ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.26

1.26

གུད་དུ་མི་འགྲོ །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེས་དེ་སྐད་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་ཀུན་ཟིང་ཞེས་བྱེད་དེ། ལུས་ཀྱང་འདར་ནས་ཡི་མུག་ཅིང་མྱ་ངན་གྱིས་སེམས་གདུངས་ཏེ། ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་། ཅུང་ཟད་སངས་ཏེ་དལ་གྱིས་ནམ་མཁའི་ལྷ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འདི་ལྟར་སྨྲ་བའི་སྐད་ནི་ཡོད་ལ་གཟུགས་ནི་མི་སྣང་བ་ཁྱོད་ཅི་ཡིན། སྨྲས་པའི་ཚིག་འདི་ཡང་དག་པར་བདེན་ནམ། ལྷས་སྨྲས་པ་བདག་ནི་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་སྲུང་བའི་ལྷ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ཤེས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་བསོད་ནམས་དང་ཡོན་ཏན་དུ་བཅས་པས་དྲང་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་སྲིད་འཛིན་ཏེ། དེ་བས་ན་བདག་གིས་སྔར་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པར་མ་གྱུར་པར་མྱུར་དུ་བྱོལ་ཞིང་འགྲོ་བའི་རིགས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དེ་ཕོ་བྲང་དུ་ཞུགས་ནས་ད་ནི་བདག་ཡུལ་གཞན་ཞིག་ཏུ་འགྲོ་དགོས་སོ་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་སོ། །ཡུལ་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གཉིས་ཡོད་དོ། །ལམ་ཉེ་བར་ཞུགས་ན་ནི་ཞག་བདུན་གྱིས་ཡུལ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འགྱུར། ལམ་རིང་པོར་ཞུགས་ན་ནི་ཞག་བཅུ་བཞིས་ཕྱིན་པར་འགྱུར་བས། ཅི་ནས་ལམ་ཉེ་བར་འགྲོའོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཞག་བདུན་གྱི་རྒྱགས་དང་ཆས་ཏེ། ཕོ་བྲང་གི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། ཕྱིར་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་ལོག་ནས་རྒྱལ་བུ་སུ་ཤ་དེ་བ་པང་དུ་བླངས་ཏེ་མིག་མི་འཛུམས་པར་ལྟ་ཞིང་དངངས་པ་ལྟར་ལངས་ནས་ཕྱིར་ཡང་འདུག་གོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཙུན་མོས་དེ་ལྟར་མི་བདེ་ཞིང་སྐྲག་པ་ལྟར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ། ཅིའི་སླད་དུ་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་ལྟ་བུའི་གཟུགས་སྟོན་ཅིང་སྐུ་ལ་ཡང་རྡུལ་གྱིས་གོས་པ་ལྟ་བུ། སྐྲ་ཡང་འཛིངས་ཏེ། དབུགས་ཀྱང་མི་བདེ་སྟེ། ཡུལ་སྟོར་ལ་ཐུག་པའམ། མཛའ་སྡུག་པ་དང་བྱེ་བའམ། དགྲ་སྡང་བ་དང་ཕྲད་པ་ལྟ་བུ་དང་། བཀྲ་མི་ཤིས་པའི་མཚན་མ་དག་གདའ་བ་འདི་ཅི་ལགས་བསྟན་དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོ་ཅི་ཉེས་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱིས་མ་སྨྲ་ཞིག་བཙུན་མོས་གསོལ་པ།

At that time, when the king heard those words, his body hair stood on end, his body trembled, and tormented by despair and grief, he rolled on the ground and fainted. After some time had passed, he regained consciousness a little and slowly said this to the sky deity: "You whose voice speaks like this yet whose form is invisible, who are you? Is what you said truly real?" The deity replied: "I am the deity who guards the royal palace. King, because you are wise, endowed with merit and qualities, and govern the country with righteous Dharma, I have spoken beforehand. Lest you be tormented by suffering, it is proper to escape and depart swiftly." Then the king entered the palace and thought: "Now I must go to another country." He further thought: "There are two routes to go to that other country. If one takes the short route, one will reach the other country in seven days. If one takes the long route, one will arrive in fourteen days. Therefore, by all means, I will take the short route." Having prepared provisions for seven days, he went outside the palace, but then turned back inside the palace, took Prince Suśādeva into his lap, gazed at him without blinking, and stood up as if terrified, only to sit down again. At that time, seeing him thus uneasy and seemingly terrified, the queen said to the king: "Great king, why do you appear so frightened and terrified, your body covered with dust, your hair disheveled, your breath uneasy, looking like one facing the loss of his country, separation from loved ones, or an encounter with hated enemies, displaying such inauspicious signs? Please explain what has happened." The king said: "You do not know what harm has befallen me, so do not speak!" The queen said: