ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.22

1.22

ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཐབས་མཁས་པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་མི་སྤོང་ཞིང་ཆུབ་པར་སློབ་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དམ་པ་སྤྱད་པ་ལ་ཐབས་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་རྟོགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མའི་བར་དུ་གཅིག་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་ཤིང་ཆུད་ཀྱང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ནི་མྱོས་ཤིང་བསླད་པས་གདུང་བ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གདུངས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚོར་ནུབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིས་བསྒྲིབས་པས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ཏོ། །མི་བདེན་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོགས་པས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ། མི་བདེ་བ་ལ་བདེ་བར་ལྟ། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བར་ལྟ་ཞིང་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། འཆི་བས་གཟིར་ཏེ་སྐད་ཅིག་ཏུ་མི་རྟག་པས་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་། ཀུན་ནས་གླགས་པ་བཅུས་ཀུན་དུ་གླགས་ཏེ། སྲིད་པ་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་སྐྱེ་ཤི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཅི་དང་ཅིར་འཕྲོད་པ་བཞིན་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་། མདོ་སྡེ་དགུ་ནས་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་བསྟན་ཏོ། །སོ་སོའི་འདོད་པ་བཞིན་མདོ་སྡེ་མང་པོ་གསུངས་སོ། །ཚིག་ལ་ཆགས་པ་ཁ་ཅིག་བདག་ནི་འདི་ཁོ་ནས་ཆོག་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་ཅེས་འཛིན་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྔོན་གྱི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་ལས་འཐུན་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། །དེ་ལྟར་ལས་འཐུན་པ་ཀུན་འདུས་པ་འཁོར་མང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེར་དམ་པའི་ཆོས་མདོ་སྡེ་གསུངས་པར་དགོངས་ཏེ། གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཆོས་ནམ་དུ་ཡང་རྒྱུན་མི་འཆད་ཅིང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུལ་ཞིང་སྟོན་པ་ཡང་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་ཤེས། དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་མྱ་ངན་ལས་འདའོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཁ་ཅིག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་བྱ་བ་དགྲ་

he cultivated the genuine characteristics with skill in means; and in order to become skilled in means in practicing the supreme, exceedingly profound sphere of engagement with skill in means that does not abandon the three vehicles but trains in mastering them, he realized the characteristics of phenomena with supreme clarity. Although he understood and comprehended that the Buddha's teachings are non-dual from beginning to end, ordinary beings, intoxicated and corrupted, are tormented by the three torments and drown in the ocean of suffering. Veiled by the four inversions, they are inverted with respect to contaminated phenomena. Conceptualizing the untrue, they view what lacks a self as self; they view the impermanent as permanent; they view what is unpleasant as pleasant; and they view the impure as pure. Oppressed by birth, old age, sickness, and death, moment by moment impermanent, and ensnared by the five obscurations and the ten entanglements, they wander in the three realms of existence, experiencing beginningless and endless birth and death. Therefore, the Tathāgata divided and taught according to what was suitable for each, from the three piṭakas and the nine branches of scriptures up to the twelve branches of scriptures. He taught numerous sūtras according to each one's inclinations. Some attached to mere words think, 'This alone is sufficient for me; I have attained nirvāṇa,' holding such views. Moreover, by the power of the Tathāgata's prior aspirations of great compassion, he gathered together all those with matching karma from the world realms of the ten directions. Thinking to proclaim the noble Dharma sūtras in that maṇḍala of an assembly gathered from such matching karma, he ensured that the semblance Dharma would never be interrupted and that all ordinary beings would attain great happiness. Therefore, the Tathāgata knows the untransgressed time to tame and teach, and he passes into nirvāṇa without transgressing the time. In some world realms, he is known as the Tathāgata Vairocana, the Arhat, the perfectly and completely awakened Buddha,