ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.24

3.24

དྲན་ཏེ་དུས་བཞིན་དུ་སྙོད་དུ་འོང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །དེ་སྐད་ཅེས་སྨྲས་པས་རིང་པོ་མ་ལོན་པར་མས་ཟས་ཐོགས་ཏེ་འོངས་ནས་ཟ་བའི་འཕྲོ་ལས་རང་སངས་རྒྱས་དགེ་སྦྱོང་གི་གཟུགས་ཅན་ཞིག་ལྷོ་ཕྱོགས་ནས་བྱང་ཕྱོགས་སུ་ནམ་མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་དེ་བུ་མོ་དེས་མཐོང་ནས་དགེ་སློང་དེ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སྐྱེས་ཏེ་འདུག་པ་ལས་ལངས་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་སྤྱན་དྲངས་སོ། །སྟན་གཙང་མ་བཏིང་སྟེ་མེ་ཏོག་བཟང་པོས་མཆོད་ནས་ཁ་ཟས་དེ་ལས་བགོས་ནས་དགེ་སློང་དེ་ལ་ཕུལ་ལོ། །དགེ་སློང་དེས་ཟས་ཀྱི་བྱ་བ་བྱས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་ནས་སྤྲོ་བ་དང་དགའ་བར་བྱས་པས་དེའི་ཚེ་བུ་མོ་དེས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨོན་ལམ་དུ་བཏབ་བོ། །བདག་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་འཕགས་པ་དང་ཕྲད་ཅིང་དེ་ལ་རིམ་གྲོ་དང་། མཆོད་པ་དང་། ཕྱག་བྱེད་པར་གྱུར་ཅིག །བདག་བྱད་བཞིན་བཟང་ཞིང་མཛེས་པ་དང་། ཆེ་ཞིང་བཙན་པ་དང་། འགྲོ་བའི་གོམ་པའི་འོག་ནས་པད་མོ་སྐྱེས་ཏེ་རྐང་པ་འདེགས་པར་ཤོག་ཤིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་བོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་བུ་མོ་དེ་ནི་བཙུན་མོ་རི་དགས་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རང་སངས་རྒྱས་ལ་བསོད་སྙོམས་གཅིག་ཕུལ་ཏེ། མེ་ཏོག་བཟང་པོས་མཆོད་པས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཆེ་ཞིང་བཙན་ལ། གོས་དང་ཟས་ཡིད་བཞིན་དུ་ལྡན་ཏེ་རྐང་པའི་འོག་ནས་པད་མོ་སྐྱེས་སོ། །སྨོན་ལམ་གྱི་མཐུས་ད་ཡང་རང་སངས་རྒྱས་ལྔ་བརྒྱ་དང་ཕྲད་དེ། མཆོད་པ་དང་། རིམ་གྲོ་དང་། ཕྱག་བྱས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དྲིན་མི་ཤེས་ཏེ་ཚིག་ངན་པ་གཅིག་གིས་མ་ལ་དུད་འགྲོ་དང་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲས་པའི་ངག་གི་ལས་ངན་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཚེ་རབས་ལྔ་བརྒྱའི་བར་དུ་རི་དགས་ཀྱི་ལྟོར་སྐྱེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་སོ་ཅོག་གི་ཉེས་པ་ནི་རང་གི་ཁ་ནས་བྱུང་བས་ངག་གི་ལས་བསྲུང་བར་བྱའོ། །ངག་གི་ལས་ནི་མེ་འབར་བས་ཚིག་པ་བས་ལྷག་སྟེ། མེ་འབར་བས་ཚིག་པ་དེ་ནི་ཚེ་གཅིག་པར་ཟད་དོ། །ངག་གི་ལས་མི་དགེ་བའི་མེ་འབར་བས་ནི་སྐྱེ་བ་གྲངས་མེད་པར་འཚིག་གོ། །མེ་

and come to nourish them at the proper time!' Soon after she had spoken those words, the mother arrived carrying food. While they were eating, the girl saw a pratyekabuddha in the form of a śramaṇa flying through the sky from the south toward the north. A joyful mind arose in her toward that monk, so she rose from where she sat, pressed her palms together, bowed her head in homage, and invited him. She spread a clean seat, made offerings with fine flowers, divided the food, and offered it to that monk. After the monk had finished his meal, he taught the true Dharma, gladdening and delighting her, and at that time the girl made this aspiration: 'In the future, may I meet noble ones, serve them, make offerings to them, and pay homage to them! May my countenance be pleasant and beautiful, may I be great and noble, and may lotuses blossom beneath my footsteps as I walk, lifting my feet!' The Bhagavān said to Ānanda: "The girl of that time and occasion was Queen Mṛgī. Because she thus offered a single alms-gift to a pratyekabuddha and made offerings with fine flowers, for five hundred lifetimes she was great and noble, possessed food and clothing according to her wishes, and lotuses sprang up beneath her feet. Through the power of her aspiration, she has now also encountered five hundred pratyekabuddhas, making offerings, rendering service, and paying homage to them. At that time, failing to recognize [her mother's] kindness, she uttered a harsh word, telling her mother, 'You are like an animal!' and by the condition of that bad verbal action, she was born from the womb of a deer for five hundred lifetimes. The Bhagavān said to Ānanda: "The faults of everyone born into the world arise from their own mouths, so one must guard one's verbal action. Verbal action is worse than being burned by blazing fire: to be burned by blazing fire ends with a single life, but being burned by the blazing fire of unwholesome verbal actions burns one through countless births. A fire