ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.17

2.17

གདུག་པ་རྐོ་ཞེས་འགྱོད་ནས་ཆུང་མ་དང་། བུ་ལ་བསྒོ་བ། སྦྲུལ་གདུག་པ་གསུམ་གྱི་ཁྲོན་པ་མྱུར་དུ་ཚོངས་ཤིག །སྦྲུལ་གདུག་པ་གསུམ་ཡང་ཁོ་བོ་བདག་གིས་བསྲེག་གོ་ཞེས་བསྒོ་བ་དང་། ལས་བྱེད་པའི་མི་རྣམས་ཀྱིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཁྲོན་པ་དེ་ཡང་བསུབས་ནས་མེད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་སྦྱིན་བདག་དེས་སྦྲུལ་གདུག་པའི་ཁྲོན་པ་དེ་མེད་པར་བྱས་ནས་ཕྱི་རོལ་དུ་འཆག་ཏུ་སོང་སོང་བ་ལས་སྦྱིན་བདག་གི་ཁ་ཟས་དུག་ཅན་གྱི་ཤི་བར་གྱུར་པ་ལས་ཐམས་ཅད་ཚིག་འཐུན་པར་སྦྱིན་བདག་འདིས་བདག་ཅག་ལ་ཁ་ཟས་དུག་ཅན་བྱིན་ནས་བདག་ཅག་སྔར་ཤི་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཅག་གིས་དེ་ལྟར་ཤེས་ན་དེར་མ་སོང་ཡང་རུང་ཞེས་འགྱོད་པ་སྐྱེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་ཡང་དགེ་བ་བཅུས་སེམས་ཅན་བཏུལ་ཏེ། སེམས་ཅན་དག་ལྷ་དང་མིའི་མཐོ་རིས་སུ་སྐྱེ་ཞིང་འདོད་པ་ལྔ་ལ་འདོད་དགུར་ལོངས་སྤྱོད་མོད་ཀྱི་སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། འཆི་བ་ལས་མི་ཐར་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །དེ་ནས་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་དེའི་མོད་ལ་བདག་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་བསྒྲུབས་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་དེ་ལ་ཀློག་པ་དང་། འདོན་པ་དང་། འདྲི་བ་དང་། གོམས་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱེ་ཤིའི་འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་སྤང་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པར་བྱའོ་ཞེས་དམ་བཅས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཚོལ་བའི་ཕྱིར། འཛམ་བུའི་གླིང་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སུས་ཤེས་ཞེས་གནས་ཀུན་ཏུ་བཀར་བཏགས་སོ། །འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཆོས་འདོད་པའི་ཕྱིར་གནས་ཀུན་ཏུ་བཀར་བཏགས་ཀྱང་ཤེས་པ་མ་བྱུང་ངོ་། །མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་ཡུལ་ཆུང་ངུ་ཅིག་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེ་ན་བྲམ་ཟེ་གཅིག་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་དེའི་སྟེང་དུ་ཕོ་ཉ་བཏང་ནས་ཕོ་ཉ་དེས་བྲམ་ཟེ་ག་ལ་བ་དེར་ཕྱིན་ནས་བཙུན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཤེས་སམ་ཞེས་དྲིས་ན་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ནས་ཕོ་ཉས་བྲམ་ཟེའི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ནས་བཙུན་པ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་

Feeling regret, he instructed his wife and children: “Quickly destroy the well of the three venomous snakes! I myself will burn the three venomous snakes as well!” Thus he ordered, and the workers immediately filled in that well and eradicated it. Then, having eliminated that well of venomous snakes, the patron went out for a stroll; and as he walked, [he heard how] people who had died from the patron's poisoned food were all saying in agreement, “This patron gave us poisoned food, which caused us to die earlier. Had we known this, it would have been better had we not gone there!” and so they felt regret. In just that way, that universal monarch also subdued sentient beings through the ten virtues; and although sentient beings were born in the higher realms of gods and humans and indulged as they wished in the five sensual pleasures, their failure to be liberated from birth, aging, sickness, and death was just like that. Then that universal monarch immediately made this pledge: “I shall accomplish the unsurpassed Buddha-Dharma and the supramundane Dharma, and sentient beings too shall read, recite, inquire about, and familiarize themselves with it; and having completely abandoned the saṃsāra of birth and death, they shall attain nirvāṇa!” At that time, in order to seek the Buddha-Dharma, the universal monarch made a proclamation everywhere in Jambudvīpa: “Who knows the Buddha-Dharma?” Although the universal monarch made proclamations everywhere because he desired the Dharma, no one who knew it appeared. Having reached a small border country, a certain brāhmaṇa there was said to know the Buddha-Dharma. Then a messenger was sent to that brāhmaṇa, and the messenger went to where the brāhmaṇa was and asked, “Venerable one, do you know the Buddha-Dharma?” and he replied, “I know it.” Then the messenger bowed his head to the brāhmaṇa's feet and said, “Venerable one, the universal