vaipulya sūtra / and the saṅgha of enlightenment, / through their three kinds of mindfulness, / they immediately left hell and departed. / They took birth in the sweet dew drum world, / and lived for ten minor kalpas. / That too was the merit / of bowing to the Victors of the ten directions with a respectful mind. / Although all those brāhmaṇas / initially fell into hell due to blasphemy, / they were later freed immediately through faith. / As for you bodhisattvas, / what need is there to speak of your conscience? / Because from the beginning the nature of sins / does not exist, for the sake of sentient beings, / confess the four root precepts, / the sins of the five ānantaryas, / and all the way through wrongful conduct! / If any ordinary worldly beings / who have committed such sins / are able to confess and repent in this manner, / the sins of the four root downfalls, the five ānantaryas, / and all the way through wrongful conduct will be purified, / and there is no doubt they will achieve buddhahood! / Those lacking faith are not included here; / but for whoever gives rise to faith / and pays homage to the Victors, / it is impossible for them not to attain the path of Dharma.' / Then Prince Kalyāṇadarśin / and the three thousand people, / speaking in unison, / addressed the Bhagavān: 'May we, / having attained buddhahood, / cross over the pure ones of saṃsāra from birth and death! / Since You reside as venerable among gods and men, / please explain this with clear distinctions. / As for memorizing it as a dhāraṇī, / writing it down, reading it, and keeping it, / how much merit is there in that?' / The Bhagavān replied: / 'I shall explain it with distinctions, / Prince Kalyāṇadarśin, listen well! / If someone, using the seven precious substances, / made gifts and offered presents / to sentient beings filling a thousandfold realm, / and on top of that taught them the Dharma, / causing them to attain the fruit of an arhat...'