ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 2.21

2.21

དུ་གསོལ། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བུ་ཁྱེད་རྣམས་ནི་ད་དུང་ཤེད་མ་བྱེ་ལ་ཆུང་བས་དེ་འདྲ་བའི་མཆོད་པ་བྱེད་མི་བཟོད་ཀྱིས། ཁོ་བོ་ནི་སྟོན་པ་ལམ་རིང་པོ་ནས་གཉེར་ཏེ་མཆོད་པ་བྱ་བར་ཁས་བླངས་པའི་ཡིད་དང་འགལ་བར་བྱར་མི་རུང་བས་བུ་སྲི་ཞུ་ཅན་ནི་ཕའི་ཡིད་དང་འགལ་བར་མི་བྱེད་ན་ཁྱེད་རྣམས་ཁོ་བོའི་ཡིད་དང་འགལ་བར་བྱེད་དམ། རྒྱལ་བུ་རྣམས་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ཐོས་ནས་སྐད་ཕྱུང་སྟེ་ཆོ་ངེས་བཏབ་པས་ཡུལ་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱང་དངངས་ཏེ་རི་འགྱེལ་བ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ལ་ཡུལ་མཐའི་རྒྱལ་ཕྲན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་མཆི་ཕྱག་བྱས་ནས་ཕོ་བྲང་གི་ནང་སྟོན་པ་ཆེན་པོ་ག་ལ་བ་དེར་སོང་སྟེ། དེའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་ལུས་ཀྱི་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བཀྲོལ་ནས་གོས་ཀྱང་ཕུད་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཞག་ནས་ལུས་དྲང་པོར་བསྲང་སྟེ་འདུག་གོ། །འདུག་མ་ཐག་ཏུ་རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་དང་། བློན་པོ་དང་། རྒྱལ་བུ་ལྔ་བརྒྱ་དང་། བཙུན་མོ་ཉི་ཁྲི་ལ་བསྒོའོ། །ཁྱེད་རྣམས་ལས་གང་གིས་ཁོ་བོའི་ལུས་ལ་རྨ་སྟོང་ཞིག་གཅོད་སུས་ནུས་ཞེས་སྨྲས་ན། བཙུན་མོ་དང་། རྒྱལ་བུ་དང་། བློན་པོ་དང་། རྒྱལ་ཕྲན་གྱི་མི་རྣམས་ཚིག་འཐུན་པར་བདག་ཅག་གིས་རང་གི་ལུས་ལ་གྲི་ཐོགས་ཏེ་མིག་ཕྱུང་ཡང་བླའི་རྒྱལ་པོའི་ལུས་ལ་རྨ་འབྱིན་མི་ཕོད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོ་མི་དགའ་བར་གྱུར་ནས་ད་ནི་བདག་ཡེ་འུར་གྱུར་པ་ལྟ་འཁོར་མང་པོ་འདི་སྙེད་ཀྱི་ནང་ན་མི་འགའ་ཡང་ཁོ་བོའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་མེད་དམ་ཞེས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་རིགས་ངན་ཤེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་ལ་ཀུན་ཀྱང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་ཞིག་ཡོད་པ་ཞིག་བོས་སོ། །ཤེན་པ་དེ་དེར་འོངས་སོ། །ཤེན་པ་དེ་འོངས་ནས་རྒྱལ་བུ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་མྱ་ངན་མ་བྱེད་ཅིག །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དོན་མི་འགྲུབ་པའི་ཐབས་བདག་ལ་མཆིས་ཀྱིས། དོན་མ་གྲུབ་ན་སྔ་མཁོ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོའི་སྲིད་གཟུང་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་ཤེན་པ་དེ་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་འོངས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ད་ལྟར་ཅི་ཞིག་མཛད་པར་དགོངས་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཁོ་བོའི་ལུས་ལ་

The king said, "Sons, you are still small and your strength is not yet developed; you cannot endure such an offering. Having sought the teacher from afar and promised to make an offering, it would be improper to go against that intention. Since filial sons do not oppose their father's wishes, will you oppose my wishes?" When the princes heard those words, they wept aloud and wailed, which terrified even the local deities of the realm, and they all collapsed to the ground like falling mountains. At that time, all the tributary kings of the borderlands paid their respects to the king, and then went into the palace where the great teacher was. Approaching before him, [the king] took off all the ornaments on his body, removed his clothes, set them aside, and sat upright with his body straightened. As soon as he sat down, he declared to the tributary kings, ministers, five hundred princes, and twenty thousand queens: "Which of you is able to cut a thousand wounds into my body?" The queens, princes, ministers, and people of the tributary realms answered with one voice: "We would rather take a knife to our own bodies and gouge out our own eyes than dare inflict a wound upon the body of the king!" The king then became despondent and thought: "Now that I am in this predicament, among such a vast retinue is there not even a single person who will help me?" At that time, the king called for a butcher of low caste, who was naturally ferocious and feared by all. The butcher came there. Having arrived, the butcher said to the princes: "Do not grieve! I have a method so that the great king's purpose will not succeed. If his purpose is not accomplished, he will simply retain the king's rule just as before." Hearing these words, the princes rejoiced greatly. Then the butcher approached the king and said: "Great king, what do you intend to do now?" The king said, "Into my body