ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.28

1.28

ཟད་བསྟིར་ནི་དགྲས་སླེབས་ན་སྲོག་གི་བར་ཆད་ངེས་པར་འབྱུང་། ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་འགྲོར་ནི་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པས་ཉེན་ནས། སྲོག་ལ་བབ་ཏུ་ཆའོ། །རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་དེ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཉེན་ཏེ་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ངུས་པ་དང་ས་ལ་འགྱེལ་ནས་བརྒྱལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་སངས་ནས་འདི་སྙམ་དུ་གསུམ་ཆར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འདི་ཁོ་ནར་འཆི་བར་འགྱུར་གྱིས། བཙུན་མོ་བསད་ལ་བདག་དང་བུའི་སྲོག་ཐར་བར་བྱའོ་སྙམ་བསམས་ནས་རལ་གྲི་ཕྱུང་སྟེ་བཙུན་མོ་བསད་པར་བཤམས་པ་དང་། རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་ལག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། ད་ལྟར་ཅི་ཞིག་མཛད་དགོངས་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །ཡབ་རྒྱལ་པོས་མིག་ནས་མཆི་མས་གང་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱི་མ་བཙུན་མོ་དམ་པ་བསད་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲོག་གསོ་སྙམ་མོ། །གལ་ཏེ་མ་བསད་ཀྱང་། རང་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁོ་བོ་ནི་འཆི་འམ་གསོན་ཡང་རུང་ན་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་སྲོག་གསོ་བའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་མ་བཙུན་མོ་བསད་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་བཙུན་མོ་བསད་པར་གྱུར་ན་དེའི་ཤ་ལ་བདག་མི་འཚལ་ཏེ། གང་ན་ཡང་མའི་ཤ་ལ་བུ་ཟ་བ་མི་སྲིད་པས་བདག་ཀྱང་འཆི་བར་འགྱུར་ན་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ཅིའི་སླད་དུ་བདག་བཀུམ་སྟེ། ཕ་མའི་སྲོག་ཐར་བར་མི་མཛད། ཡབ་རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་མོད་ལ་འཁམས་ཏེ་འགྱེལ་ནས་ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་རྒྱལ་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱོད་ཁོ་བོའི་མིག་དང་འདྲ་ན་སུ་ཞིག་རང་གི་མིག་ཕྱུང་སྟེ་ཟ་བར་བྱེད། ཁོ་བོ་ནི་ཤིའང་བླ་བས་བུ་མི་གསོད་དོ། །བུ་བསད་དེ་ཤ་ཟ་མི་ནུས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡང་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །གལ་ཏེ་ཡབ་ཡུམ་གྱིས་བདག་བཀུམ་ན་ཤ་ཁྲག་ཀྱང་རིང་པོ་མི་ཐོགས་པར་རུལ་སུངས་ནས་དགོས་པ་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་གིས་གསོལ་བ་གཅིག་ཅིག་མ་གནང་ན་བྱམས་པའི་ཡབ་ཡུམ་མ་ལགས་པས་བདག་གི་ཡིད་དང་མི་འགལ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། དེ་ནས་ཡབ་རྒྱལ་པོས་སྲས་རྒྱལ་བུ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་དང་མི་འགལ་བར་བྱ་བས་ཅི་གསོལ་

if the enemy arrives, death will surely ensue. If we set out on the road and travel, afflicted by hunger and thirst, our lives will hang in the balance." Afflicted by such suffering, the king and queen wailed aloud, fell to the ground, and swooned. After some time had passed and they revived, the king thought: "If all three of us die here together, it will be better to kill the queen so that my son and I may survive." Drawing his sword, he prepared to kill the queen. Thereupon, Prince Kalyāṇakārin seized the king by the hand and said: "What are you thinking of doing right now?" The royal father, his eyes filled with tears, said this to the prince: "I think to kill your noble mother, the queen, in order to sustain your life. Even if I do not kill her, she will die on her own; whether I die or live does not matter, but to sustain your life, my son, I think to kill your mother, the queen." Then Prince Kalyāṇakārin said this to his royal father: "If the queen is killed, I will not eat her flesh. Nowhere in the world does a child eat the flesh of his mother, and so I too would die. Royal father, why do you not slay me instead and save the lives of both my parents?" Hearing him speak like that, the royal father immediately fell unconscious, collapsed, rolled on the ground, and said to the prince: "You are like my very eyes; who would pluck out their own eyes and eat them? I would rather die than kill my child. Having killed my child, I cannot eat his flesh." Then Prince Kalyāṇakārin said again to his royal father: "If my parents slay me, my flesh and blood will rot before long and become useless. If you do not grant me this single request, you are not loving parents; therefore, please do not go against my wish." Then the royal father said to his son, the prince: "I will not go against your wish, so whatever you ask..."