ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.27

1.27

བདག་དང་རྒྱལ་པོར་ལུས་གཟུགས་གཉིས་ཀྱང་སེམས་གཅིག་སྟེ། དཔེར་ན་བྱའི་འདབ་མ་གཉིས་སམ། ལུས་ཀྱི་རྐང་པ་གཉིས་སམ། མགོའི་མིག་གཉིས་སམ། དེ་དང་འདྲ་ན་ཅིའི་སླད་དུ་བདག་ལ་གསང་སྟེ་མི་གསུང་། རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་མི་ཤེས་སམ། བློན་པོ་སྒྲ་གཅན་ངན་སེམས་སྐྱེས་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་འཁུས་ཏེ་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཡང་བཀྲོངས་ཏེ་གཅེན་རྒྱལ་བུ་གཉིས་ཀྱི་སྲོག་གི་བར་ཆད་བྱས་ནས་ད་ལྟར་དམག་དང་ཆས་ཏེ་ང་ལ་རྒོལ་དུ་འོང་བས། ཁོ་བོ་ཡུལ་གཞན་དུ་འབྱོལ་དུ་འགྲོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་པང་དུ་བླངས་ཏེ་ལམ་དུ་ཞུགས་སོ། །དེ་ནས་བཙུན་མོ་ཡང་རྒྱལ་པོའི་ཕྱིར་འབྲངས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་གྱིས་ནོན་ཏེ། ཡིད་འཁྲུགས་ནས་ཞག་བཅུ་བཞིའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ལམ་ཡང་ནོར་ཏེ། ལམ་དེ་ཡང་བགྲོད་དཀའ་ཞིང་རྩྭ་ཡང་རྩུབ། རྩྭ་ཆུ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། ཞག་དུ་མ་ཞིག་སོང་སོང་བ་ལས་རྒྱགས་ཀྱང་ཆད་དོ། །ཐོག་མ་གསང་སྟེ་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པུ་འགྲོ་བར་བྱས་ནས་ཞག་བདུན་གྱི་རྒྱགས་ལས་ཀྱང་མ་བརྫངས་པ་ལས་ལམ་ཡང་ནོར། མི་གསུམ་གྱིས་ཀྱང་ཟོས་ཏེ། ཞག་བཅུ་བཞིའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ད་དུང་ལམ་རིང་ཞིག་ཡོད་པ་ལས་རྒྱགས་ཀྱང་ཆད་ནས་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོས་སྐད་ཕྱུང་ནས་ངུས་སོ། །ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་རེ་སྡུག་ཐོག་མ་བཙས་ནས་ད་ཙམ་གྱི་བར་དུ་འདི་འདྲ་བ་མ་མྱོང་བ་ད་འདིར་མྱོང་བར་གྱུར་ཏེ། ད་འདིར་སྡུག་ཅིང་ཕོངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ་ལག་པས་མགོ་ལ་བརྡབས་སོ། །ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་ལུས་ལ་རྡུལ་གྱིས་གོས་ནས་ཚིག་འདི་སྐད་དུ་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏོ། །བདག་ཅག་གིས་ཚེ་སྔ་མ་ལ་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཅི་ཞིག་བྱས། འོན་ཏེ་ཕ་མ་དང་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་དམ། འོན་ཏེ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་བམ། འོན་ཏེ་འཐུན་པའི་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བགྱིས་སམ། འོན་ཏེ་རྔོན་པ་དང་། ཉ་པ་བྱས་སམ། འོན་ཏེ་སྲང་དང་བྲེ་བཅོས་ཏེ་ཕ་རོལ་ལ་ཕྲོག་རློམ་བྱས་སམ། འོན་ཏེ་དགེ་འདུན་གྱི་ནོར་ལ་སྤྱོད་སྤྱོད་དམ། ཅི་བྱས་ན་འདི་འདྲ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་ཅེས་དེ་སྐད་སྨྲེ་ཞིང་ཅུང་

"The bodies of myself and the king may be two, but our minds are one, just like the two wings of a bird, the two feet of a body, or the two eyes of a head. Being like that, why do you conceal it and not tell me?" The king told the queen: "Do you not know? An evil intention arose in the minister Rāhula, and he rebelled against the king, murdered my royal father, and cut short the lives of my two elder brothers, the princes. Now, equipped with an army, he is marching to attack me. Therefore, I will flee to another country." Saying so, he took Prince Kalyāṇakārin into his lap and set out on the road. Then the queen also followed after the king and went. At that time, overwhelmed by grief and perturbed in mind, the king took the fourteen-day road, thus mistaking the path. That road was also difficult to traverse, the grass was rough, and there was neither vegetation nor water. After many days had passed, the provisions ran out. Having originally intended to travel alone in secret, he had packed provisions for only seven days, but they had taken the wrong route and three people had consumed them; having entered the fourteen-day route, a long journey still remained, and as the provisions were exhausted, the king and the queen wept aloud: "Alas! Alas! How miserable! From the time of our birth until now, we have never experienced anything like this, yet now we experience it here; we are now miserable and destitute!" So saying, they struck their heads with their hands. Rolling on the ground, their bodies covered in dust, they lamented with these words: "What sinful, unwholesome actions did we commit in our previous lives? Did we kill our parents or an arhat? Did we revile the true Dharma? Did we cause a schism in the harmonious saṅgha? Were we hunters or fishermen? Did we cheat others by tampering with scales and bushels? Did we misappropriate the property of the saṅgha? What did we do to experience such suffering?" Lamenting in this way, they thought: if we rest a little,