ཐབས་མཁས་པ་ཆན་པ་སངས་རྒྱས་དྲན་ལན་བསབ་པའ་མད 3.27

3.27

དགེ་འདུན་ནི་བསྔགས་ཤིང་བསྟོད་པར་འོས་པས་ཚིག་འཇམ་པོར་སྨྲ་ཞིང་རྒྱུན་དུ་དྲིན་དྲན་པར་བྱའོ། །དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁམས་གསུམ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་ངོ་། །ཕ་མ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་མཆོག་དམ་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དགེ་འདུན་གྱི་ནང་ན་སྐྱེས་བུ་ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་དང་འཕགས་པ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་དེ། རིམ་གྲོ་བྱས་ན་བསོད་ནམས་འཐོབ་ལ་བསྒྲུབས་ན་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་བོ། །ཕ་མ་ནི་ཟླ་བ་བཅུའི་བར་དུ་ལྟོར་བཞག་ལ་བྱུང་ནས་ཀྱང་གཤེར་ནི་བོར། སྐམ་ནི་ལེན་ནུ་ཞོ་བསྣུན་ནས་ཆེར་བསྐྱེད་དོ། །སྐྱེས་ནས་ཀྱང་རིག་བྱེད་མཁས་པར་སློབ་ཅིང་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་རིམ་གྲོ་བྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ན་བསོད་ནམས་བྱེད་པས་སྐྱེ་ཤིའི་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་རྒལ་ཏེ། བདག་གི་དོན་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་། བདེ་བའི་དོན་བྱེད་དོ། །དེ་བས་ན་ཀུན་དགའ་བོ་ཕ་མ་དང་། དགེ་འདུན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་གཉིས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ལྷ་དང་མི་གཉིས་དེ་རྣམས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་འབྲས་བུ་དམ་པ་ཐོབ་པ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་ཅེས་གསུངས་ནས་མི་དང་མི་མ་ཡིན་པ་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་བརྒྱ་སྟོང་སྙེད་འབྲས་བུ་དང་པོ་ནས་འབྲས་བུ་བཞི་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཏོ། །ལ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། ལ་ལ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་སུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །སོ་སོ་ནས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་སངས་རྒྱས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་བསྐོར་བ་བྱས་ཏེ། རབ་ཏུ་དགའ་བས་ཕྱིར་དོང་ངོ་། །གཞན་ཡང་ཡུལ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན། བློན་པོ་བྲམ་ཟེ་རབ་ཏུ་ཕྱུག་པ་ནོར་རིན་པོ་ཆེ་མང་བ། གསེར་དང་། དངུལ་དང་། བཻ་དཱུརྱ་དང་། མན་ཤེལ་དང་། བྱི་རུ་དང་། སྤུག་དང་། བལ་གྱི་གླང་པོ་ཆེ་དང་། རྟ་དང་། བ་ལང་དང་། ལུག་དང་། ཞིང་འབྲོག་དང་། བྲན་ཁོལ་དང་། ལས་བྱེད་པའི་མི་མང་དུ་ཡོད་པ་ཞིག་ལ། ལོ་བརྒྱད་ཅུ་ལོན་

the saṅgha are worthy of praise and veneration, so speak gentle words and continually remember their kindness. The saṅgha is the field of merit for transcending the three realms. Parents are the supreme and sacred field of merit of the three realms. Why is that? Within the saṅgha there are the four pairs of eight persons and the twelve noble ones; if one attends upon them, one obtains merit, and if one accomplishes it, awakening is attained. As for parents, they carry [the child] in the womb for ten months, and after birth, they clean what is wet and take what is dry, breastfeed, and raise them to grow. After they grow up, they teach them expertise in the Vedas and attend upon them without missing the proper times. If they go forth, through performing meritorious deeds they cross over the ocean of saṃsāra, birth and death, accomplishing their own welfare and benefiting and bringing happiness to all sentient beings. Therefore, Ānanda, parents and the saṅgha are called the two fields of merit for all sentient beings. Dependent upon them, gods and humans attain the sacred fruit of nirvāṇa and liberation, up to the attainment of buddhahood.' When the Bhagavān spoke thus, countless hundreds of thousands of humans and non-humans attained [the fruits] from the first fruit up to the fourth fruit. Some aroused the mind set on unsurpassed, perfect awakening, and some aroused the mind of a śrāvaka or a pratyekabuddha. Individually joining their palms, they bowed down to the Buddha, circumambulated him, and departed with great joy. Furthermore, in the land of Vārāṇasī, there was a brāhmaṇa minister who was extremely rich, possessing vast precious wealth: gold, silver, vaiḍūrya, crystal, coral, musāragalva, many woollen elephants, horses, cattle, sheep, farmland and pastures, male and female servants, and laborers. When he reached the age of eighty,