ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.18

2.18

རྒྱལ་པོས་སྤྱན་འདྲེན་དུ་བཏང་གིས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ག་ལ་བ་དེར་གཤེགས་སུ་གསོལ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་ཡང་དེར་འོངས་ནས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོས་རྒྱང་མ་ནས་བསུ་སྟེ་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་བདེ་བར་བྱོན་ཏམ། ལམ་དུ་ཉོན་མོངས་པར་མ་གྱུར་ཏམ། ངལ་བར་མ་གྱུར་ཏམ། ཞེས་གཏམ་དྲིས་ཏེ་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་ཁྲིད་ནས་ཕོ་བྲང་གི་དབུས་སུ་རྒྱལ་པོའི་གདན་ལ་བཞག་གོ། །བྲམ་ཟེས་ཀྱང་གདན་ལ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ཏེ་འདུག་ནས་དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོས་བྲམ་ཟེ་དེ་བདེ་བར་འདུག་ནས་དགོས་པའི་ཡོ་བྱད་རྣམས་ཀུན་ཕུལ་ཏེ་སྦྱིན་པ་བྱས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་བྲམ་ཟེ་དེ་ལ་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་སམ་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་ན་རེ་བདག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་བྲམ་ཟེ་ལ་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་བདག་ལ་བསྟན་ཅིང་བཤད་དུ་གསོལ་ཞེས་བྱས་ནས། བྲམ་ཟེ་ན་རེ་རྒྱལ་པོ་ཁྱོད་ནི་ཤིན་ཏུ་གླེན་ནོ། །ཁོ་བོས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསླབས་པ་ན། ཡུན་རིང་དུ་ན་དཀའ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་ནས་གདོད་ལོབས་པ་ཡིན་ན། ད་རྒྱལ་པོས་ཐལ་བྱུང་དུ་ཐོས་པར་འདོད་དམ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། སྟོན་པ་ཆེན་པོ་འོ་ན་ཅི་ཞིག་འདོད། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ཅིག །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། སྟོན་པ་ཆེན་པོ་མཆོད་པ་ཅི་ཞིག་འདོད། གོས་སམ། མལ་ཆའམ། བཟའ་བའམ། བཏུང་བ་འདོད་དམ། འོན་ཏེ་གསེར་རམ། དངུལ་ལམ། རིན་པོ་ཆེ་འདོད་དམ། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་དེ་འདྲ་བའི་མཆོད་པ་མི་འདོད་དོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། མཆོད་པ་དེ་དག་མི་འདོད་ན་འོ་ན་བན་གླང་ངམ། རྟའམ། ཐེག་པ་འདོད་དམ། འོན་ཏེ་ཡུལ་ལམ། གྲོང་ཁྱེར་རམ། ཆུང་མའམ། བུ་འདོད་དམ། རོལ་མོའམ། གླུ་འམ། གར་བྱེད་པ་འདོད་དམ། བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་དེ་དག་གང་ཡང་མི་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་ལུས་ལ་རྨ་སྟོང་ཕྱུང་སྟེ་རྨའི་ནང་དུ་མར་བླུགས་ལ་མེ་མར་སྙིང་པོ་བཙུགས་ཏེ་མར་མེ་སྟོང་འབར་བས་མཆོད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་ཅིང་བཤད་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་མི་ནུས་

monarch has sent me to invite you; please go to where that universal monarch resides.” Then the brāhmaṇa came there, and the universal monarch welcomed him from afar, bowed his head to his feet, and inquired after him: “Did you arrive safely? Were you not troubled on the road? Were you not fatigued?” Having thus inquired, he led him into the palace and seated him upon the royal throne in the center of the palace. The brāhmaṇa sat cross-legged upon the throne. Then, once the brāhmaṇa was comfortably seated, the king offered all necessary requisites, made gifts, pressed his palms together, and asked the brāhmaṇa, “Great teacher, do you know the Buddha-Dharma?” The brāhmaṇa said, “I know the Buddha-Dharma.” Then the king said to the brāhmaṇa, “Great teacher, please show and explain it to me!” The brāhmaṇa said, “King, you are extremely foolish! When I studied the Buddha-Dharma, I endured the suffering of severe hardships for a long time before I finally mastered it. Do you now expect to hear it so easily?” The king said, “Great teacher, what then do you desire?” The brāhmaṇa said, “Offer me worship!” The king asked, “Great teacher, what kind of worship do you desire? Do you desire robes, bedding, food, or drink? Or do you desire gold, silver, or precious jewels?” The brāhmaṇa replied, “I do not desire such worship.” The king said, “If you do not desire such worship, then do you desire oxen, horses, or vehicles? Or do you desire lands, cities, wives, or children? Or do you desire instrumental music, songs, or dances?” The brāhmaṇa said, “I desire none of those things. If you pierce a thousand wounds in your body, pour butter into the wounds, plant wicks, and make an offering by burning a thousand lamps, then I will show and explain the Buddha-Dharma. If you cannot do so,