ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.14

2.14

ཟས་ཡིན་ན་འདི་དག་སུའི་ཤ་ཡིན་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། དེ་དག་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ནས་ངུས་ཏེ། སྦྱིན་བདག་ལ་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །ཀྱེ་མའོ་བདག་ཅག་ནི་སྡུག་གོ། །ཀྱེ་མའོ་བདག་ཅག་ནི་སྡུག་གོ། །ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་ཁྱོད་ལ་དྲང་པོར་མི་སྨྲར་མི་རུང་སྟེ། བདག་ཅག་ཁུར་དུ་ཁྱེར་བ་འདི་ལ་ལ་ནི་ཕའི་ཤ །ལ་ལ་ནི་མའི་ཤ །ལ་ལ་ནི་བུའི་ཤ །ལ་ལ་ནི་ཕུ་ནུའི་ཤ །ལ་ལ་ནི་གཉེན་བཤེས་ཀྱི་ཤ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟོགས་པ་དེ་དག་གིས་སོ་སོ་ནས་ཁྱིམ་བདག་ལ་དྲང་པོར་གཏམ་བྱས་ནས། བདག་ཅག་ནི་ཤིན་ཏུ་ལྟོགས་པས་གཅིག་ལ་གཅིག་ཉིང་ཤ་ཟ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་སྦྱིན་བདག་དེས་དབུགས་ཀྱིས་བརྣངས་པ་ཙམ་དུ་མི་ལྟོགས་པ་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཁྱེད་རྣམས་དེང་ཕྱིན་ཆད་གཅིག་ལ་གཅིག་ཉིང་ཤ་ཟ་བར་མ་བྱེད་ཅིག །ཁྱེད་རྣམས་ལ་དགོས་པའི་ཡོ་བྱད་གང་ཡང་རུང་། བགོ་བའི་གོས་སམ། བཟའ་བའམ། བཏུང་བའམ། ནད་ཀྱི་རྐྱེན་རྩིའམ། ཡོ་བྱད་ཅི་དགོས་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱིན་པར་བྱ་སྟེ། ཞག་བདུན་ན་ཁྱེད་རྣམས་ཁོ་བོའི་སྒོར་ཤོག་ཤིག་དང་། ཡིད་བཞིན་དུ་གོས་སམ། ཁ་ཟས་སམ། ནད་ཀྱི་རྐྱེན་རྩིའམ། ཇི་འདོད་པ་ཚིམ་པར་བྱའོ་ཞེས་བསྒོ་བ་དང་། དེ་དག་རབ་ཏུ་དགའ་རངས་ནས་ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ངོ་མཚར་ཆེའོ་ཞེས་བསྟོད་པ་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སྦྱིན་བདག་དེ་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ནས་ཆུང་མ་དང་། བུ་རྣམས་དང་། བྲན་ཁོལ་དང་། ལས་བྱེད་པའི་མི་རྣམས་ཀྱང་བསྡུས་ཏེ། དགའ་བའི་མདངས་ཕྱུང་ནས། འཇམ་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཚིག་སྙན་པས་བུ་སྨད་དང་། བྲན་ཁོལ་དང་། ལས་བྱེད་པའི་མི་རྣམས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བསྒོའོ། །ཁྱེད་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཁོ་བོས་སྨྲས་པའི་ཚིག་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག །ཁྱེད་ཤེས་སམ་ཐན་པ་ཆེན་པོས་མུ་གེ་བྱུང་ནས། མི་ཐམས་ཅད་ལྟོགས་ཏེ་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ཤི་བར་གྱུར་ཏོ། །བདག་གི་ཁྱིམ་ན་བང་མཛོད་ཀུན་གང་ཞིང་ལུད་དེ་འབྲུ་ཡང་གྲངས་མེད་པ་ཞིག་ཡོད་པས་དུས་ལས་མ་ཡོལ་བར་བདག་ཅག་བསོད་ནམས་བྱའོ་ཞེས་བུ་སྨད་ཀུན་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་བསྒོ་བ་ཐོས་ནས་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །

food, whose flesh is this?' They raised a great cry, wept, and said to the patron: 'It is unbearable to say! Alas, we are wretched! Alas, we are wretched! Woe, woe! We cannot but speak the truth to you: among what we carry on our shoulders, some is our father's flesh, some is our mother's flesh, some is our son's flesh, some is our siblings' flesh, and some is the flesh of our kinsmen!' Thus those starving people individually spoke the truth to the householder: 'Being utterly starved, we have come to eat each other's own flesh!' At that time, with his breath choked, the patron said to the starving people: 'From this day forth, do not eat each other's own flesh! Whatever provisions you need—whether clothing to wear, food to eat, drink, remedies for sickness, or whatever provisions are required—I shall give you everything. Come to my door in seven days, and according to your wishes, I shall satisfy you with clothing, food, remedies for sickness, or whatever you desire!' When he instructed them thus, they were overjoyed and praised him: 'Splendid, splendid! Most wonderful!' Then the patron returned home and assembled his wife, sons, servants, and laborers. Radiating a joyful demeanor, he addressed his wife, children, servants, and laborers with gentle, pleasing, and melodious words: 'You must know this! Listen well to the words I speak! Do you know that due to a great drought, a famine has occurred, all people are starving, and countless numbers have died? In my house, all the granaries are full and overflowing, and there is countless grain; so let us perform merit before the time has passed!' When all his wife and children heard those instructions, they said: 'Splendid, splendid!