ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.25

3.25

འབར་བས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ནོར་ཙམ་འཚིག་གོ། །ངག་མི་དགེ་བའི་མེ་འབར་བས་ནི་འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་ཚིག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་དགའ་བོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ནི་ཁ་ནས་བྱུང་སྟེ། ཁ་དང་ལྕེ་ནི་ལུས་གཅོད་པའི་མཚོན་ཞེས་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་པ་ན་དགེ་བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་སྟོང་སྙེད་དག་གི་ལས་བསྲུངས་པས་འབྲས་བུ་དང་པོ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ལྷ་དང་མི་གྲངས་མེད་པ་སྙེད་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །འཁོར་མང་པོ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་ཀུན་དགའ་བོ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་བསོད་སྙོམས་བླངས་ནས་སླར་གཤེགས་པ་དང་། གྲོང་ཁྱེར་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་གྲོག་པོ་ཟབ་མོ་ཅིག་ཡོད་དོ། །རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་གྱི་མི་རྣམས་བཤང་གཅི་དང་། མི་གཙང་བ་ཐམས་ཅད་གྲོག་པོ་དེར་སྐྱེལ་ལོ། །ཆར་པ་བབ་ན་གྲུ་ཆར་གྱི་ཆུ་རྣམས་ཀྱང་དེར་འབབ་བོ། །དེའི་ཚ་གྲོག་པོའི་ཆུ་བཙོག་པ་དེའི་ནང་ན་སྲིན་བུ་མིའི་གཟུགས་འདྲ་བ་ལ་རྐང་ལག་མང་བ་ཞིག་གིས་རྒྱང་མ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱོན་པ་མཐོང་ནས་ཆུའི་ནང་ནས་མགོ་བཏེག་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བལྟས་ནས་མིག་ནས་མཆི་མ་ཟག་གོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་གཟིགས་ནས་ཐུགས་རྗེ་བར་དགོངས་ཏེ་མི་དགྱེས་པར་གྱུར་ནས་སླར་བྱ་རྒོད་སྤུངས་པའི་རི་ལ་གཤེགས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གདན་གདིང་བ་བཏིང་ནས་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དགའ་བོས་འཁོར་ཐམས་ཅད་ལ་བལྟས་ཏེ་འཁོར་གྱི་བསམ་པ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ད་ཅི་ཆབ་བཙོག་པའི་ནང་ན་སྲིན་བུ་ཞིག་མཆིས་པ་དེ་སྔོན་ལས་ཅི་བགྱིས་པས་ཆབ་བཙོག་པ་དེའི་ནང་དུ་སྐྱེས། དེར་སྐྱེས་ནས་ནི་ཇི་སྲིད་ཅིག་ལགས། ད་ཡང་ནམ་ཞིག་དེ་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། བཅོམ་

fire burns, only worldly wealth is consumed, but when the fire of non-virtuous speech blazes, the seven jewels of the noble ones are burned away. Therefore, Ānanda, the faults of all sentient beings arise from the mouth. The mouth and tongue are called weapons that cut off the body.' When the Bhagavān spoke thus, about a thousand upāsakas and upāsikās guarded their actions and attained the first fruit. Countless gods and humans aroused the mind set on unsurpassed, perfect awakening up to [the awakening of] a pratyekabuddha. The whole great assembly rejoiced in what the Bhagavān had said, bowed, and departed. At that time, after collecting alms in Rājagṛha, the Bhagavān and Ānanda were returning, and outside the city there was a deep ravine. The people of the city of Rājagṛha carried all their feces, urine, and filth to that ravine. When rain fell, rainwater from the showers also flowed there. At that time, in that filthy water of the ravine, an insect resembling a human form with many limbs saw from afar the Tathāgata approaching; it raised its head from the water, looked at the Tathāgata, and tears fell from its eyes. Seeing it, the Bhagavān was moved with compassion, became saddened, and returned to Gṛdhrakūṭa. Then Ānanda spread the Tathāgata's seat, and [the Bhagavān] sat cross-legged. Then Ānanda looked at the entire assembly, understood their thoughts with his mind, and addressed the Bhagavān: 'Bhagavān, what deed did that insect in the filthy water earlier commit so that it was born in that filthy water? How long has it been since it was born there? And when will it be freed from it?' The