ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.12

2.12

རྙིངས་ཤིང་ཞིག་ལ་ཟབས་ཀྱང་མདའ་རྒྱང་གང་ཙམ་ཡོད་དེ། དེའི་ནང་ན་སྐས་སམ། ཐག་སྲད་དམ། འབྲུ་བའི་ཤིང་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། མས་མཆོང་དུ་སྩལ་ཡང་ཉམ་ཐག་ལ་སྟོབས་ཞན་པས་འཕར་མི་ནུས་ཏེ། ཕྱིར་ཡང་ཞབས་སུ་ལྷུང་ནས་སྦྲུལ་གདུག་པ་ལ་སོགས་པས་ཟ་ཞིང་འཇིབ་བོ། །དེ་ཅུང་ཟད་ཅིག་སྲོག་མ་ཆད་ཀྱི་བར་དུ་འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་རོ། །བདག་ཁྲོན་པ་འདིའི་ནང་ན་ཆུ་མེད་པར་སྔར་ཤེས་ན་ལྟ་ཁྲོན་པ་འདི་ལ་མིག་གིས་བལྟ་ཡང་མི་ཕོད་ན་འདིའི་ནང་དུ་ཞུགས་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། ད་ནི་ཁྲོན་པ་འདིའི་རྐྱེན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏོ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་དེ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གཅིག་ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ཁྱིམ་གང་གི་བུ་སྨད་དང་། གཉེན་རྣམས་ཀྱིས་སྡུག་པ་དང་བྱེ་བྲལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་མཐོང་ནས་འདི་སྐད་ཟེར་རོ། །བདག་གི་ལུས་འདི་ནི་ཁྲོན་པ་སྐམ་པོ་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཁྲོན་པ་མིང་ཙམ་ཡོད་ཀྱི་ཆུ་ནི་མེད་པས་ན་འཇུག་པ་ཡོད་ཀྱང་ཐོབ་པ་མེད་པས་དེ་ལྟ་བུའི་ལུས་དང་སྲོག་སྟོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར་ཏོ། །ད་ལྟར་བདག་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་དབང་སྒྱུར་ཞིང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་ལྡན་ཏེ། དགེ་བ་བཅུའི་ལས་ཀྱིས་འགྲོ་བ་འདུལ་ཞིང་དྲང་པོའི་ཆོས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་སྲིད་བཙས་ནས་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་དག་ལྷ་དང་མིའི་མཐོ་རིས་ཀྱི་གནས་སུ་བཀོད་དེ་འདོད་པ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་མཆོག་དམ་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བཅུག་ཀྱང་དེ་དག་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། འཆི་བ་དང་། སྡུག་པ་དང་། བྱེ་བྲལ་བ་དང་། དགྲ་སྡང་བ་དང་ཕྲད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་མ་ནུས་ཏེ། གཅིག་ལ་གཅིག་ངུ་ཞིང་ཆོ་ངེ་བྱེད་པ་འདི་ནི་བདག་གིས་ཉེས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཉེས་སོ། །དེ་ཇི་ལྟ་ཞེ་ན། བདག་ལ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་འགྲོ་བ་མང་པོ་ལ་ཕན་པའི་དོན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་དེ། བདག་ལས་དགེ་བའི་ཆོས་འདོད་ཅིང་རབ་ཏུ་བདེ་བ་འདོད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚོ་ལས་རྒལ་མི་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །ད་ལྟར་བདག་གི་ལུས་འདི་ནི་དཔེར་ན་ཤེས་

was dilapidated and ruined, and its depth was about an arrow's flight. Inside it there was no ladder, rope, or even a stick to dig with. Although [the man] tried to leap out from below, being exhausted and weak, he could not jump up. Falling back down to the bottom, he was eaten and sucked upon by venomous snakes and the like. Before his breath completely ceased, he lamented: 'Had I known beforehand that there was no water in this well, I would not have dared even look at this well with my eyes, let alone enter it! Now, because of this well, I have come to experience the suffering of pain!' In that very way, when the wheel-turning king saw ordinary people tormented by the suffering of separation from beloved ones—by the wives, children, and relatives of the household after one of them had died—he spoke these words: 'This body of mine is like that dry well: the well exists in name only, but because there is no water, although there is entering, there is no attainment; thus one comes to experience such suffering of losing body and life. Presently, I exercise dominion as a wheel-turning king and possess the seven precious gems. Subduing beings through the deeds of the ten virtues and protecting the dominion of the country through righteous Dharma, I have established many people in the higher realms of gods and humans and caused them to enjoy the supreme qualities of the five desires. Yet they are unable to escape from the suffering of birth, aging, sickness, death, separation from beloved ones, and meeting with hostile enemies. That they weep and wail to one another is my fault, not the fault of sentient beings! Why is that so? I do not possess the transcendent Dharma that would bring benefit to many beings; although they desire wholesome qualities and supreme bliss from me, they are unable to cross the ocean of suffering.' At that time, the wheel-turning king thought to himself: 'Presently, this body of mine is like, for example, an ignorant