ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.9

3.9

བར་གྱུར་ཏེ། ཟླ་བ་བཅུ་ཚང་ནས་སྲས་བུ་གཅིག་བལྟམ་མོ། །སྲས་བུ་དེ་ཡང་སྡུག་ཅིང་མཛེས་ལ་མཚན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གཅིག་བཙས་མ་ཐག་ཏུ་བློན་པོ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། མཐའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་ཕྲན་ཀུན་བསྡུས་ཏེ་རྒྱལ་བུའི་མཚན་བལྟས་ནས་རྒྱལ་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་མི་ཤེས་ཤིང་དགེ་བ་ཞིག་སྟེ། མཚན་ཡང་རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་ཞེས་བཏགས་སོ། །རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་དེ་ཆེར་སྐྱེས་ནས་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པ་ལ་དགའ་ཞིང་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་ཏེ། སེམས་ཅན་མང་པོ་ལ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཆེར་སྐྱེས་སོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་བློན་པོ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྲོ་བ། གཡོ་དང་སྒྱུས་འཚོ་བ། ཉེས་པ་མེད་པར་སྟབས་ལས་གཅོད་པ་ཀུན་གྱིས་མི་འདོད་ཅིང་སྙིང་དུ་མི་སྡུག་པ་དྲུག་ཞིག་ཡོད་དོ། །བློན་པོ་ཆེན་པོ་དྲུག་པོ་དེ་དག་བདག་གི་ལུས་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པར་ཤེས་ནས་རྟག་ཏུ་ཕྲག་དོག་བྱེད་དོ། །རྒྱལ་བུ་དེ་ལ་མི་དགའོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ནད་ཚབས་ཆེན་པོས་བཏབ་ནས་ནད་ཀྱིས་གཟིར་ཏེ། ཉམ་ཆུང་ཞིང་རིད་པར་གྱུར་པས་སྲོག་ལ་བབ་ཏུ་ཉེ་བ་དང་། རྒྱལ་བུ་བཟོད་པས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་ཡབ་རྒྱལ་པོ་སྙུན་ཚབས་ཆེའམ། སྐུ་ཚེའི་བར་ཆད་དུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེས་དྲིས་ན། བློན་པོ་རྣམས་ཁྲོས་ཏེ་རྒྱལ་བུ་ལ་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་ཚེ་རིང་པོ་མི་ཐོགས་སོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྨན་བཟང་པོ་མི་རྙེད་པས་དེ་བས་ན་སྐུ་ཚེ་ཡང་རིང་པོ་མི་ཐོགས་སོ། །རྒྱལ་བུས་དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས་རབ་ཏུ་མི་དགའ་བའི་སེམས་སུ་གྱུར་ཏེ། འཁམས་ནས་ས་ལ་འགྱེལ་བ་དང་། བློན་པོ་ཆེན་པོ་དྲུག་པོ་གནས་དབེན་པར་སོང་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་བགྲོས་སོ། །རྒྱལ་བུ་བཟོད་པ་འདི་མེད་པར་མ་བྱས་ན་བདག་ཅག་ནམ་དུ་ཡང་བདེ་བར་མི་འགྱུར་རོ་སྙམ་བསམས་ཤིང་བགྲོས་པ་ལས། བློན་པོ་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་བུ་འདི་ལ་ཉེས་པ་ཡེ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་མེད་པར་བྱ། བློན་པོ་གཅིག་གིས་སྨྲས་པ། བདག་ལ་རྒྱལ་བུ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཐབས་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ནས་རྒྱལ་བུ་གང་ན་བ་དེར་སོང་ནས་རྒྱལ་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་མཐའི་རྒྱལ་ཕྲན་དྲུག་ཅུའི་ཡུལ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་བརྒྱད་

became pregnant, and after ten months had elapsed, she gave birth to a son. The prince was lovely, handsome, and endowed with excellent marks. As soon as he was born, the great ministers and all the vassal kings of the frontiers were gathered together to examine the marks of the prince. Because the prince was by nature incapable of anger and virtuous, they named him Prince Kṣānti. When Prince Kṣānti grew up, he delighted in giving gifts, was endowed with an intelligent mind, and generated great compassion for many sentient beings. At that time, that great king had six great ministers who were by nature angry, lived by deception and deceit, punished without fault according to circumstance, and were despised and unpleasing to everyone. Those six great ministers, aware that their own persons had faults, were always jealous. They disliked the prince. At that time, the great king was struck by a severe illness and, afflicted by disease, became weak and emaciated, drawing close to death. When Prince Kṣānti asked the ministers, 'Is the king, my father, gravely ill? Will it be an obstacle to his lifespan?', the ministers became angry and told the prince, 'The king's life will not last long.' 'Why is that?' 'Because good medicine cannot be found, therefore his life will not last long.' When the prince heard them say this, he became extremely distressed. He swooned and fell to the ground. Then the six great ministers went to a secluded place and conferred together as follows: 'If we do not get rid of Prince Kṣānti, we will never be happy.' While deliberating thus, one minister said, 'Since this prince has no fault whatsoever, how can we get rid of him?' Another minister said, 'I have a means to get rid of the prince.' Having said that, he went to where the prince was and told the prince, 'Though we have searched for medicine in sixty border kingdoms and eight hundred