ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.11

3.11

རྒྱལ་པོའི་སྐུ་ཚེ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་ཏེ། བདག་གི་དོན་འདི་མྱུར་དུ་བསྒྲུབས་ལ་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་ཚེ་འཚོ་བར་བགྱིའོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པས་བློན་པོ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ལ་བདག་མཆི་ཕྱག་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་བློན་པོ་ཆེན་པོས་རིགས་ངན་པའི་ཤེན་པ་གཅིག་བོས་ནས་རྒྱལ་བུའི་རུས་པ་ནི་བཅག །རྐང་ནི་ཕྱུང་། མིག་གཉིས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡང་ཕྱུང་ངོ་། །དེ་ནས་བློན་པོ་དེ་དག་གིས་སྨན་དེ་དག་བརྡུངས་ནས་སྦྱར་ཏེ། རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོས་ཀྱང་སྨན་དེ་ཟོས་ནས་ནད་ཀྱང་སོས་པར་གྱུར་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ནད་སོས་ནས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་ལྟ་བུའི་སྨན་བཟང་པོ་ངའི་ནད་སོས་ཤིང་སྲོག་ལས་ཐར་བ་ག་ལས་རྙེད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསོལ་པ། སྨན་འདི་ནི་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པས་སྦྱར་བ་ལགས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་རྙེད་ཅིང་སྦྱར་བ་ནི་མ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་དངངས་ཏེ་འགྱེལ་ལོ། །ལུས་ཀྱི་བ་སྤུ་ཡང་ལངས་སོ། །བློན་པོ་རྣམས་ལ་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་ད་ལྟར་ག་རེ་ཞེས་དལ་གྱིས་དྲིས་སོ། །བློན་པོས་གསོལ་པ། རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་ད་ལྟར་ཕྱི་རོལ་ན་ལུས་ཀྱི་རྨ་གསོ་ཞིང་མཆིས་ཏེ་སྲོག་མི་འཚོར་དོགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་ཚིག་དེ་ཐོས་ནས་སྐད་ཆེན་པོ་ཕྱུང་ནས་ཀྱི་ཧུད་ཀྱི་ཧུད་ཅེས་སྨྲས་ནས། ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ཏེ་ས་དང་རྡུལ་གྱིས་ལུས་ལ་གོས་ནས་ཁོ་བོ་ནི་ཡང་དག་པར་ཁྲེལ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་བུའི་ཤ་སྨན་དུ་ཟོས་ཞེས་སྨྲས་ནས་བུ་ག་ལ་བར་སོང་བ་ལས་མ་སླེབས་པར་རྒྱལ་བུ་ཡང་ཚེ་འདས་སོ། །རྒྱལ་པོ་དང་བཙུན་མོ་དང་བློན་པོ་རྣམས་དང་འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐོར་ཅིང་། ཡུམ་ཡང་རྒྱལ་བུའི་རོའི་སྟེང་དུ་ལུས་བརྡབས་ནས། བདག་གིས་སྔོན་སྡིག་པ་ཅི་ཞིག་བྱས་ན་བདག་གི་བུ་འདི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གྱུར། བདག་གི་ལུས་འདི་རྡུལ་དུ་བཏགས་ཀྱང་སླ་ན། ཅིའི་ཕྱིར་བུ་འདི་ཤི་བར་གྱུར་ཅེས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་ཏོ། །དེ་ནས་ཡབ་རྒྱལ་པོ་དང་། རྒྱལ་ཕྲན་རྣམས་ཀྱིས་སྤོས་གླང་མགོའི་ཙན་དན་སྤུངས་ཏེ་རྒྱལ་བུའི་རོ་བསྲེགས་ནས་རྒྱལ་བུའི་རུས་པ་བསྡུས་ཏེ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་གྱི་མཆོད་རྟེན་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་

the king's life will not last long, so let this matter of mine be accomplished quickly to preserve the king's life.' Then Prince Kṣānti said to the ministers, the vassal kings, and the great assembly, 'I take my leave of you.' At that time, the great minister summoned an executioner of low caste, who broke the prince's bones, extracted the marrow, and also pulled out both of his eyeballs. Then those ministers pounded and compounded those medicines and gave them to the king. When the great king consumed that medicine, his illness was cured. After the king recovered from his illness, he said to the ministers, 'From where did you find such excellent medicine that cured my illness and saved my life?' The ministers reported, 'This medicine was compounded by Prince Kṣānti. It was not found and compounded by us.' When the king heard what they said, he was terrified and collapsed. The hairs on his body also stood on end. He asked the ministers softly, 'Where is Prince Kṣānti now?' The ministers reported, 'Prince Kṣānti is now outside tending to his bodily wounds, and it is feared that his life will not be spared.' When the king heard these words, he cried out in a loud voice, 'Alas! Alas!', threw his body to the ground, and becoming covered in dirt and dust, he said, 'I am truly shameless! Why did I consume my son's flesh as medicine?' He went toward his son, but before he arrived, the prince passed away. The king, queen, ministers, and the entire great assembly surrounded him. The mother also threw herself upon the prince's corpse and lamented, 'What non-virtue did I commit in the past that my son should experience such suffering? It would be easier for this body of mine to be crushed to dust, so why did this son die?' Then the father king and the vassal kings heaped up sandalwood of oxen-head fragrance, cremated the prince's corpse, gathered the prince's bones, and built a stūpa of the seven precious substances. At that time,