ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.19

2.19

ན་བདག་ལངས་ཏེ་འགྲོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་པོས་སྐད་ཅིག་ཙམ་ལན་མ་སྨྲས་ཀྱི་བར་དུ་ཁྲི་ལས་བབས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་པང་དུ་བླངས་ནས་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་ཅུང་ཟད་ཉག་བསྲིང་དུ་གསོལ། བདག་ཤེས་པ་ཞན་ཞིང་བསོད་ནམས་ཆུང་བས་ཅུང་ཟད་བསམས་ཏེ་མཆོད་པར་བགྱིད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་པར་གྱུར་ཏེ། བདག་གི་ལུས་འདི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཤི་བ་གྲངས་མེད་པར་མྱོང་ན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཤིའི། ད་ཡང་བདག་གི་ལུས་འདི་ཡང་མཐར་འཇིག་ཅིང་རུལ་བར་འགྱུར་བས་ཕན་པ་མེད་དེ། ད་ནི་དུས་ལས་བབ་བོ་སྙམ་བསམས་ནས་སྟོན་པ་བྲམ་ཟེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །སྟོན་པ་ཆེན་པོ། བདག་མཆོད་པ་འདོད་པ་བཞིན་བགྱིད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་ཕོ་བྲང་དུ་སོང་ནས་བཙུན་མོ་རྣམས་ལ་ད་ནི་བདག་ཅག་བྱེ་འབྲལ་ལོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་མོ་རྣམས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་དངངས་ཤིང་འཁམས་ཏེ་ཅི་ཉེས་གཏོལ་མེད་དེ་རྒྱལ་པོ་ད་ལྟར་ཅི་ཞིག་མཛད་སྙམ་དགོངས་ཞེས་གསོལ་ལོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་གི་ལུས་འདི་ལ་མར་མེ་སྟོང་ཞིག་བཙུགས་ཏེ་སྟོན་པ་བྲམ་ཟེ་ལ་མཆོད་པ་བྱ་སྙམ་མོ། །བཙུན་མོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་ས་ལ་འགྲེ་ཞིང་ཆོ་ངེས་བཏབ་སྟེ་བརྒྱལ་ལོ། །རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་། ཕྱིར་དྲན་པ་རྙེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་འཇིག་རྟེན་ན་བདག་གི་ལུས་ལས་ཕངས་པ་མེད་དེ། ཉེས་ཏེ་དོགས་ནས་གསོ་བའི་རིམ་གྲོ་ཆེར་བྱེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་གི་ལུས་ལ་ཐོ་འཚམ་ཞིང་གནོད་པ་བགྱིད། རྒྱལ་པོ་ནི་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ལགས་ན་ད་ལྟར་མྱོས་སམ། འོན་ཏེ་ཡི་དགས་ཀྱིས་བརླམས་སམ། ཅི་ནོངས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་བུ་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་གནོད་པ་མཛད་ཅིང་བྲམ་ཟེ་ལ་མཆོད་པར་དགོངས། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འདོད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དགོངས་ན་ད་ཅིའི་ཕྱིར་བདག་ཅག་རྣམས་བཀོལ་བར་གྱུར། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། འཇིག་རྟེན་ན་མཛའ་སྡུག་ཐམས་ཅད་མཐར་བྱེ་བྲལ་དུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་བས་ན་བདག་

I will get up and leave.” So he spoke and stepped down from the throne without giving the king a moment to reply. Then the king embraced him in his arms and said, “Great teacher, please wait a little while. My understanding is weak and my merit is small, so let me consider a little, and I shall perform the offering!” At that time, the universal monarch thought to himself: “Since beginningless time, I have undergone death countless times, yet I have never died for the sake of the Dharma. Moreover, this body of mine will in the end disintegrate and rot, being of no benefit; now the time has come!” Having thus reflected, he said to the brāhmaṇa teacher, “Great teacher, I shall perform the worship as you desire!” Then the king went into the palace and said to his queens, “Now we must part!” When the queens heard him say this, they were terrified and faint; not knowing what was wrong, they asked, “O King, what do you intend to do now?” The king said, “I intend to plant a thousand lamps upon this body of mine and make an offering to the brāhmaṇa teacher.” When the queens heard him say this, they rolled upon the ground, wailed, and fell unconscious. After a long while, they regained consciousness and said, “Great King, in this world there is nothing dearer than one's own body. Out of fear of harm, one takes great care to attend to it; why then would you inflict such injury and harm upon your own body? The king possesses wise intelligence; have you now gone mad, or have you been possessed by a preta? What is wrong?” The king said, “It is nothing of the sort.” “Why then would you inflict such harm and intend to make an offering to the brāhmaṇa?” The king said, “I desire the Buddha-Dharma and intend to benefit all sentient beings.” “If you care for all sentient beings in that way, why then are we now being forsaken?” The king said, “In this world, all loved ones must ultimately be separated; therefore, I