ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.23

1.23

བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རིག་པ་དང་ཞབས་སུ་ལྡན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པ། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ། སྐྱེས་བུ་འདུལ་བའི་ཁ་ལོ་སྒྱུར་བ་བླ་ན་མེད་པ། སྟོན་པ་རྒྱལ་བ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞེས་གྲགས་སོ། །སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དགའ་ལྡན་གནས་སུ་གཤེགས་ནས་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་མཛད་དོ། །སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དགའ་ལྡན་གནས་ནས་བབས་ཏེ། འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སྐུ་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཅུར་བཞུགས་པ་ཡང་སྟོན་ཏོ། །དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །སེམས་ཅན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །བསམ་གཏན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །ཀླུའི་མཐུ་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་བོ། །འདི་ནི་སངས་རྒྱས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ལ་དགོངས་པ་ཤེས་པར་འདོད་ན་སེམས་ཅན་དབང་པོ་ཞན་པ་ཐ་མའི་བར་དུ་ཡང་ཀུན་ཤེས་པར་མཛད་དོ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་གང་ཡང་སངས་རྒྱས་མཐོང་བར་འདོད་ན་དེ་མ་ཐག་ཏུ་མཐོང་བར་མཛད་དོ། །གལ་ཏེ་མཐོང་བར་མི་མཛད་ན་མིག་སྔར་བབ་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དག་ལྷའི་མིག་གི་མངོན་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ཀྱང་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་མ་ཡིན་པ་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་འོད་ཟེར་ཆེན་པོ་བཀྱེ་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མན་ཆད་མཚམས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཡན་ཆད་སྣང་བར་མཛད་ཀྱང་གང་འདུལ་བའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པས་ནི་མཐོང་བར་འགྱུར། གང་སྐལ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་ནི་མིག་སྔར་བབ་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཆེད་དུ་སྐུལ་བ་མཛད། སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཅང་མི་གསུང་བས་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། ཤིན་ཏུ་དཔག་པར་དཀའ་བ། ཤིན་ཏུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་དཀའ་ན། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་

endowed with knowledge and conduct, the Sugata, the knower of the world, the unsurpassed guide for persons to be tamed, the Teacher, the Victorious One, the Buddha Bhagavān. On some occasions, he goes to the Tuṣita realm and acts as teacher to the gods. On some occasions, he descends from the Tuṣita realm and demonstrates abiding in Jambudvīpa for a lifespan of eighty years. Therefore, the Tathāgata is inconceivable; the world realms are also inconceivable; the maturation of karma is also inconceivable; the thoughts of sentient beings are also inconceivable; the meditative absorption of samādhi is also inconceivable; and the power of the nāgas is also inconceivable. This is the Buddha's inconceivability: if all sentient beings wish to know the thought in the Buddha's mind, he makes it known to all, even down to sentient beings with the lowest faculties. If any among all sentient beings wishes to see the Buddha, he immediately causes them to see him. If he does not cause them to see him, they do not see him even if he appears before their eyes. Therefore, even though śrāvakas and pratyekabuddhas possess the divine eye's clairvoyance, they cannot see him. Furthermore, when the Buddha emits great rays of light, illuminating from the peak of existence down to the Avīci hell, those who are destined to be tamed see him, while those who lack the fortune do not see him even if he appears before their eyes. On some occasions, the Tathāgata gives an intentional exhortation; on some occasions, he remains silent. Therefore, the Buddha Bhagavān is inconceivable, extremely hard to fathom, and extremely difficult to know and comprehend. How then did you have the courage to ask the Tathāgata about things so difficult to practice and so exceedingly profound? This question of yours is truly loving and compassionate toward all sentient beings; closing off the path to the three lower realms, it opens the path to gods and humans. Ānanda, now I will teach you in brief the difficult practices of rendering filial piety to parents. Listen well and bear it in mind!" Then the Bhagavān spoke thus to Ānanda, to those bodhisattva mahāsattvas, and to the great retinue: "In the past, countless, boundless, innumerable eons ago, in the land of Vārāṇasī, there appeared in the world the Tathāgata, Arhat, perfectly and completely awakened Buddha named Vipaśyin, endowed with knowledge and conduct, the Sugata, the knower of the world, the unsurpassed guide for persons to be tamed, the Teacher, the Victorious One, the Lord of the world, the Teacher of gods and humans. That Buddha's lifespan lasted for twenty minor eons. The true Dharma also remained for twenty minor eons. The semblance Dharma also remained for twenty minor eons. At the time of practicing the semblance Dharma, a king of men named Rāja appeared in the world and ruled over the land of Vārāṇasī. That king had twenty thousand queens, about four thousand ministers, five hundred wool-bearing elephants, ruled over sixty subordinate kingdoms, and possessed eight hundred cities. The king had three sons, and each of the three ruled a subordinate kingdom. At that time, that king of the land of Vārāṇasī was skilled and possessed wisdom; ruling the country with continuous, upright laws, no one ever fell outside of lawful conduct. Through the power of the king's merit and good qualities, seasonal rains never missed their time, the crops were continually abundant, and the people living there were happy and joyful. At that time, the king of Vārāṇasī