ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.10

3.10

བརྒྱའི་ནང་དུ་སྨན་བཙལ་ཡང་རྙེད་པར་མ་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོའི་སྨན་དུ་ཅི་ཞིག་དགོས་ན་དེ་ལྟར་མི་རྙེད་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། བློན་པོས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་བུ་མཁྱེན་ཏམ། རྒྱལ་པོའི་སྨན་དུ་གཅེས་པ་ནི་ཐོག་མ་བཙས་ནས་ཐ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཁྲོ་མི་ཤེས་པའི་མིའི་མིག་གི་འབྲས་བུ་དང་། རྐང་དགོས་ཏེ། སྨན་འདི་ལྟ་བུ་རྙེད་ན་རྒྱལ་པོའི་སྲོག་འཚོའི་གལ་ཏེ་མི་རྙེད་ན་མི་འཚོ་བས། འདི་ལྟ་བུ་ནི་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་ངོ་། །རྒྱལ་བུས་དེ་སྐད་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་མི་དགའ་ཞིང་མྱ་ངན་གྱིས་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་བློན་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ནི་ད་ལྟར་བདག་དེ་དང་ལྡན་ནོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ནི་ཐོག་མ་བཙས་ནས་ད་ཙམ་གྱི་བར་དུ་ཁྲོ་མ་མྱོང་ངོ་། །བློན་པོས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་བུ་དེ་དང་ལྡན་ཡང་དོན་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་ན་བདག་གི་ལུས་ལས་ཕངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱལ་བུས་སྨྲས་པ། བློན་པོ་ཁྱོད་སྨྲ་བ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་སྙུང་བ་ལས་འཚོ་བར་འགྱུར་ན་ལྟ་བདག་གིས་ལུས་བརྒྱ་སྟོང་གཏོང་ན་ཡང་ནུས་ཏེ་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ན། བདག་གི་ལུས་མི་གཙང་བ་འདི་བཏང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། བློན་པོས་སྨྲས་པ། དོན་འདི་ལྟ་བུ་དག་ནི་རྒྱལ་བུས་ཅི་མཛད་དུ་བས་སོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ། སྨན་འདིས་ཡབ་རྒྱལ་པོའི་སྙུན་འཚོ་ན་ལྟ་མྱུར་དུ་བྱ་བའི་དུས་ལ་བབ་བོ་སྙམ་བསམས་ནས་ཕོ་བྲང་གི་ནང་དུ་སོང་སྟེ། ཡུམ་གྱི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་ཡུམ་གྱི་རྐང་པ་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་ནས་ཡུམ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ད་ལྟར་བདག་གི་ལུས་འདི་ཡབ་རྒྱལ་པོའི་སྨན་དུ་བགོས་ཏེ། གལ་ཏེ་ན་སྲོག་མི་འཚོར་དོགས་པས་ཡུམ་ལ་མཆི་ཕྱག་འཚལ་གྱིས་ཡུམ་མི་དགྱེས་པར་མ་མཛད་ཅིག །ཡུམ་གྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་འཁམས་ཏེ་ཕྱོགས་ཀྱང་བསླད་པར་གྱུར་ནས། དཔེར་ན་མི་བརྣངས་པ་མིད་དུ་ཡང་མེད་སྐྱུག་ཏུ་ཡང་མེད་པ་ལྟར་སྐྲག་ནས་རྒྱལ་བུ་པང་དུ་བླངས་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་ཏོ། །དེ་ནས་གདོང་དུ་ཆུ་གྲང་མོ་གཏོར་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་པ་དང་ཕྱིར་སངས་ཏེ་ཡུམ་ལ་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །ཡབ་

cities, we have not found any.' The prince asked, 'What is required for the king's medicine that it cannot be found?' The minister replied, 'Prince, do you know? The essential medicine for the king requires the eyeballs and marrow of a person who, from the moment of birth until the end of life, does not know anger. If such medicine is found, the king's life will be saved; if it is not found, he will not survive. But such a thing has not appeared anywhere.' When the prince heard those words, he was unhappy and filled with sorrow, and he said to the ministers, 'Presently, I have that. Why is that? From the moment I was born until now, I have never experienced anger.' The minister said, 'Even though you possess that, Prince, this matter is extremely difficult to accomplish. Why is that? Because in the world there is nothing more cherished than one's own body.' The prince said, 'Minister, it is not as you say. If my father the king can be cured of his illness, I would even be able to give up hundreds of thousands of bodies, and it would not be difficult, so what need is there to speak of giving up this impure body of mine?' The minister said, 'In such a matter, whatever the prince does is acceptable.' Then Prince Kṣānti rejoiced, and a joyful thought arose in him. Thinking, 'If this medicine cures my father the king of his illness, the time has come to do it quickly,' he went inside the palace. Going before his mother, he bowed his head to her feet, pressed his palms together, and bowed down, saying to his mother, 'Now, this body of mine will be used for my father the king's medicine. Since there is fear that my life will not be saved, I take my leave and pay homage to you, Mother; please do not be displeased.' When his mother heard what he said, she swooned and was disoriented; like a choking person who can neither swallow nor vomit, she was terrified, gathered the prince into her lap, and fell to the ground. Then, having sprinkled cold water on her face, after a short while she regained consciousness, and the prince said to his mother again, 'My father,