ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.29

1.29

བ་རྣམས་མྱུར་དུ་སྨྲོས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ཡབ་ཡུམ་གྱིས་བདག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་སླད་དུ་ཉིན་རེ་རེ་ཞིང་བདག་གི་ལུས་ལས་ཤ་རྒྱ་མ་གསུམ་གསུམ་བཅད་དེ། ཆ་གཉིས་ནི་ཡབ་ཡུམ་ལ་འབུལ། ཆ་གཅིག་ནི་བདག་རང་འཚལ་ན་ལུས་སྲོག་གི་ཟུངས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ་བཞིན་དུ་གནང་ནས་ཉིན་གཅིག་བཞིན་ཤ་རྒྱ་མ་གསུམ་གསུམ་བཅད་དེ། ཆ་གསུམ་དུ་བགོས་ནས། ཆ་གཉིས་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་ཟ། །ཆ་གཅིག་ནི་རྒྱལ་བུ་རང་ཟ་སྟེ། ལུས་དང་སྲོག་གི་ཟུངས་བྱས་ནས་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་སོང་སོང་བ་ལས་ཞག་གཉིས་ཀྱིས་ཡུལ་ཕ་རོལ་མ་སླེབས་པར་རྒྱལ་བུའི་ལུས་ཀྱི་ཤ་ཟད་དེ་རུས་པའི་ཚིགས་དང་ཆུ་བ་ཙམ་ཞིག་འབྲེལ་ཏེ་སྲོག་གི་ལྷག་མ་ཙམ་ཞིག་ལུས་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོས་རྒྱལ་བུ་པང་དུ་བླངས་ནས་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ནས་ཆོ་ངེས་ཆེན་པོ་བཏབ་སྟེ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ངེད་གཉིས་ཀྱིས་མ་རིག་པས་ཁྱོད་ཀྱི་ཤ་ཟོས་ཏེ་ཁྱོད་འདི་ལྟ་བུའི་ན་ཚ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་ལ། ལམ་ཡང་ད་དུང་རིང་བས། ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་ཤ་ནི་ཟད་དེ། ད་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་འདིར་རོ་གཞག་གོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་སྐད་ཆུང་ངུས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ད་འདི་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཞག་གཅིག་ཙམ་གྱི་ལམ་ལས་མ་ལུས་ཏེ། བདག་ནི་གཡོ་ཞིང་བསྐྱོད་མི་ནུས་པས་སྲོག་འདིར་འདོར་རོ། །རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་ནི་མི་མ་རབས་ངན་པ་ལྟར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་འདིར་རོ་གཞག་གོ་མ་གསུང་ཤིག །བདག་ལ་བྱམས་ཤིང་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ན་བདག་གིས་བསམས་པ་དང་མི་འགལ་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ད་དུང་ཡང་བདག་གི་རུས་པའི་གསེབ་ན་ཤ་ཅི་ཡོད་པ་མ་ལུས་པར་བཏོགས་ལ་ཡུལ་ཕ་རོལ་ཏུ་གཤེགས་སུ་གསོལ། དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ཡང་རྒྱལ་བུས་གསོལ་པ་བཞིན་དུ་ཚིགས་དང་རུས་པའི་གསེབ་ན་ཤ་ཅི་ཡོད་པ་ཟད་པར་བཏོགས་ནས་ཆ་གསུམ་དུ་བགོས་ཏེ། ཆ་གཉིས་ནི་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོས་ཟོས། ཆ་གཅིག་ནི་རྒྱལ་བུ་རང་གིས་ཟོས་ཏེ། རྒྱལ་པོ་

say it quickly!" When commanded thus, Prince Kalyāṇakārin replied to his father the king: "Father and mother, out of affection for me, every day cut off three jin of flesh from my body: offer two parts to father and mother, and I will consume one part myself, so that it may sustain our bodies and lives." Then the king consented according to the prince's request, and every day cut off three jin of flesh, which he divided into three parts. The king and the queen ate two parts, and the prince himself ate one part. Sustaining their bodies and lives, they journeyed on along the road. But when they had gone for two days without yet reaching the other country, the prince's bodily flesh was completely exhausted, with only the bone joints and tendons clinging together. With only a remnant of life remaining, he collapsed onto the ground. Then the king and the queen took the prince into their laps, cried out with loud voices, wailed loudly, and said: "Out of ignorance we two ate your flesh, so that you have come to suffer such excruciating pain! The road is still long, and the flesh of your body is exhausted; now we shall lay down our corpses here together!" Then Prince Kalyāṇakārin in a low voice addressed his father the king: "Now there remains only about one day's journey to the other side. As I cannot stir or move, I will give up my life here. King and queen, do not say that you will leave your corpses here together like wretched commoners! If you think of me with love and affection, please do not act against my wishes! Pluck out completely whatever flesh is still among my bones, and proceed to the other country!" Then the king, just as the prince requested, completely stripped away whatever flesh remained among the joints and bones, divided it into three parts, and the king and the queen ate two parts. The prince himself ate one part, and the king