ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 1.30

1.30

དང་བཙུན་མོ་ཡང་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་དོང་ངོ་། །རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་ལངས་ནས་འགྲེང་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་སོང་བ་ལ་བལྟའོ། །རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་གཉིས་སྐད་ཕྱུང་ནས་ངུ་ཞིང་སོང་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་གྱིས་མིག་གིས་མི་སོད་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་ལ་ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་མིག་མི་འཛུམས་པར་བལྟ་བལྟ་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་ཕྱིར་ས་ལ་འགྱེལ་ཏོ། །ཤ་དང་ཁྲག་གི་དྲི་བྲོ་བས་ཕྱོགས་བཅུ་ནས་སྦྲང་མ་དང་ཤ་སྦྲང་མང་པོ་འདུས་ནས་རྒྱལ་བུ་ཡོག་པ་ཙམ་དུ་ལུས་ལ་ཟ་ཞིང་འཛུགས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་བུ་དེ་སྲོག་གི་ལྷག་མ་ཙམ་ཞིག་མ་ཆད་དེ་སྐད་ཕྱུང་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨོན་ལམ་དུ་བཏབ་བོ། །བདག་གི་སྔོན་གྱི་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་ནི་འདིས་བྱང་ཞིང་ཟད་པར་གྱུར་ཅིག །དེང་སླན་ཆད་མི་བགྱིད་དོ། །བདག་གི་ལུས་ཕ་མ་ལ་ཕུལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་བྱས་པས་བདག་གི་ཕ་མ་སྔ་མ་བས་ལྷག་པའི་བསོད་ནམས་བཅུ་གཅིག་དང་ལྡན་ཏེ་བདེ་བར་ཉལ་བ་དང་། བདེ་བར་སད་པ་དང་། རྨི་ལམ་ངན་པ་མི་རྨི་བ་དང་། ལྷས་སྲུང་བ་དང་། མིས་བཀུར་བ་དང་། ཞལ་མཆུ་དང་། རྐུན་པོ་དང་། དགྲ་དང་། རྐུ་ལྟོ་བྱེད་པ་མེད་ཅིང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བཀྲ་ཤིས་པར་ཤོག་ཤིག །བདག་གི་ལུས་ལྷག་མ་ཙམ་ཤ་ཁྲག་སྦྲང་མ་ལ་བྱིན་པས་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲངས་ཤིང་ཚིམ་པར་གྱུར་ཏེ་བདག་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་པར་ཤོག་ཤིག །སངས་རྒྱས་སུ་གྲུབ་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀྲེས་སྐོམ་པའི་མུ་གེ་དང་སྐྱེ་ཤིར་འཁོར་བའི་ནད་ལྕི་བ་སེལ་བར་ཤོག་ཤིག །རྒྱལ་བུས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ན་གནམ་ས་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས། ཉི་མ་ཡང་འོད་མི་གསལ་བར་གྱུར། གཅན་གཟན་དང་རི་དགས་རྣམས་ཀྱང་སྐྲག་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུག །རྒྱ་མཚོ་ཡང་རབ་ཏུ་འཁྲུགས། རི་རབ་ཀྱང་འགུལ་ཞིང་ལྡེག །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གནམ་གྱི་བར་དུ་ཡང་རབ་ཏུ་གཡོས་སོ། །དེའི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོས་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དག་དང་འཛམ་བུའི་གླིང་དག་ཏུ་བབས་ནས་རྒྱལ་བུ་དགེ་དོན་བསྡིགས་པའི་ཕྱིར་སེང་གེ་དང་། སྟག་དང་། འཕར་སྤྱང་ལ་སོགས་པའི་ལུས་

and queen set off again on the road and went away. Prince Kalyāṇakārin arose, and standing there watched the king and queen depart. As the king and queen went weeping aloud, Prince Kalyāṇakārin watched them with eyes unblinking, his mind filled with longing for the king and queen until they were out of sight; and after staying there a long time, he collapsed back onto the ground. Due to the smell of his flesh and blood, swarms of bees and flesh-flies gathered from the ten directions, consuming and piercing his body so that he was almost covered, and he was tormented by agony. At that moment, before the remnant of that prince's life was extinguished, he raised his voice and made this aspiration: "May my previous unwholesome deeds be purified and exhausted by this! From now on, I shall commit them no more! Having made an offering of my body to my parents, through this gift may my parents be endowed with eleven kinds of merit superior to before: sleeping in peace, waking in peace, having no bad dreams, being protected by devas, revered by men, free from lawsuits, thieves, enemies, and robbery, and may they be constantly auspicious! Having given this remaining flesh and blood of my body to the insects, may they all be filled and satisfied, and may I attain buddhahood in future times! Having attained buddhahood and achieved the Dharmakāya, may I through the Dharmakāya eliminate for everyone the famine of hunger and thirst and the grave illness of saṃsāra with its birth and death!" When the prince made this aspiration, the heaven and earth shook in six ways, the light of the sun grew dim, wild beasts and game also ran about in terror, the great oceans churned violently, Mount Meru shook and trembled, and [the shaking] resounded even up to the Heaven of the Thirty-Three. At that time, Śakra, the lord of the devas, descended to Jambudvīpa with the devas of the desire realm, and in order to test Prince Kalyāṇakārin, manifested bodies such as lions, tigers, and jackals; with wide-open eyes and gaping mouths,