ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.21

1.21

ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མྱོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ལུས་ཀྱི་ཚོགས་དེ་དག་ཀུན་མྱོང་བས་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་མེད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཕ་མར་མ་གྱུར་པ་མེད་དེ། ཕ་མར་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུན་དུ་ཤིན་ཏུ་སྤྱད་དཀའ་བ་ཡང་སྤྱད། ཤིན་ཏུ་གཏང་དཀའ་བ་ཡན་ལག་གི་དམ་པ་མགོ་དང་། མིག་དང་། ཀླད་རྒྱས་དང་། ཡུལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་དང་། ཆུང་མ་དང་། བུ་ཕོ་དང་། བུ་མོ་དང་། བན་གླང་དང་། རྟ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་ཤིང་རྟ་དང་། ཐེག་པ་དང་། གོས་དང་། ཟས་དང་། སྐོམ་དང་། མལ་ཆ་དང་། ནད་ཀྱི་རྐྱེན་རྩི་དང་། དགོས་པའི་ཡོ་བྱད་ཐམས་ཅད་གང་ཡང་མ་བཏང་བ་མེད་དོ། །ཤིན་ཏུ་འབད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུངས་པ་དང་། སྦྱིན་པ་བྱས་པ་དང་། མང་དུ་ཐས་པ་དང་། བསམ་གཏན་བསྒོམས་པ་དང་། ཤེས་རབ་སྤྱད་པ་ནས་སྤྱོད་དཀའ་བ་ཐམས་ཅད་སྤྱད་དེ། སྐྱོ་བ་དང་། ངལ་བ་མེད་ཅིང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་བརྩོན་འགྲུས་སུ་འབད་པ་ཡང་ཕ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་བྱ་བ་དང་། དྲིན་ཤེས་པ་དང་། དྲིན་ལན་བསབ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་དགོད་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་བ་དང་། རྟག་པར་ཤིན་ཏུ་ཐབས་མཁས་པས་ཁམས་གསུམ་པའི་སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔར་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བསྐལ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བར་དུ་མཉམ་སྙོམས་པའི་བྱམས་པ་བསྒོམས་ཤིང་། བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པའི་ཐབས་མཁས་པས་སྤྱོད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ཆོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཕུང་པོ་ལྔ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཤིང་ཕྱིར་མི་ནུར་བ་དང་། མི་འབྱིང་བ་དང་། མི་རྒོད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་

fully experienced all of them. Because he experienced all those assemblies of bodies in that way, there is no sentient being who has not been a father or mother to the Tathāgata, and there is no sentient being to whom the Tathāgata has not been a father or mother. For the sake of all who had become his parents, he constantly practiced what was extremely difficult to practice. He relinquished what was extremely difficult to give up: his supreme limbs, his head, his eyes, his brain, countries, cities, wives, sons, daughters, oxen, horses, chariots of the seven precious substances, vehicles, clothing, food, drink, bedding, medicines and provisions for sickness, and every needed article—there was nothing he did not give away. With supreme diligence and effort he guarded moral discipline, practiced generosity, listened extensively, cultivated meditative absorption, and exercised wisdom, thus practicing everything difficult to practice. Tireless and unwearied, his continuous, diligent exertion was solely to render filial piety to his parents, to recognize their kindness, to repay their kindness, quickly to establish all sentient beings in unsurpassed, perfect, and complete awakening, and to fulfill the prior aspirations of the Tathāgata; to make it known that the Buddha holds great kindness toward all sentient beings; to not abandon sentient beings through the Tathāgata's great compassion; through constant, consummate skill in means, to cultivate impartial loving-kindness toward all sentient beings abiding in the twenty-five states of existence across the three realms for an inconceivable number of eons; and to act with skill in means endowed with equanimity. Thus, realizing that all sentient beings are emptiness, realizing that phenomena are emptiness, and realizing that the five aggregates are emptiness, neither retreating nor sinking, not agitated, into emptiness