ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.16

3.16

ཅེས་སྨྲས་སོ། །བཙུན་པ་ཁྱོད་ལ་བུ་མོ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་གཉེན་བྱ་བར་འདོད་དོ། །དྲང་སྲོང་གིས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ཕོངས་པ་ལ་བུ་མོ་གཅིག་པུ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཆུང་ལ་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ། ཆུང་ནས་རི་ལ་བསྐྱེད་བསྐྱེད་པས་མིའི་ཆོས་ཚུལ་ཅི་ཡང་མ་རྟོགས་ཏེ། རྩྭའི་རྩ་བ་དང་འབྲས་བུ་གཞན་མི་ཟ་ན། ཇི་ལྟར་རྒྱལ་པོ་ལ་དབུལ་དུ་རུང་བུ་མོ་འདི་ཡང་རི་དགས་ཀྱིས་བཙས་ཏེ་དབུལ་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་རྒྱུས་ཀྱིས་ཞིབ་ཏུ་གསོལ་བའི་བར་དུའོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང་སླ་འདི་ལྟར་གང་ན་འདུག་སྟོན་ཅིག །དྲང་སྲོང་གིས་སྨྲས་པ། ད་ལྟར་སྤྱིལ་པོའི་ནང་ན་འདུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་སྤྱིལ་པོའི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས་བུ་མོ་ལ་བལྟས་ཏེ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་རི་དགས་ཀྱི་བུ་མོ་སྤོས་ཆུས་བཀྲུས་ནས། རིན་ཐང་མེད་པའི་གོས་བསྐོན་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ནས། བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེའི་སྟེང་དུ་བཞག་ནས། འཁོར་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་ཀྱིས་བསྐོར་ཏེ། རོལ་མོ་བྱེད་ཅིང་ཕྱིར་ཡུལ་དུ་འོངས་སོ། །དེའི་ཚེ་རི་དགས་ཀྱི་བུ་མོ་དེ་ཐོག་མ་བཙས་ནས། དེ་ལྟ་བུའི་མི་མང་པོ་མ་མཐོང་བས་དངངས་ཤིང་སྐྲག་གོ། །དེའི་ཚེ་དྲང་སྲོང་དེ་རི་མཐོན་པོའི་ཁར་སོང་ནས་བུ་མོ་དེ་ལ་མིག་མི་འཛུམས་པར་ལྟ་ཞིང་འདི་སྙམ་དུ། ད་ནི་བདག་གི་བུ་མོ་ཡང་ཇེ་རིང་ཇེ་རིང་སོང་བས་མ་མཐོང་བར་གྱུར་ནས་ཕྱིར་གནས་སུ་འགྲོའོ་སྙམ་བསམས་ནས་མིག་མཆི་མ་ཟག་ཅིང་མཆིས་ཏེ། བདག་གིས་བུ་མོ་གསོས་པ་འདི་ཅི་ཡང་ཤེས་པ་མེད་པར་བྲལ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། བདག་ད་དུང་གནས་འདི་ལས་མི་གཡོ་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདག་གི་བུ་མོ་ཕྱིར་བདག་ལ་ལྟ་བར་གྱུར་ལ། ཅི་སྟེ་མ་མཐོང་བར་གྱུར་ན་མི་དགའ་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པར་འགྱུར་གྱིས། རེ་ཞིག་འདི་ཁོ་ནར་བསྡད་དོ་སྙམ་ནས། དེ་ནས་ཀྱང་རིང་ཞིག་བསྡད་དེ་མ་མཐོང་གི་བར་དུ་བལྟས་ཀྱང་བུ་མོས་ཕྱིར་མ་བལྟས་སོ། །དེ་ལྟར་བུ་མོས་ཕྱིར་མ་བལྟས་པས་དྲང་སྲོང་དེ་ཁྲོ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཡང་

'Venerable sir, you have a daughter, and I wish to take her in marriage.' The ṛṣi replied: 'Great King, destitute as I am, I have only this one daughter, and she is young and knows nothing. Having been raised in the mountains since infancy, she understands nothing of the ways of human customs, and eats nothing other than roots of grass and fruits. How could she be suitable to offer to the king? Moreover, this girl was born of a wild beast, so she is unfit to be offered'—recounting in detail all the circumstances as they had occurred. The king said: 'Even if that is so, it is fine; show me where she is.' The ṛṣi said: 'Right now she is inside the hut.' At that time, the great king entered the hut, looked upon the girl, and great delight arose in his mind. He washed the beast-born girl with scented water, clothed her in priceless garments, adorned her with various precious jewels, placed her upon a white elephant, and surrounded by a retinue of hundreds of thousands, playing music, he returned to his kingdom. At that time, because the beast-born girl had never seen so many people since birth, she was terrified and frightened. At that time, the ṛṣi climbed to the top of a high mountain and watched the girl without blinking, thinking: 'Now my daughter has gone farther and farther away, and when she is out of sight I shall return to my dwelling.' Tears streamed from his eyes, and he wept: 'Having raised this daughter of mine, she has departed without any awareness!' Yet he thought again: 'I will remain motionless here for now. Why? Because if my daughter looks back at me, and if she does not see me, she will become unhappy and tormented by sorrow; therefore, I shall stay right here for a while.' Having thought this, he remained there for a long time watching until she was out of sight, but the girl did not look back. Because the girl did not look back in that way, anger arose in the ṛṣi, and he said: 'Also