ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.13

2.13

པ་མེད་པ་གཏི་མུག་ཅན་གྱི་སྦྱིན་བདག་དང་འདྲའོ། །དེའི་ཚེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ལོ་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཆར་མ་བབ་པས་ཐན་པ་ཆེན་པོ་བྱུང་སྟེ། རྩི་ཤིང་ཡང་སྐམས། འབྲུ་ཡང་རབ་ཏུ་དཀོན་པར་གྱུར་ནས་མུ་གེ་ཆེན་པོ་བྱུང་སྟེ། གཅིག་ལ་གཅིག་འཆའ་ཞིང་ཟ་བར་གྱུར། གཅིག་གི་ཤ་ཁྲག་ལ་གཅིག་ཟ་སྟེ། ལ་ལ་ནི་བུའི་ཤ་ཁྲག་ལ་ཕ་མ་ཟ། ལ་ལ་ནི་ཕ་མའི་ཤ་ལ་བུ་ཟ་ཞིང་། ཕ་མ་དང་། ཕུ་ནུ་དང་། ཁྱོ་ཤུག་དང་། བུ་ཕོ་དང་། བུ་མོ་ཡང་གཅིག་གི་ཤ་ལ་གཅིག་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་དེ་འཆག་ཅིང་འཕྱན་དུ་སོང་སོང་བ་ལས་སེམས་ཅན་མང་པོ་དག་ལྟོགས་ནས་ད་རོད་ཉམས་དེ་རིད་ཅིང་སྐམས་ལ་ཉམ་ཆུང་ལ་མདོག་ངན་པ་དང་། སྐྲ་ཡང་འཛིངས་ནས་ལུས་གནག་ལ་རྐེ་བ་དག་ཕྲག་པ་ལ་མི་རོ་ཁུར་དུ་ཁྱེར་ཏེ། ཁ་ཅིག་ནི་མིའི་མགོ་དང་། ལག་པ་དང་། རྐང་པ་དང་། ལྷུ་ཚིགས་དང་། ལག་ངར་དང་། ཕྲག་པ་དང་། ཚིགས་པ་དང་། རྒལ་པ་དང་། བརླ་དང་། རྗེ་ངར་དང་། ཡན་ལག་དང་། ཉིང་ལག་གི་བར་དུ་ཁྱེར། ཁ་ཅིག་ནི་ནང་ཁྲོལ་མཆིན་པ་དང་། མཆེར་པ་དང་། གློ་བ་དང་། རྒྱུ་མ་དང་། གཞང་རྣམས་ཁྱེར་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུ་དག་མཐོང་ནས་སྦྱིན་བདག་དེས་དེ་དག་མཐོང་ནས། ཁྱེད་ཁུར་དུ་ཁྱེར་བ་འདི་དག་ཅི་ཡིན་ཞེས་དྲིས་སོ། །དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ཅག་གི་ཁུར་དུ་ཁྱེར་བ་འདི་དག་ནི་མི་རོ་སྟེ། མིའི་མགོ་དང་། རྐང་ལག་དང་། བརླ་དང་། རྗེ་ངར་དང་། ཡན་ལག་དང་། ཉིང་ལག་གི་བར་དུའོ། །ཁྱེད་མིའི་མགོ་དང་། ཡན་ལག་དང་། ཉིང་ལག་གི་བར་དུ་ཁྱེར་བ་འདི་ཅི་དགོས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་མི་ཤེས་སམ། མུ་གེ་ཆེན་པོ་བྱུང་ནས་འབྲུ་རབ་ཏུ་དཀོན་པར་གྱུར་ཏེ། མི་ཀུན་ལྟོགས་ནས་ད་ལྟར་གཅིག་ལ་གཅིག་ཟ་བས། བདག་ཅག་གི་ཁུར་བུ་ཁྱེར་བ་འདི་ནི་བདག་ཅག་གི་ཟས་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་དེས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་དེ་ཐོས་ནས་དངངས་ཏེ། སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་ནས་འཁམས་ཏེ་ས་ལ་འགྱེལ་བ་ལས་ཆུ་གྲང་མོས་གདོང་དུ་གཏོར་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་། སེམས་སོར་ཆུད་ནས་འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་

and foolish patron.' At that time, on another occasion, no rain fell for seven years, and a great drought occurred. The vegetation dried up, grain became exceedingly scarce, and a great famine arose. People bit and ate one another; they ate each other's flesh and blood. Some parents ate the flesh and blood of their children, some children ate the flesh of their parents, and parents, siblings, husbands, wives, sons, and daughters came to eat one another's flesh. At that time, as the great patron went walking and wandering about, he saw many sentient beings who, being starved, had lost their strength and vitality; they were emaciated, dry, feeble, of poor complexion, with matted hair, dark and thin bodies, carrying human corpses on their shoulders. Some carried human heads, hands, feet, joints, forearms, shoulders, vertebrae, backs, thighs, calves, limbs, and minor parts; some were seen carrying inner organs—livers, spleens, lungs, intestines, and rectums. Seeing such things, the patron asked them, 'What are these things that you are carrying on your shoulders?' They replied, 'These things that we carry on our shoulders are human corpses: human heads, hands and feet, thighs, calves, limbs, and minor parts.' He asked, 'Why do you carry human heads, limbs, and minor parts? What will you do with them?' They replied, 'Do you not know? A great famine has occurred and grain has become exceedingly scarce. All people are starving and now eat one another; what we carry as a burden is our food!' At that time, when the great patron heard those words, he was terrified. His hair stood on end and he fainted, falling to the ground. After cold water was sprinkled on his face and a long while had passed, his mind recovered, and he asked: 'Well then, if this is your